terug

Het gevoel van herinneringen: nostalgie

maandag 24 juli 2023

Twee jaar geleden heb ik hier ook iets over geschreven. Een gebeurtenis een paar weken eerder inspireerde mij de draad weer op te pakken. Vrijdag 14 juli had ik de keus met het OV of met de fiets naar Amsterdam Noord te gaan voor een middag dansen in een zaal van de openbare bibliotheek. Ik koos voor het pedalenwerk. Toch vijf kwartier rijden, maar het weer zat mee, dus waarom niet?

De pont vervoerde mij van de Houtmankade naar het NDSM eiland; daar aangekomen was het nog maar een kwartiertje naar de bieb. Toen de pont aanlegde bij de NDSM steiger ging er iets door mij heen. Links op nog geen 50 meter van de pont ontwaarde ik een wel heel bekend schip: De Norderney, het zendschip van Radio Veronica, eigenlijk de tweede boot van deze zeezender; deze boot heeft in 1964 de oude Borkum Rif vervangen.
Ik stelde meteen mijn ritschema bij. Ik fietste naar het schip en probeerde er wat foto’s van te maken. Enkele voor de Veronicaschuit geparkeerde auto’s verhinderden een optimaal resultaat; omdat ik ook op tijd bij het dansen wilde arriveren liet ik het er maar bij.

In de bibliotheek was het oergezellig, H. een dame die ik een paar maanden eerder elders had gesproken was er ook, zij was acht weken met een vriend naar Jamaica geweest. Op mijn vraag hoe die vakantie was verlopen antwoordde ze heel ontwijkend. ’t Was kennelijk niet zo leuk gegaan. Uit ervaring weet ik helaas dat tijdens een vakantie veel relaties een deuk krijgen of soms abrupt eindigen.

De diskjockey draaide veel “Goud van oud”. Het was een middag voor een gemixt publiek van mensen met een fysieke beperking, vrijwilligers die deze mensen van de kant haalden en andere bezoekers die net als ik van een dansje hielden. Door de muziek uit recente tijd en uit de vorige eeuw kreeg ik weer een gevoel van nostalgie. Er gingen koffie, thee, fris en snacks rond, kortom, net zoals dit vroeger ook op een danspartijtje ging.

Toen ik terug fietste hoopte ik op een beter zicht op de Veronica, zouden de auto’s weg zijn? Ik had geluk, ik kon mijn foto’s zonder auto’s op de achtergrond maken. Nu ik zelf nog op de foto voor het schip, dacht ik stilletjes. Even later wandelde een stel, niet veel jonger dan ik de kade op met hun smartphone, zij fotografeerden ook dit stukje historie en vroegen mij of ik hen wilde vereeuwigen. Dat deed ik met veel plezier, en als wederdienst maakten zij een foto van mij op de loopplank met het schip op de achtergrond. Zij bleken evenzeer geraakt als ik door de herinnering aan het verleden, dat bewees dat ik hun leeftijd goed had ingeschat. Wat was het leuk, dat ik met wildvreemde mensen mijn gevoel van nostalgie kon en mocht delen. Over een periode die meer dan 50 jaar geleden in mijn leven een rol speelde en die ik als een schat in mijn hart heb bewaard.

In opperbeste stemming fietste ik terug naar Haarlem. Het leek net alsof ik de route sneller reed dan op de heenrit. Een paar keer heb ik die dag van bijzondere herinneringen uit mijn verleden genoten. Jammer alleen dat ik dit niet met een partner kon delen. Misschien kan ik, als ik ooit een leuke date heb haar deelgenoot maken van zulke gevoelens? De foto’s heb ik al overigens twee weken eerder bij mijn profiel en op T2S geplaatst.
Niet alleen is gedeelde vreugd dubbele vreugd, maar ook zijn gedeelde gevoelens uit het verleden stukjes emotie, waardoor je een beter inzicht krijgt over wie en hoe je partner is. Ik vind dat je elke kans die er voor dat delen is moet benutten… Kon jij / kon u dat vroeger ook met een partner doen?

geplaatst door Aktivo1 - 1540 keer gelezen