terug

Cake

woensdag 16 augustus 2023

Je moet wel van koffie of iets anders drinken houden en goede wandelschoenen hebben, als je mee op date wilt. Het bubbelbad en de sauna komen ook voorbij, maar altijd bij de mannen.
Ik had kort achter elkaar drie begrafenissen. Bij de eerste was ik nauw en persoonlijk betrokken. De tweede woonde ik bij uit beleefdheidsoverwegingen; niet gaan was geen optie en om die reden ging ik. In het eerste geval heb je te weinig afstand, in het tweede te veel. De derde was precies goed. Wel dichtbij, maar geen directe persoonlijke betrokkenheid; dan kun je genieten van het ritueel. Zo’n begrafenis was het.
De pret werd nog bijna bedorven door iemand naast mij die in afwachting van de stoet met het niet langer lijdend voorwerp begon te zeuren over hoe milieubelastend begrafenissen wel niet zijn, maar ik liet me niet van de wijs brengen door deze CO2-zeloot.
Den Haag heeft mooie begraafplaatsen en deze begrafenis vond plaats op een ervan: Oud Eik en Duinen, zeg maar het Père-Lachaise van Den Haag. Louis Couperus, Menno Ter Braak, Bordewijk, Pisuisse, Fie Carelsen, Willem Drees, Abraham Kuyper, Charlotte van Pallandt, Anton Constandse en Mesdag, het zijn maar een paar van de BN’ers die deze dodenakker als hun laatste rustplaats hebben gekozen. Op Oud Eik en Duinen verkeer je als stoffelijk overschot in goed gezelschap.
Een bezoek aan een begraafplaats vind ik altijd bijzonder. Je loopt rond in de geschiedenis in het besef dat vandaag niet uit de lucht komt vallen. Je bent ook niet alleen. Ze zijn allemaal morsdood en het zijn - de BN’ers uitgezonderd - vrijwel allemaal mij nietszeggende namen, maar elke grafsteen vertelt een verhaal. En dan de stilte en de rust die zo uitnodigen tot stilstaan, bij wat dan ook, al dringt het thema van de vergankelijkheid zich wel op op een plek als deze.
Zelfs mijn sterfelijkheid is vergankelijk, dacht ik, toen we na de teraardebestelling met een slakkengangetje naar de aula liepen waar de broodjes in al hun vergankelijkheid op ons lagen te wachten. Een mens blijft weliswaar best lang dood, maar ook het feit dat ik er niet meer ben, is aan verandering onderhevig. Mijn lichaam, mijn stoffelijke resten, het verdriet dat anderen hebben, de herinnering aan mij, alles verandert voortdurend. Niets, maar dan ook werkelijk niets is blijvend.
Dat lijken me toch rustgevende en geruststellende gedachten voor twee mensen die elkaar voor het eerst ontmoeten en zich vooraf van alles in het hoofd hebben gehaald over elkaar, de liefde, hun tweede jeugd, de derde helft, hun laatste kans, enz.
Dus mij lijkt het wel wat, een eerste date op een begraafplaats. En als we dan zo over Oud Eik en Duinen wandelen, is er wellicht net een begrafenis gaande. Als het er een is waar een beetje volk aanwezig is, kunnen we onopgemerkt aansluiten en koffiedrinken. En als alles meezit, hebben we er een plakje cake bij.

geplaatst door PlanB - 2012 keer gelezen