terug

Daten als sollicitatie naar het geluk

maandag 28 augustus 2023

Toen ik negentien jaar was heb ik voor het eerst in mijn leven naar een “echte” baan gesolliciteerd. Voordien had ik wel al voor vakantiebaantjes in de zomervakantie en voor het zaterdagwijkje van de plaatselijke krant gereageerd op een advertentie. Ook in mijn schooltijd verveelde ik mij dus niet. De zomervakanties in het middelbaar onderwijs duurden toen echt lang, zodat ik de nodige centjes voor onder meer schoolboeken kon verdienen. De eerste echte sollicitatie verliep trouwens heel soepel, ik kon op kantoor werken bij de plaatselijke krant, waar ik op zaterdag al bezorghulp was.

In die tijd – 1968 - was de economische situatie vrij gunstig: het aantal banen en werkzoekers waren met elkaar in evenwicht. Pas later realiseerde ik me, dat er toen ook veel mogelijkheden waren om een partner te vinden of zoals het toen heette: verkering te krijgen. Toen ik net begonnen was met een baan ontmoette ik wel eens een meisje op een dansavond of tijdens vakanties, maar die vriendschappen duurden niet echt lang.
Een paar keer had ik verkering, maar de echte doorbraak kwam toen ik acht jaar had gewerkt, ik ontmoette een jonge vrouw; heel bizar: haar zuster kende ik al jaren van een vereniging. Mijn verkering en ik verloofden ons vrij snel en we trouwden.

Daten zoals dat nu gebruikelijk is bestond toen nog niet. De ontmoeting met mijn toenmalige partner was niet te vergelijken met een sollicitatie, hoewel haar zuster, mijn toekomstige schoonzuster wel een goed woordje voor mij heeft gedaan… Net als tegenwoordig een “kruiwagen” helpt bij het krijgen van een baan. Een enkeling daar gelaten maken daters tegenwoordig minder werk van elkaar, soms komt de liefde maar van één kant…
Die keren dat ik nu gedatet heb beschouw ik wel als een sollicitatie naar het geluk of nog beter: naar het nieuwe geluk. Ik verbaas mij over de grote veranderingen tijdens de afgelopen veertig, vijftig jaar in de manier, waarop iemand probeert een partner te vinden en waarop relaties tot stand komen. Hoe bepalend is het gebruik van internet daarvoor geweest!

Solliciteren naar een baan gaat nu voor een flink deel langs de digitale weg. In 1968 en 1970 schreef ik nog een brief in mijn “verbonden blokschrift” naar beide werkgevers. De elektronische typemachine raakte pas in de jaren 70 ingeburgerd, typex velletjes en flesjes met correctielak raakten op de achtergrond. Als ook de typekamer; acht typistes, een cheffin en een sous-cheffin die de hele dag besteden aan het uittypen van vaak onleesbare concepten. Op zich was dat een mooi stukje werkgelegenheid… Nu daten we toch grotendeels digitaal. Ik heb wel op klad de wensen verwoord, die ik heb voor een date, maar de uitwerking daarvan gaat via het beeldscherm. Groot verschil met het solliciteren naar een baan is toch dat daten uitgaat van gelijkwaardigheid, zeker anno 2023. Gelijkwaardigheid, dat verandert niet!
Verder kun je aan de wijze van communiceren nadat je iemand benaderd hebt voor een afspraak al vrij snel opmaken, hoe de ander in het datinggebeuren zit en ook vaak of de ander wel gelooft in gelijkwaardigheid en of je date echt serieus op zoek is.

Toch kan niemand kan kijken in het hart van diegene, die een dateverzoek krijgt, niemand weet (tenzij je tot iemands inner circle behoort) of jouw beoogde date veel belangstelling krijgt. Het grote verschil met daten / afspreken in de zeventiger jaren van de vorige eeuw en het huidige internet-daten is volgens mij de overvloed van contacten die nu tegelijk mogelijk zijn. Want bij een ontmoeting op de dansvloer, in een vereniging of op een familiefeestje wist je ook al snel of iemand echt vrij was en er was al snel bekend, of er niet meer kapers op de kust waren. Daten via internet lijkt hoe langer hoe meer op het wagen van een gokje op de datingmarkt.

Wie gaat daten zal net als bij een sollicitatie zo goed mogelijk voor de dag moeten komen. Natuurlijk spelen uiterlijkheden daar een grote rol bij, ook de inhoud van de date mag niet vergeten worden. Het gaat dus om de presentatie. Beide daters zijn aanwezig, present, maar een van beiden moet weer niet te aanwezig zijn… Is het begrijpelijk dat ik eigenlijk een beetje terug verlang naar het contact leggen zoals dat vijftig jaar geleden plaats vond? Af en toe maak ik dat nog wel eens mee op een dansavondje, maar als dan het mobieltje van mijn danspartner afgaat word ik weer bepaald bij de tijd van nu. Dan toch maar blijven daten via een datingsite?? Ik hoop, dat mijn sollicitatie naar dat geluk resulteert in een mooie relatie!

geplaatst door Aktivo1 - 1761 keer gelezen