Daten als sollicitatie naar het geluk
maandag 28 augustus 2023
Toen ik negentien jaar was heb ik voor het eerst in mijn leven naar een “echte” baan gesolliciteerd. Voordien had ik wel al voor vakantiebaantjes in de zomervakantie en voor het zaterdagwijkje van de plaatselijke krant gereageerd op een advertentie. Ook in mijn schooltijd verveelde ik mij dus niet. De zomervakanties in het middelbaar onderwijs duurden toen echt lang, zodat ik de nodige centjes voor onder meer schoolboeken kon verdienen. De eerste echte sollicitatie verliep trouwens heel soepel, ik kon op kantoor werken bij de plaatselijke krant, waar ik op zaterdag al bezorghulp was.
In die tijd – 1968 - was de economische situatie vrij gunstig: het aantal banen en werkzoekers waren met elkaar in evenwicht. Pas later realiseerde ik me, dat er toen ook veel mogelijkheden waren om een partner te vinden of zoals het toen heette: verkering te krijgen. Toen ik net begonnen was met een baan ontmoette ik wel eens een meisje op een dansavond of tijdens vakanties, maar die vriendschappen duurden niet echt lang.
Een paar keer had ik verkering, maar de echte doorbraak kwam toen ik acht jaar had gewerkt, ik ontmoette een jonge vrouw; heel bizar: haar zuster kende ik al jaren van een vereniging. Mijn verkering en ik verloofden ons vrij snel en we trouwden.
Daten zoals dat nu gebruikelijk is bestond toen nog niet. De ontmoeting met mijn toenmalige partner was niet te vergelijken met een sollicitatie, hoewel haar zuster, mijn toekomstige schoonzuster wel een goed woordje voor mij heeft gedaan… Net als tegenwoordig een “kruiwagen” helpt bij het krijgen van een baan. Een enkeling daar gelaten maken daters tegenwoordig minder werk van elkaar, soms komt de liefde maar van één kant…
Die keren dat ik nu gedatet heb beschouw ik wel als een sollicitatie naar het geluk of nog beter: naar het nieuwe geluk. Ik verbaas mij over de grote veranderingen tijdens de afgelopen veertig, vijftig jaar in de manier, waarop iemand probeert een partner te vinden en waarop relaties tot stand komen. Hoe bepalend is het gebruik van internet daarvoor geweest!
Solliciteren naar een baan gaat nu voor een flink deel langs de digitale weg. In 1968 en 1970 schreef ik nog een brief in mijn “verbonden blokschrift” naar beide werkgevers. De elektronische typemachine raakte pas in de jaren 70 ingeburgerd, typex velletjes en flesjes met correctielak raakten op de achtergrond. Als ook de typekamer; acht typistes, een cheffin en een sous-cheffin die de hele dag besteden aan het uittypen van vaak onleesbare concepten. Op zich was dat een mooi stukje werkgelegenheid… Nu daten we toch grotendeels digitaal. Ik heb wel op klad de wensen verwoord, die ik heb voor een date, maar de uitwerking daarvan gaat via het beeldscherm. Groot verschil met het solliciteren naar een baan is toch dat daten uitgaat van gelijkwaardigheid, zeker anno 2023. Gelijkwaardigheid, dat verandert niet!
Verder kun je aan de wijze van communiceren nadat je iemand benaderd hebt voor een afspraak al vrij snel opmaken, hoe de ander in het datinggebeuren zit en ook vaak of de ander wel gelooft in gelijkwaardigheid en of je date echt serieus op zoek is.
Toch kan niemand kan kijken in het hart van diegene, die een dateverzoek krijgt, niemand weet (tenzij je tot iemands inner circle behoort) of jouw beoogde date veel belangstelling krijgt. Het grote verschil met daten / afspreken in de zeventiger jaren van de vorige eeuw en het huidige internet-daten is volgens mij de overvloed van contacten die nu tegelijk mogelijk zijn. Want bij een ontmoeting op de dansvloer, in een vereniging of op een familiefeestje wist je ook al snel of iemand echt vrij was en er was al snel bekend, of er niet meer kapers op de kust waren. Daten via internet lijkt hoe langer hoe meer op het wagen van een gokje op de datingmarkt.
Wie gaat daten zal net als bij een sollicitatie zo goed mogelijk voor de dag moeten komen. Natuurlijk spelen uiterlijkheden daar een grote rol bij, ook de inhoud van de date mag niet vergeten worden. Het gaat dus om de presentatie. Beide daters zijn aanwezig, present, maar een van beiden moet weer niet te aanwezig zijn… Is het begrijpelijk dat ik eigenlijk een beetje terug verlang naar het contact leggen zoals dat vijftig jaar geleden plaats vond? Af en toe maak ik dat nog wel eens mee op een dansavondje, maar als dan het mobieltje van mijn danspartner afgaat word ik weer bepaald bij de tijd van nu. Dan toch maar blijven daten via een datingsite?? Ik hoop, dat mijn sollicitatie naar dat geluk resulteert in een mooie relatie!
geplaatst door Aktivo1 - 1529 keer gelezen
Vorige berichten
Niet snoepen tussen de scherven
Op een vrijdagmiddag was ik twee uur onder de pannen in Flevopoort in Amsterdam-Zeeburg voor een editie van het Danspaleis. Er waren veel bekenden en met een van de vrijwilligers mocht ik een perfecte rumba dansen.
Na een paar uur dansen repte ik mij naar de uitgang omdat ik ditmaal met tram, bus en een stukje fietsen op tijd in Haarlem wilde zijn, waar ik voor het eten met een groepje had afgesproken. Opeens viel mijn oog in de straat naar de tramhalte op een bijzonder tafereeltje.
Ik zag op de stoep een glazen weckpot, of eigenlijk wat er nog van over was, overal lagen scherven, maar ik zag ook de inhoud van de pot overal op straat liggen. Snoepjes ingepakt in glimmende papiertjes met alle kleuren van de regenboog. Ik had op de heenweg dezelfde route gelopen en deze verspilling van snoeperij toen niet gezien, daarom moest de teloorgang van de pot met snoep niet zo lang geleden gebeurd zijn.
Zou een kindje, dat de pot met inhoud uit zijn knuistjes liet vallen in tranen uitgebarsten zijn? Of was de pot uit een overvolle fietstas gevallen zonder dat de fietser / fietsster het gemerkt heeft? Ik heb een foto van het stilleven gemaakt, zoveel snoep op de stoep… Ik moest mijzelf inhouden om geen snoepjes op te rapen en mee te nemen of zelfs uit te proberen.
Ik was terughoudend, omdat er een zij het geringe kans was dat er “iets” met de snoepjes niet in de haak zou zijn. En, wie weet zou de echte eigenaar van het lekkers toch nog langs komen om de inhoud van de pot die in scherven lag op te halen. Toch raakte dit alles mij wel.
In Haarlem schoof ik keurig op tijd aan tafel. Ditmaal stond er goed gevulde Chinese kippensoep met mie en stokbrood met kruidenboter op het menu. Toen ik eenmaal aan tafel zat viel mijn oog op een schaaltje waarin – je raadt het al – in kleurige papiertjes gewikkelde snoepjes lagen. Toeval? Ik heb toen maar zo’n zuurtje geconsumeerd als compensatie van de gemiste Amsterdamse lekkernijen en als voorafje voor het eigenlijke eten. Ik legde in gedachten een linkje met de snoepjes in Amsterdam (afblijven!) en de zuurtjes op het schaaltje op de eettafel (snoepen toegestaan) enerzijds en aan de andere kant een ontmoeting met iemand, die bezet is en waar ik geen persoonlijke interesse voor mag tonen en iemand, die vrij is. Hoewel die vergelijking vergezocht is kon ik ‘m niet uit mijn hoofd krijgen.
Hoe vaak komen u en ik in ons leven dingen en situaties en ja, ik kan er niet omheen draaien, relaties tegen die in scherven liggen. Tussen die scherven liggen ook mooie dingen. Soms hebben we de breuk, die de oorzaak was van die scherven live meegemaakt. In het ergste geval zijn we bij die breuk betrokken geweest. Het is al heel wat, dat we van die breuk getuige waren. Maar verder?
Het is heel begrijpelijk om empathie te tonen en contact proberen te leggen met iemand, wiens relatie nog niet zo lang in scherven ligt of wiens partner vrij kort geleden overleden is. Het zijn geen verboden vruchten. Dan doe je dat om de ander te troosten, maar die ander is wel heel kwetsbaar. Hoe ligt dat gevoelsmatig? Moet je geduld hebben, moet je een tijdje afstand nemen? Voor alle duidelijkheid, contact zoeken in dit geval en iemand benaderen, die nog in een relatie zit zijn twee verschillende situaties! Soms weet je bij een eerste afspraak niet veel van de voorgeschiedenis van de ander. Verder kunnen sommigen hun verleden gemakkelijker achter zich laten. Is dat misschien iets om bij die eerste date aan elkaar duidelijk te maken? Kun je beter daten met iemand, die geen recente relatiebreuk had?
Ik vond het achteraf goed dat ik in Amsterdam geen hand heb uitgestoken naar de snoepjes. Trouwens, ik ben geen “hoarder” (Engels voor verzamelaar van gevonden voorwerpen). Maar ik raakte mijn nieuwsgierigheid naar het verhaal achter dit kleine drama niet kwijt.
Wanneer in mijn omgeving een relatie stopt moet ik heel goed nadenken, hoe ik hier op reageer en ook of ik er op reageer. Mijn reactie is niet altijd welkom…
Kortom: de zegswijze “Scherven brengen geluk” is een zoethoudertje, voor mij heeft die spreuk geen waarheid in zich..
Een warm bad
Ik ben enige tijd geleden lid geworden van 2 gespreksgroepen. Op maandagmiddag ontmoet ik iedere week een groepje van 12 personen, die samen iets bedenken of doen. Dat kan van alles zijn : een quiz, een leuk spelletje, een creatieve middag, of een lezing. De groep op dinsdagmorgen bestaat uit 8 personen, we komen eens in de 14 dagen bij elkaar en de gesprekken zijn wat meer op H.B.O-niveau
De leidster van de dinsdag groep heeft een lijst samengesteld van 26 serieuze onderwerpen, die we 1 voor 1 gedurende het cursusjaar met de groep gaan bespreken. Eenzaamheid, de natuur, het milieu, politiek, of een actueel onderwerp uit de krant. Het gespreksniveau is niet alleen anders dan in de maandaggroep, maar de leden van de dinsdaggroep zijn ook vele malen kritischer, zowel in de gesprekken als de discussies over het onderwerp.
Op maandagmiddag is het lekker ontspannen, er wordt gelachen, maar we zijn ook hecht, we leven mee met elkaar. We vieren uitgebreid Sinterklaas, hebben samen een kerstlunch gehad, maar sturen elkaar ook een beterschapkaart, indien nodig. De dinsdaggroep is veel afstandelijker. Dat werd mij goed duidelijk toen ik door ziekte 4 bijeenkomsten had gemist. Oh, je bent er weer, was de lauwe reactie. Niemand vroeg hoe het met me was. Toen iedereen zat, gingen we gelijk van start met het onderwerp. Er werden meteen A4-tjes uitgedeeld.
Iemand die op me overkomt als een hartelijk, belangstellend persoon voelt comfortabel als een warm bad. Om weerstand op te bouwen voor een goede gezondheid is een ijsbad, of zwemmen in koud buitenwater, zoals Wim Hof (de ijsman), ons enkele jaren geleden heeft voorgedaan, misschien veel beter. Het is in ieder geval goed voor je immuunsysteem. Maar is het ook fijn om te doen? Voelt vast prima achteraf, maar ik vind het net zo radicaal als die emmer koud water over je hoofd uitstorten, na afloop van die weldadige vochtige warmte in de saunahut. Dat deel van het programma sla ik liever over.
Eigenlijk beleef ik het date-gebeuren net zo. De sfeer van het gesprek is voor mij bepalend voor een succesvolle ontmoeting. Iemand kan zeer intelligent of welbespraakt zijn, als hij overkomt als een ijskonijn, haak ik af. Dan kies ik toch liever voor die eenvoudige, gezelligere man. Misschien mis ik wat, maar als ik dan in een heerlijk warm bad terecht kom, heb ik dat er graag voor over...
Single Story: de Vita-vrouw
“Stilstand is de dood in slow motion. Comfort is gif in een mooi glas. De bank is een graf met een zacht kussen. Je snapt toch wat ik bedoel? Daar ga ik in elk geval wel van uit.”
“Het is in elk geval het enige wat ik kan denken als ik op mijn datingsites door de profielen surf. Mannen die trots poseren naast een oldtimer, op een boot met een biertje of, de ergste van allemaal, een selfie op de bank. Het enige wat die beelden in stilte uitschreeuwen, is stagnatie. Je kunt de levensenergie bijna zien wegtrekken. Het zijn geen profielen; het zijn grafschriften in wording.”
“Vitaliteit. Dat is het enige wat écht telt. De rest is overbodig. Die mannen praten over ‘genieten van het leven’ met een glas rode wijn in de hand op een terras. Dat is geen genieten, dat is je cellen vergiftigen. Genieten is de endorfinekick na tien kilometer kneiterharde intervaltraining. Dat je voelt dat je leeft, dat elke spier in je lijf heeft gewerkt.”
“Mijn profiel is beeldend. Foto van mij op een bergtop in de Alpen; bezweet maar voldaan. Foto van mij tijdens de Dam-tot-Dam-loop. Foto van mijn weekmenu; allemaal clean, biologisch, macro-perfect. En daarbij zoek ik een ‘actieve partner’. Dat is niet zomaar een wens, dat is een absolute voorwaarde voor overleving. MIJN overleving.”
“Ik heb één keer een date gehad. Met een man die in theorie een serieuze kandidaat was. Hij zag er in elk geval fit uit op zijn foto’s. Ik durfde voorzichtig al te hopen op een fysiek gezonde zielsverwant. We hadden afgesproken voor een wandeling. Na een halfuur, toen we nog maar iets meer dan drie kilometer hadden gelopen, stelde hij voor om op een bankje te gaan zitten. ‘Even bijkomen,’ zei hij.”
“Bijkomen? Ik was net rustig warmgedraaid om een paar uur lekker door te stappen. Ik voelde meteen mijn energielevel crashen. Alsof je een F1-bolide vraagt om permanent in de tweede versnelling te rijden en tussendoor onnodige pitstops te maken. Ik heb de date ter plekke beëindigd. ‘Onze basissnelheid ligt te ver uit elkaar,’ zei ik. Wat had ik anders moeten zeggen… Dat is toch gewoon eerlijk?”
“Ze zeggen dat ik te veeleisend ben. Dat is echt klinkklare nonsens. Ik vraag alleen om een gedeelde levensstandaard. Hoe kan ik samen zijn met iemand die zijn lichaam als een afvalbak behandelt? Iemand die ‘ontspant’ door op de bank te liggen? Dat doe je met actieve rust, zoals een hersteltraining. De bank is waar ambitie sterft in eenzaamheid.”
“Ik hoor mijn vriendinnen weleens praten over ‘samen oud worden’. Ik wil helemaal niet oud worden. Ik wil mijn hele leven lang fit blijven. Ik wil op mijn tachtigste nog een marathon kunnen lopen. Met een man die naast me loopt, niet eentje die bij de finish op me wacht met een rolstoel.”
“Een kennis vroeg me laatst: ‘Heb je een vaste openingszin op die datingsites van jou? Iets om het ijs te breken?’ Zeker. Ik hou het simpel en efficiënt. ‘Leuk profiel. Wat was je hartslag in rust vanochtend?’”
Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet...