terug

Liefdes perikelen toen en nu

dinsdag 1 augustus 2023

Er was eens een stoere man in een berenvel die in het bos een vrouw in een hertenleren jurk tegenkwam. Zijn hart sloeg op hol en hij sleurde haar aan de haren zijn man-cave in.
Zo ongeveer ging daten lang geleden, toch? Ik betwijfel dat het eindigde met “ze leefden nog lang en gelukkig”!
Ooit was er ook uithuwelijken. Vaak nog jonge meisjes die een veel oudere man moesten trouwen. Ook niet wat ik als romantisch of ideaal zou bestempelen.
Mannen hadden hierin ook niet altijd keuze. Liefde speelde meestal geen rol, het draaide om macht, aanzien, status en geld.
Voor sommigen vrouwen ging het helaas zo ver dat jze haar hals op het hakblok mocht leggen omdat haar man geen Y-chromosomen produceerde en de vereiste zoon niet kwam.

Fast forward naar begin 20e eeuw waarin vaak wel gehuwd werd uit liefde. In het begin hopelijk met wat romantiek, maar of het na het huwelijk nog zo was?
De man was kostwinner en had de broek aan, de vrouw werd huisvrouw, moest manlief gehoorzamen en zo snel mogelijk zwanger worden. Als er geen kinderen meer bij kwamen, kreeg je bezoek van de pastoor, want dat kon immers niet. Je hoorde je non-stop voort te planten.
De vrouw had (wettelijk) niets te zeggen en mocht zonder man alleen eten kopen, mits ze daartoe schriftelijke toestemming van haar man had. Er waren nog veel meer restricties, maar dat gaat voor nu te ver.

Het lijkt mij geen bijster prettige manier van leven. Bitter weinig keuzevrijheid, wel een strict stramien en grote sociale controle. Veel moeten, weinig mogen.
Toch hebben veel mensen anno nu de overtuiging “Vroeger was alles beter!”, puur omdat er geen echtscheidingen waren. Maar dat ‘vroeger’ heb ik net even kort door de bocht omschreven. Zo lollig was dat niet.
Is het nu echt zo erg? Uit elkaar kunnen gaan, is toch een vrijheid?

We hebben duizenden jaren in een patriarchale cultuur geleefd, wat inhoudt dat alles draait om ego dingen als status, geld, macht.
Het vrouwelijke principe werd -desnoods met geweld- succesvol onderdrukt. Eenzelfde lot voor de positie van de vrouw die van nature groter draagster hiervan is dan de man.
Toch heeft niet alleen de vrouw er onder geleden, de man ook. Liefde, eenheid, zachtheid, vanuit je hart leven, dat kon allemaal niet. Het leven was voor velen gewoon hard en er was veel angst. Men werd arm gehouden, want mensen die leven om te werken, hebben geen tijd om te denken en zijn makkelijk te beïnvloeden. Zo kon de mens zich niet ontwikkelen.

Momenteel zitten we in de transitie naar het matriarchale, the Age of Aquarius. De tijd waarin we vanuit het hart gaan leven.
Status, macht, geld, diploma’s, presteren zijn dan niet langer de maatstaf, maar eenheid, liefde, sisterhood & brotherhood, saamhorigheid. “Wij” in plaats van “ik” met behoud van je unieke zelf die ook gezien wordt!
Niet meer afgewezen worden op wel of geen juist diploma. Wie je bent en wat je kunt doen er toe.
In zo’n wereld kunnen we ontspannen en naar zachtheid gaan, in ons hart en buik, zowel man als vrouw. Een wereld vol liefde, respect, acceptatie. Dan kun je je wél ont-wikkelen en groeien als mens!

Wat heeft dat met daten van doen? De terugkeer van de vrouwelijke energie en principe is na duizenden jaren onderdrukking totaal nieuw voor ons! We hebben er geen flauw benul meer van hoe dat is, voelt, werkt, er uitziet in de maatschappij en liefdesrelaties.
Kortom, wij zijn het ei van Columbus aan het uitvinden. Voor het eerst in mensenheugenis hebben we keuzevrijheid, ook in liefde. Bijkomend probleem is dat ook die vrijheid onbekend terrein is. Veel vrijheden van nu ben ik bijvoorbeeld niet mee opgegroeid. Het is dus nog altijd aan het ont-wikkelen.
En… keuzevrijheid komt met verantwoordelijkheid nemen voor je keuzes! Ook weer relatief nieuw. In het oude, strakke stramien hoefde dat allemaal niet. Het was al voor ons bepaald en voorgekauwd, we hoefden slechts de geijkte paden te volgen. Nu moeten we het allemaal zelf uitdokteren.
Voor de één zal de veilige haven van het huwelijk-zonder-uitweg aantrekkelijker lijken, maar doe je dat dan uit liefde óf uit angst om voor jezelf en je keuzes te gaan staan?

Wat van ons verlangd wordt, is een enorme groei! Waar we eerst als kleutertjes aan de hand van de regels liepen, moeten we nu volwassen worden.
Die ontwikkeling is behoorlijk snel gegaan. Niemand heeft ons hierbij echt kunnen steunen. We moeten zelf het wiel uitvinden. Wat voor jou werkt, werkt misschien niet voor mij, maar het is alsnog oké.
In ons leren maken we “fouten” dus ja, we scheiden, beginnen opnieuw, en herhalen dat mogelijk weer, terwijl anderen de moed maar opgeven.
Maar nogmaals, heb je liever deze vrijheid ook al ben je nu alleen, of toch maar de veiligheid in het huwelijk zonder-uitweg van weleer? Was dat oude keurslijf beter of zie jij het huidige ook als groei en vooruitgang?

geplaatst door Roosje - 1788 keer gelezen