terug

Verliefd

zaterdag 26 augustus 2023

Een verhaaltje van lang geleden. Ik was toen net twintig en nog lang niet 'droog achter de oren' zoals dat toen heette.

Omdat de studiebijlage niet genoeg was om van rond te komen moest ik er een baantje bij doen. In Delft kon je daarvoor terecht bij het Studenten Arbeidsburau ASA, waar ik gemakkelijk aan de slag kon. Een van de leukste baantjes die ik toen heb gehad was 'nachtbroeder' te zijn in een internaat voor mensen met een verstandelijke beperking. Het waren merendeels mensen met syndroom van Down, die op werkdagen overdag naar de Sociale Werkvoorziening of naar een dagopvang gingen. In de weekenden waren de meesten thuis. Er heerste een fijn saamhorigheidsgevoel, zodanig dat ik (en ook anderen) in het weekend regelmatig in onze vrije tijd langskwamen om met de 'pupillen' een stukje te wandelen.

Mijn dienst was ongeveer van een uur of 11 's avonds tot 8 uur 's ochtends. We zaten er dan met z'n tweeën. Feitelijk zat ik er alleen maar om de dienstdoende nachtzuster gezelschap te houden. Nachtzuster... de hit van Doe Maar moest nog uitkomen, maar ik had er toen al heel wat voorbij zien komen! Van de bezongen romantische fantasieën was echter geen sprake. Het was gewoon werk, de zusters waren getrouwd of hadden op z'n minst wel een vriend. Per slot van rekening was dit Delft, stad met een notoir vrouwentekort. Geen probleem, we de nachten goed door met rondes doen, hier of daar een 'ongelukje' opruimen, en klusjes doen en veel geklets over koetjes en kalfjes. Maar toen kwam Zaza.

Ze was een meisje van Indonesische origine en ik vond haar verpletterend knap. Ik was op slag van mijn sokken geblazen maar helaas ook hopeloos verlegen. En in plaats van mijn verliefde gevoelens te uiten, deed ik eerder mijn uiterste best om ze voor haar verborgen te houden! Want zo'n aantrekkelijke vrouw zou mij toch zeker afwijzen en daar zouden maar pijnlijke toestanden van komen. Kortom, ik durfde gewoon niet, faalangst en onervarenheid weerhielden mij. Zeven nachten brachten we samen door We voerden vele gesprekken over onze dromen en plannen; we konden het prima met elkaar vinden maar daar bleef het bij. En het was ook de enige serie diensten die wij samen hebben gedaan, ik heb haar daarna nooit meer gezien.

Natuurlijk achteraf denk ik hoe moeilijk was het nou geweest om een wandelingetje voor te stellen; maar in die jonge jaren was het liefdesspel nogal zwartwit, een schutterige vertoning gespeend van subtiliteiten. Een wandelingetje voorstellen kwam gevoelsmatig op hetzelfde neer als iemand vragen om het bed te delen. Ja wat wil je als de hormonen door je lijf gieren. Een voorzichtige opbouw, tactische proefballonnetjes, een wat genuanceerdere en minder seksueel geladen toenadering en sowieso het niet zo zwaar tillen aan een eventuele afwijzing, dat alles moest toen nog door vallen en opstaan geleerd gaan worden. En zo ging de week voorbij.

Jaren later hoorde ik van iemand, dat Zaza zo verliefd op mij was geweest, toen, tijdens die lange nachtwachten! Mosterd na de maaltijd, maar het geeft wel te denken hoe anders het had kunnen lopen als ik net even wat dapperder was geweest. Of zij, want zij was immers net zo groen en timide gebleken als ik. Achteraf zouden we kunnen lachen om ons gestuntel, het is vast allemaal dik in orde gekomen met Zaza.

geplaatst door Pelgrim - 1848 keer gelezen