terug

Goede mond

zondag 3 september 2023

Ik werd gedesoriënteerd wakker. Hoezo ochtend, het was toch nacht, wat was er gisteren dat vandaag zo anders aanvoelt?
‘‘Zullen ze ons nu al te pakken nemen?’’ had ik in mijn droom aan m’n wandelgenoot gevraagd. ‘‘Nee, nu nog niet,’’ gokte hij - en ik vertrouwde hem en liet mij van de heuvel afrollen, voorbij de gevaarlijke man en vrouw die voor ons liepen, tot in het huis aan de bosrand. Ik vroeg om thee, om aandacht, om zonlicht, om liefde, maar door de hoge, openslaande deuren stapten de gevaarlijke man en vrouw het huis binnen. Het huis aan de bosrand is van hen.
We moesten medicijnen halen, niet voor mij maar voor wie dan wel, en ik kon nog net de auto instappen voordat een magere, gebruinde hand het portier dicht trok. Hij (wie?) gooide zijn pillen tegen misselijkheid de auto uit, zo’n wit-rood waterdicht tonnetje vol pillen; hij vond misselijk zijn beter bij hem passen. In de nauwe gangetjes van de pillenwinkel stoot ik een toren van doosjes kapot. ‘‘U mag hier niet naar binnen met een rugtas om, mevrouw,’’ klinkt een diepe stem vanuit het niets.
Tot zover de droom. Ik heb iets recht te zetten, geloof ik.

Laat ik maar eens een redactievergadering beleggen; een bloggersbijeenkomst om de onderwerpen te verdelen. Schrijf jij deze week over de liefde, dan schrijf ik over de liefde, net als jij en jij en jij vooral, op jouw eigen, onnavolgbare wijze. ‘‘Alle liedjes gaan over liefde,’’ zei ik ooit, maar de onmiddellijke repliek luidde: ‘‘Nee hoor, klein klein kleutertje wat doe je in mijn hof gaat niet over liefde.’’
Dit is een blog als een bijna leeg geplukte bloementuin, als stukjes oud brood voor de eendjes. Vandaag lijkt alles al eens geschreven, uitgelicht, opnieuw belicht en herschreven. Laat mij daarom maar weer over een man in de trein schrijven: Hij zat op de bank tegenover me, en hij had dorst. Hij trok een fles water uit zijn rugtas - maar van het water drinken wilde hij niet. Het was oud water, zei hij. ‘‘Ik heb appelciderazijn bij het water in mijn fles gedruppeld,’’ vertelde ik, en ik citeerde het ‘...gaben sie ihm Essig zu trinken’ uit de Matthäus Passion. Die azijn vervulde mij als tiener met medelijden, maar azijn blijkt water juist fris en goed drinkbaar te houden. Die man in de trein had niet de goede mond, zo’n mond die ik zou willen zoenen, zo’n mond die water uit mijn fles zou mogen drinken. Wel bezat hij prettige hersenkronkels, zodat wij ons vrijelijk op 'jammertjes' in oude en nieuwe bijbelvertalingen stortten. Op ijdelheid, zure wijn, kribbes en wonderbomen. De ongemakkelijke kwestie van de mond kon ik ongemoeid laten.

Op het Singelpark-bankje was een brood etende Engelsman in gesprek met een opdringerige eend: ‘‘Ik hou niet van de manier waarop jij je gedraagt; daarom kan ik helaas mijn brood niet met je delen. Zou je nu weg willen gaan?’’ De eend begreep hem niet, hield zijn snavel verwachtingsvol geheven. ‘‘Probeer het eens in het Nederlands,’’ opperde ik, ook in het Engels, ‘‘dit is tenslotte een Nederlandse eend.’’ Maar nee, Engels was ’s mans enige taal. ‘‘Scheer je weg en ga kroos eten, gedegenereerde bedel eend," zei ik toen maar. Waarop de eend weg waggelde. Arm beest. Hij weet van nature wat goed voor hem is, maar hij bedelt om het slechte.

Die Engelsman op het parkbankje had trouwens wél de goede mond - maar ook een aardige vriendin. De man die bij een eerste ontmoeting alles al heeft (zowel de goede, zoenbare mond als de prettige hersenkronkels, niet de vriendin natuurlijk), zo’n man is onwijs zeldzaam, treurde mijn Leidse vriendin laatst. Ik weet het, lieve vriendin, ik weet het.

geplaatst door RodeJas - 1791 keer gelezen