Schat kunnen we praten?
maandag 25 september 2023
Het lijkt zo vanzelfsprekend, maar toch doen we het vaak niet in daten of relatie: open en eerlijk communiceren vanuit het hart.
Je moet je daarvoor namelijk open opstellen en dan voelen we ons héél kwetsbaar. Enerzijds ben je dat ook, maar toch weer niet. Want als je open bent, kan je intuïtie zijn werk doen waardoor je voelt wanneer iets of iemand goed voor je is, of niet. Je intuïtie is je kracht, maar met alle ramen en deuren dicht kunnen je voelsprieten er niet uit. Daartoe moet je de luiken open gooien.
Het voelt dus heel tegenstrijdig, jezelf kwetsbaar opstellen en helemaal transparant zijn om jezelf sterk te voelen. Hoe vreemd is dat?
Tóch werkt het zo! Het is ook onze natuurlijke manier van zijn. Kijk maar naar kinderen. Maar omdat we vaak al pijn gedaan zijn in het leven, hebben we dat afgeleerd en zijn de deuren stevig op slot gegaan.
Ik ben er zelf mee gaan experimenteren in mijn laatste relatie en ik kan zeggen dat het resultaat fenomenaal was! De gehele interactie wordt zoveel beter en voor beide partners ook veel relaxter.
Ik heb begrepen van mannelijke dating & relatie experts dat het voor de man lastiger is om bij zijn emoties & gevoel te komen dan voor een vrouw. Dat gaat tot de oertijd terug. Het is immers niet handig als een jager bij het aangaan van de strijd empathie voelt voor de vijand.
“Agossie, hij heeft ook maar een rotdag misschien.” Dat zou hem zijn eigen leven kosten en dan daarna dat van zijn vrouw en kinderen. Mannen zijn om die reden anders bedraad dan vrouwen. Geen oordeel, gewoon psychologie & anatomie.
Als in een relatie de vrouw echt in haar gevoel & hart zit en van daaruit communiceert, helpt het de man ook makkelijker in zijn gevoel te komen. Dan heb je ineens 2 mensen die van hart tot hart met elkaar resoneren en praten. Dan krijg je pas écht verbinding!
Vaak gaat dat tijdens de “honeymoon fase” nog zo, maar zakt het daarna weer naar de geslotere vorm van relateren.
Maar terug naar die relatie. Ik wilde het anders doen. Open en eerlijk, transparant zijn en communiceren. Ondanks dat ik zo ver gekomen was met persoonlijke groei, goed in mijn vrouwelijke energie en kracht zat, vond ik het doodeng! Voor het eerst werd het me duidelijk dat we de ander nooit echt een blik in onze diepste Zelf laten zien. Ergens houd je altijd een tikkeltje terug. Er blijft deep down altijd een soort deurtje dicht uit onbewuste angst voor oordeel, afwijzing en pijn.
In deze relatie deed ik dat niet. En ik deed het soms zowat in mijn broek, zó eng was het om mezelf helemaal te laten zien. Het was een leer- en groeiproces met vallen en opstaan. Het duurt even voor het je nieuwe normaal wordt.
Op een gegeven moment was er iets waardoor ik upset was. Geen idee meer wat, maar iets wat hij had gezegd of gedaan wat bij mij wat raakte.
De oude versie Roosje zou dan bijvoorbeeld gaan lopen mokken-bokken, met deuren gaan slaan of een ander dergelijk iets. Nu deed ik dat niet. De nieuwe versie Roosje wilde echt relateren en communiceren zonder al dat gedoe en drama. Zij wilde het gewoon vertellen vanuit gevoel.
Nou, zo gewoon was dat niet. Ik trilde als een rietje van top tot teen. Toch vertelde ik hem hoe ik me voelde en barstte daarna van de spanning meteen in tranen uit.
Ik zat op mijn bureaustoel, hij zat schuin achter me op de bank. Het bleef even stil terwijl ik snikkend daar zat. Ineens komt ie naar me toe, gaat op zijn hurken naast me zitten.
“Mijn god, wat ben je sexy als je huilt!”, zei hij wat hees.
Ik kijk hem verbouwereerd aan en we schieten tegelijk in de lach. Hij pakt me vast, we knuffelen en zoenen. Wat later praatten we over wat er was gebeurd en het was opgelost.
Dat was één van de mooiste dingen die ik ook ervaren heb! Geen urenlang drama, geen ruzie, geen geschreeuw of nare vibe in huis. Dit hele gebeuren duurde een paar minuutjes en daarna was het uit de lucht. Blijvend opgelost.
Je kent vast wel die verhalen dat een vrouw tijdens een ruzie alle dingen van de voorgaande jaren er weer bij haalt? Dat wordt altijd sarcastisch verteld, omdat het vaak zo gaat.
Dan worden al die dingen obstakels in je relatie, blijven bij beiden rottig in de strot zitten. Het feit dat een vrouw ze op blijft halen, geeft aan dat ze nooit echt uitgepraat en verwerkt zijn, terwijl het zo makkelijk anders kan. Mits je open durft te zijn.
Dit voorval tussen hem en mij werd niet zo’n obstakel maar juist een wondermooie herinnering! En het bracht ons dichter bij elkaar.
Je moet dan wel je communicatie veranderen. Helemaal open durven zijn, jezelf en je pijn laten zien én uitspreken en ook nog eens zonder de ander ook maar ergens de schuld van te geven.
Waar het om gaat is dat jij jezelf helemaal laat zien, zonder dat ‘deurtje’ ver weg in je diepste zelf. Dan is vanzelf die diepte er niet meer. Jij ben heel-emaal.
Of, zoals we het zeggen in de spiri kringen: Jij Bent.
Het is ongelofelijk bevrijdend!
geplaatst door Roosje - 1152 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.