Dealbreakers goed of...
woensdag 18 oktober 2023
Van de week zag ik een interview door een mannelijke dating & relatie coach van een vrouwelijke.
Hij vroeg hoe zij uit het patroon was gekomen om telkens met de voor haar verkeerde in zee te gaan. Zij vertelde dat ze lange tijd altijd hetzelfde type man datete. Niet persé qua uiterlijk, maar wel qua gedrag en instelling in het leven. Feitelijk telkens dezelfde vriend, alleen in een ander fysiek “jasje”. Ze begon zich te realiseren dat ze zich bij die partners nooit zichzelf voelde of gedroeg. Altijd had zo’n partner iets waarin hij haar niet steunde of bekritiseerde waardoor zij zichzelf kleiner ging maken en anders ging gedragen dan ze werkelijk was. Uiteraard werd ze daar niet gelukkig van.
Ze begon het patroon te zien en ook dat zij zelf altijd een bepaald iets zocht in een partner. Ze zocht (onbewust) elke keer weer een man die gedragingen en normen & waarden had die niet overeenkwamen met die van haar. Alsof ze ingezoomd was op één bepaald soort man en dat tot haar partner imago had gemaakt.
Toen ze dat los liet, kwam er een heel ander soort man op haar pad waar ze nu helemaal gelukkig mee is. In alles hoe en wat hij was, was hij compleet het tegenovergestelde van haar partner-beeld. Om te beginnen was hij 17 jaar ouder, zij heeft Italiaanse afkomst, hij Joodse. Hij is acteur, zo gek als een deur, en ga zo maar door.
Bij deze man kon ze geheel zichzelf zijn! Hij voedde haar, steunde haar, had dezelfde normen & waarden en levensvisie. Ineens zat ze in een gezonde, fijne relatie en was ze dolgelukkig.
Als ze vastgehouden had aan haar ‘type’, waarmee vaak ook dealbreakers gepaard gaan, was ze nooit in deze relatie terecht gekomen.
Dat gaf mij te denken aan het hebben van en vasthouden aan dealbreakers in de zoektocht naar die ene liefde. Is het wel handig? Zijn ze nuttig of werken ze juist tegen je?
Zelf geloof ik dat het allebei kan, het ligt er alleen aan wat die dealbreakers precies zijn. Ik denk dat je er ook wel enigszins voorzichtig mee moet zijn en er niet te idioot veel moet hebben.
Anderzijds heb ik ook weer meegemaakt dat ik bepaalde dingen schoorvoetend accepteerde van een nieuwe partner, om later tot de ontdekking te komen dat die voor mij dagelijkse bronnen van grote irritatie waren geworden.
Nou betrof dat dingen die je pas gaat merken als je samenwoont of veel samen bent. Met daten zou je dat nog niet zo gauw opmerken.
Misschien zijn er dan nuttige dealbreakers voor daten én voor de volgende fase, echt in relatie zijn met elkaar?
Eén van mijn eigen dealbreakers. Ik heb altijd vaste partners gehad die net zo lang of net ietsie kleiner waren dan ik. Soms vond ik dat niet leuk want als ik laarzen aan deed met een normale hak, was ik ineens al een stuk langer, laat staan dat ik op hakken zou lopen. Met mijn trouwen had ik ook bewust lagere schoentjes aan.
Een jaar of wat terug, toen ik weer vrijgezel was, had ik een date die een stuk langer was. We knuffelden en wow! Een gevoel van geborgenheid, veiligheid, vrouwelijkheid golfde warm door mij heen. Ik voelde me letterlijk tegen hem aan smelten. Ja, dat haalde me behoorlijk van mijn sokken. Zo werd lengte van een man een dealbreaker.
Gelukkig was mijn volgende partner langer en ik genoot met volle teugen!
En dan is er de ontmoeting met een man een paar weken terug waarmee ik vanaf begin dit jaar contact heb. Gezien de afstand is wederzijds besloten dat het niet meer kan worden dan vriendschap.
De ontmoeting was geweldig! We hebben het hartstikke leuk gehad, uren gekletst, en ik realiseerde me dat ik met hem 100% mezelf kon zijn. Fantastisch gevoel!
Bij het afscheid knuffelden we even en weg ging hij. Daarna drong het ineens tot mij door dat hij “maar” 1.78m was, precies even lang als ik, en ik had het finaal niet eens gemerkt?
Is mijn dealbreaker dan eigenlijk wel handig? Ik weet het niet. Ik ging deze ontmoeting tenslotte in met het idee een vriend te ontmoeten, niet mijn potentiële partner. Of een vriend nou korter of langer is, dikker of dunner, of wat dan ook, maakt op zich niets uit. Je deelt je leven, huis, bed en intimiteit niet met een vriend. Fysieke aantrekkingskracht speelt dan niet echt een rol.
Toch zette het me aan het denken.
Al met al ben ik er –vooral ook door het interview met die vrouw- niet helemaal zeker meer van hoe je dealbreakers wel/niet toepast.
Stel dat zij had vastgehouden aan een man van haar eigen leeftijd, dan had ze nu niet in die heerlijke relatie gezeten.
Anderzijds is 17 jaar verschil weer anders als je zoals zij in de 30 bent dan wanneer je net als ik 57 bent. Voor mij gaat dat nu toch wel effe een paar straten te ver.
Dus dealbreakers, wat doe je er mee?
Ik ga er zelf nog eens over nadenken en vooral ook voelen. Misschien ligt daar het antwoord wel? Voelen wat het belang is ervan, of niet, en niet vanuit je hoofd gaan bedenken. Dan gaat het egootje zich er namelijk mee bemoeien en dat is doorgaans geen goede raadgever. Je buikgevoel en hart zijn veel zuiverder met ‘weten’ wat wel of niet goed voor je is.
geplaatst door Roosje - 1005 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.