terug

Dealbreakers goed of...

woensdag 18 oktober 2023

Van de week zag ik een interview door een mannelijke dating & relatie coach van een vrouwelijke.
Hij vroeg hoe zij uit het patroon was gekomen om telkens met de voor haar verkeerde in zee te gaan. Zij vertelde dat ze lange tijd altijd hetzelfde type man datete. Niet persé qua uiterlijk, maar wel qua gedrag en instelling in het leven. Feitelijk telkens dezelfde vriend, alleen in een ander fysiek “jasje”. Ze begon zich te realiseren dat ze zich bij die partners nooit zichzelf voelde of gedroeg. Altijd had zo’n partner iets waarin hij haar niet steunde of bekritiseerde waardoor zij zichzelf kleiner ging maken en anders ging gedragen dan ze werkelijk was. Uiteraard werd ze daar niet gelukkig van.
Ze begon het patroon te zien en ook dat zij zelf altijd een bepaald iets zocht in een partner. Ze zocht (onbewust) elke keer weer een man die gedragingen en normen & waarden had die niet overeenkwamen met die van haar. Alsof ze ingezoomd was op één bepaald soort man en dat tot haar partner imago had gemaakt.

Toen ze dat los liet, kwam er een heel ander soort man op haar pad waar ze nu helemaal gelukkig mee is. In alles hoe en wat hij was, was hij compleet het tegenovergestelde van haar partner-beeld. Om te beginnen was hij 17 jaar ouder, zij heeft Italiaanse afkomst, hij Joodse. Hij is acteur, zo gek als een deur, en ga zo maar door.
Bij deze man kon ze geheel zichzelf zijn! Hij voedde haar, steunde haar, had dezelfde normen & waarden en levensvisie. Ineens zat ze in een gezonde, fijne relatie en was ze dolgelukkig.
Als ze vastgehouden had aan haar ‘type’, waarmee vaak ook dealbreakers gepaard gaan, was ze nooit in deze relatie terecht gekomen.

Dat gaf mij te denken aan het hebben van en vasthouden aan dealbreakers in de zoektocht naar die ene liefde. Is het wel handig? Zijn ze nuttig of werken ze juist tegen je?
Zelf geloof ik dat het allebei kan, het ligt er alleen aan wat die dealbreakers precies zijn. Ik denk dat je er ook wel enigszins voorzichtig mee moet zijn en er niet te idioot veel moet hebben.
Anderzijds heb ik ook weer meegemaakt dat ik bepaalde dingen schoorvoetend accepteerde van een nieuwe partner, om later tot de ontdekking te komen dat die voor mij dagelijkse bronnen van grote irritatie waren geworden.
Nou betrof dat dingen die je pas gaat merken als je samenwoont of veel samen bent. Met daten zou je dat nog niet zo gauw opmerken.
Misschien zijn er dan nuttige dealbreakers voor daten én voor de volgende fase, echt in relatie zijn met elkaar?

Eén van mijn eigen dealbreakers. Ik heb altijd vaste partners gehad die net zo lang of net ietsie kleiner waren dan ik. Soms vond ik dat niet leuk want als ik laarzen aan deed met een normale hak, was ik ineens al een stuk langer, laat staan dat ik op hakken zou lopen. Met mijn trouwen had ik ook bewust lagere schoentjes aan.

Een jaar of wat terug, toen ik weer vrijgezel was, had ik een date die een stuk langer was. We knuffelden en wow! Een gevoel van geborgenheid, veiligheid, vrouwelijkheid golfde warm door mij heen. Ik voelde me letterlijk tegen hem aan smelten. Ja, dat haalde me behoorlijk van mijn sokken. Zo werd lengte van een man een dealbreaker.
Gelukkig was mijn volgende partner langer en ik genoot met volle teugen!

En dan is er de ontmoeting met een man een paar weken terug waarmee ik vanaf begin dit jaar contact heb. Gezien de afstand is wederzijds besloten dat het niet meer kan worden dan vriendschap.
De ontmoeting was geweldig! We hebben het hartstikke leuk gehad, uren gekletst, en ik realiseerde me dat ik met hem 100% mezelf kon zijn. Fantastisch gevoel!
Bij het afscheid knuffelden we even en weg ging hij. Daarna drong het ineens tot mij door dat hij “maar” 1.78m was, precies even lang als ik, en ik had het finaal niet eens gemerkt?

Is mijn dealbreaker dan eigenlijk wel handig? Ik weet het niet. Ik ging deze ontmoeting tenslotte in met het idee een vriend te ontmoeten, niet mijn potentiële partner. Of een vriend nou korter of langer is, dikker of dunner, of wat dan ook, maakt op zich niets uit. Je deelt je leven, huis, bed en intimiteit niet met een vriend. Fysieke aantrekkingskracht speelt dan niet echt een rol.
Toch zette het me aan het denken.

Al met al ben ik er –vooral ook door het interview met die vrouw- niet helemaal zeker meer van hoe je dealbreakers wel/niet toepast.
Stel dat zij had vastgehouden aan een man van haar eigen leeftijd, dan had ze nu niet in die heerlijke relatie gezeten.
Anderzijds is 17 jaar verschil weer anders als je zoals zij in de 30 bent dan wanneer je net als ik 57 bent. Voor mij gaat dat nu toch wel effe een paar straten te ver.

Dus dealbreakers, wat doe je er mee?
Ik ga er zelf nog eens over nadenken en vooral ook voelen. Misschien ligt daar het antwoord wel? Voelen wat het belang is ervan, of niet, en niet vanuit je hoofd gaan bedenken. Dan gaat het egootje zich er namelijk mee bemoeien en dat is doorgaans geen goede raadgever. Je buikgevoel en hart zijn veel zuiverder met ‘weten’ wat wel of niet goed voor je is.

geplaatst door Roosje - 1179 keer gelezen