Dealbreakers goed of...
woensdag 18 oktober 2023
Van de week zag ik een interview door een mannelijke dating & relatie coach van een vrouwelijke.
Hij vroeg hoe zij uit het patroon was gekomen om telkens met de voor haar verkeerde in zee te gaan. Zij vertelde dat ze lange tijd altijd hetzelfde type man datete. Niet persé qua uiterlijk, maar wel qua gedrag en instelling in het leven. Feitelijk telkens dezelfde vriend, alleen in een ander fysiek “jasje”. Ze begon zich te realiseren dat ze zich bij die partners nooit zichzelf voelde of gedroeg. Altijd had zo’n partner iets waarin hij haar niet steunde of bekritiseerde waardoor zij zichzelf kleiner ging maken en anders ging gedragen dan ze werkelijk was. Uiteraard werd ze daar niet gelukkig van.
Ze begon het patroon te zien en ook dat zij zelf altijd een bepaald iets zocht in een partner. Ze zocht (onbewust) elke keer weer een man die gedragingen en normen & waarden had die niet overeenkwamen met die van haar. Alsof ze ingezoomd was op één bepaald soort man en dat tot haar partner imago had gemaakt.
Toen ze dat los liet, kwam er een heel ander soort man op haar pad waar ze nu helemaal gelukkig mee is. In alles hoe en wat hij was, was hij compleet het tegenovergestelde van haar partner-beeld. Om te beginnen was hij 17 jaar ouder, zij heeft Italiaanse afkomst, hij Joodse. Hij is acteur, zo gek als een deur, en ga zo maar door.
Bij deze man kon ze geheel zichzelf zijn! Hij voedde haar, steunde haar, had dezelfde normen & waarden en levensvisie. Ineens zat ze in een gezonde, fijne relatie en was ze dolgelukkig.
Als ze vastgehouden had aan haar ‘type’, waarmee vaak ook dealbreakers gepaard gaan, was ze nooit in deze relatie terecht gekomen.
Dat gaf mij te denken aan het hebben van en vasthouden aan dealbreakers in de zoektocht naar die ene liefde. Is het wel handig? Zijn ze nuttig of werken ze juist tegen je?
Zelf geloof ik dat het allebei kan, het ligt er alleen aan wat die dealbreakers precies zijn. Ik denk dat je er ook wel enigszins voorzichtig mee moet zijn en er niet te idioot veel moet hebben.
Anderzijds heb ik ook weer meegemaakt dat ik bepaalde dingen schoorvoetend accepteerde van een nieuwe partner, om later tot de ontdekking te komen dat die voor mij dagelijkse bronnen van grote irritatie waren geworden.
Nou betrof dat dingen die je pas gaat merken als je samenwoont of veel samen bent. Met daten zou je dat nog niet zo gauw opmerken.
Misschien zijn er dan nuttige dealbreakers voor daten én voor de volgende fase, echt in relatie zijn met elkaar?
Eén van mijn eigen dealbreakers. Ik heb altijd vaste partners gehad die net zo lang of net ietsie kleiner waren dan ik. Soms vond ik dat niet leuk want als ik laarzen aan deed met een normale hak, was ik ineens al een stuk langer, laat staan dat ik op hakken zou lopen. Met mijn trouwen had ik ook bewust lagere schoentjes aan.
Een jaar of wat terug, toen ik weer vrijgezel was, had ik een date die een stuk langer was. We knuffelden en wow! Een gevoel van geborgenheid, veiligheid, vrouwelijkheid golfde warm door mij heen. Ik voelde me letterlijk tegen hem aan smelten. Ja, dat haalde me behoorlijk van mijn sokken. Zo werd lengte van een man een dealbreaker.
Gelukkig was mijn volgende partner langer en ik genoot met volle teugen!
En dan is er de ontmoeting met een man een paar weken terug waarmee ik vanaf begin dit jaar contact heb. Gezien de afstand is wederzijds besloten dat het niet meer kan worden dan vriendschap.
De ontmoeting was geweldig! We hebben het hartstikke leuk gehad, uren gekletst, en ik realiseerde me dat ik met hem 100% mezelf kon zijn. Fantastisch gevoel!
Bij het afscheid knuffelden we even en weg ging hij. Daarna drong het ineens tot mij door dat hij “maar” 1.78m was, precies even lang als ik, en ik had het finaal niet eens gemerkt?
Is mijn dealbreaker dan eigenlijk wel handig? Ik weet het niet. Ik ging deze ontmoeting tenslotte in met het idee een vriend te ontmoeten, niet mijn potentiële partner. Of een vriend nou korter of langer is, dikker of dunner, of wat dan ook, maakt op zich niets uit. Je deelt je leven, huis, bed en intimiteit niet met een vriend. Fysieke aantrekkingskracht speelt dan niet echt een rol.
Toch zette het me aan het denken.
Al met al ben ik er –vooral ook door het interview met die vrouw- niet helemaal zeker meer van hoe je dealbreakers wel/niet toepast.
Stel dat zij had vastgehouden aan een man van haar eigen leeftijd, dan had ze nu niet in die heerlijke relatie gezeten.
Anderzijds is 17 jaar verschil weer anders als je zoals zij in de 30 bent dan wanneer je net als ik 57 bent. Voor mij gaat dat nu toch wel effe een paar straten te ver.
Dus dealbreakers, wat doe je er mee?
Ik ga er zelf nog eens over nadenken en vooral ook voelen. Misschien ligt daar het antwoord wel? Voelen wat het belang is ervan, of niet, en niet vanuit je hoofd gaan bedenken. Dan gaat het egootje zich er namelijk mee bemoeien en dat is doorgaans geen goede raadgever. Je buikgevoel en hart zijn veel zuiverder met ‘weten’ wat wel of niet goed voor je is.
geplaatst door Roosje - 1123 keer gelezen
Vorige berichten
Open tuinen weekend
Afgelopen weekend kon ik in Heiloo een aantal mooie tuinen bezoeken die aan het open tuinenweekend van Groei en Bloei meededen. Op internet kon ik de adressen vinden en ook of de tuin op zaterdag of zondag open was. Mijn festivalmaatje heeft ook een grote tuin en wilde wel met me meegaan. Onze fietsen ingeladen in zijn bestelbus en met de uitgeprinte adressenlijst + overzichtskaart hoe er makkelijk te komen naar Heiloo. De auto in de schaduw neergezet en verder met de fiets op stap.
De trotse eigenaren gaven zelf een rondleiding door hun tuin om toelichting te geven over de prachtig aangelegde borders met bloeiende heesters en fleurige bloemperken. Ze wisten ook bijna alle namen van de soms zeldzame planten in hun tuin. Ik moest af en toe best lachen om de Nederlandse benaming van sommige planten. Ik had bijvoorbeeld nog nooit gehoord van de plant Schout bij Nacht en ook de plant Jan op de Preekstoel was mij volledig onbekend. De topper vonden we allebei een reusachtig grote tuin, bijna aan de rand van het Heiloo-er bos,
Deze tuin had geen schutting nodig, lag (bijna) direct bij het bos. Een aangrenzende, eveneens grote tuin, had alleen wat doorzichtig gaas als afscheiding ivm huisdieren. Een andere buur had helemaal geen afscheiding geplaatst, want dat was makkelijker omdat ze allebei dezelfde grasmaaier gebruikten. Er was nu wel tijdelijk een lint gespannen, want deze buren deden dit jaar niet mee aan Groei en Bloei. Je kon wel hun hele tuin overzien. Het geheel was net een park, met uitzicht aan alle kanten op de hoge bomen van het bos, schitterend gewoon !!
Overal in deze prachtige tuin stonden zitjes, waar je even mocht neerstrijken om volop van de tuin te genieten. De meeste bezoekers waren echtparen op leeftijd, of 2 vriendinnen, die ook deze route per fiets deden. Alleengaande heren heb ik niet gezien, misschien omdat het toen ook best wel warm was. Of is bij anderen in de tuin gaan kijken, hoe de mensen alles zo smaakvol hebben ingericht iets wat vooral vrouwen leuk vinden om te doen?
Aangezien ik in mijn eigen tuin altijd wel een struik zie die gesnoeid moet worden of bloemen die uitgebloeid zijn, die weggeknipt moeten worden, kan ik nooit zo lang stil zitten in mijn eigen tuin. Die behoefte is er niet in andermans tuin. Ik kon heerlijk blijven zitten en ik genoot met volle teugen van deze prachtige tuin. Heel rustgevend en beslist een uitje dat voor herhaling vatbaar is...
Mijn huis
Ik heb een mooi oud en groot huis, waar ik graag en (een beetje trots) binnenkom. Ik ken de geluiden, weet waar het licht mooi valt en waar je fijn zit. Ik kan me hier goed redden.
En dat is misschien wel precies het woord: redden.
Ik kook, ruim op, zet de vuilnis buiten en heb mijn leven aardig op orde. Geen zorgen, goede gezondheid, veel sociale contacten. Maar soms, vooral ’s avonds, als het huis stil wordt, ontbreekt er iets.
Ik mis een partner.
Niet zo zeer voor vakanties of feestdagen. Om ergens te gaan eten of drinken, naar een museum te gaan of een wandeling te maken. Dat zijn fijne dingen, zeker. Maar …..
Ik mis iemand, die er gewoon is. Die niet per se naast mij op de bank hoeft te zitten. Die misschien een film kijkt of in de keuken een kop thee maakt, terwijl ik achter de computer zit. Iemand van wie je de aanwezigheid voelt, zonder dat er gepraat hoeft te worden. Dat je allebei je eigen dingen doet, soms zelfs op grote afstand, maar gewoon weten en vooral voelen: wij horen bij elkaar, wij zijn er voor elkaar. Altijd de verbinding en de liefde voor elkaar voelen.
Mijn huis is mijn huis. Daar ben ik blij mee. Echt. Maar soms denk ik: het zou nog warmer zijn als iemand hier niet op bezoek kwam, maar thuiskwam.
En…. hoe ik ook gehecht ben aan mijn huis. Ik hoop dat duidelijk is, dat dat dus niet het belangrijkste in mijn leven is. Ik zou het graag ruilen voor een gezellig huisje vol liefde ergens op een dijk langs de rivier, naast het bos of bij het strand. Een leuk appartement in het centrum van de stad mag ook. Het maakt eigenlijk niet uit zolang er op zaterdag een ouderwetse papieren krant in de bus ligt en een kopje koffie van je geliefde op tafel staat en er vrede in je hart is.
Terug naar de eenvoud en de essentie van waar het in dit leven echt om gaat. Ergen thuiskomen.
Waar val ik op en wie valt op mij?
In een vorige blog heb ik de consequenties aangeroerd van een letterlijke val. Niemand vindt het fijn om ongewild een val te maken. Alleen parachutisten is het gegeven door een goede beveiliging een – lange – val te maken. Maar verder? Soms letten we niet op, en dan gaat het goed fout. Er is nog een andere valpartij: als een regering ten val wordt gebracht gaat dat veelal gepaard met geweld of doordat ze ernstige fouten heeft gemaakt en daardoor opstapt.
Er is ook een verschil tussen ergens over vallen en op iemand vallen. Bij het daten gaat het er om, dat iemand je eerst opvalt – opvallend vindt, dat je dan op die persoon valt omdat hij of zij je bevalt. Grappig dat het werkwoord vallen dus positief en negatief gebruikt wordt, al naar gelang de context waarin het geplaatst wordt.
Ik geloof dat het een enkele keer voorkomt, dat beide personen meteen op elkaar vallen. Vaker zal een van de twee zich erg aangetrokken voelen, terwijl de ander nog onzeker is over zijn of haar gevoelens. Als na enige tijd het samenzijn – de ontmoeting beiden bevalt kan het na verloop van een jaar zelfs leiden tot een bevalling…. Anderzijds kan een date ook gruwelijk tegenvallen.
Ik kan er niet omheen, het valt mij op dat ook als je niet meer zo piepjong bent toch het uiterlijk bij de eerste ontmoeting essentieel is. Hoewel, is uitstraling een betere omschrijving?
De eerste keer, dat je elkaar aankijkt bij een date is uiterst belangrijk. Daar staat of valt alles mee. Mannen vallen vaak op een bevallige dame, vrouwen kijken meer dan mannen naar de kleding en uiterlijke verzorging.
Veel uiterlijke aspecten zijn vaak momentopnamen. Er zijn legio cartoons van vrouwen met krulspelden in het haar als ze wakker worden en van mannen met een buik welke bij geval als dienblad gebruikt kan worden. Niemand gaat op voorhand proberen te daten met zulke mensen. Daten is een zaak van vallen en opstaan. Wie vaker dan een of twee keer een afspraakje had dat geen vervolg kreeg moest zich zeker als zo’n gevalletje zich voor het eerst voordeed even herpakken, voordat hij of zij het opnieuw probeert. Een afzegging – een blauwtje valt niet lekker.
Sommige dates zijn echt niet leuk. Het is nog net geen gevecht. Ik herinner mij nog dat ik als jonge knaap een keer werd uitgenodigd bij een dame thuis. Zij zat nota bene achter een bureau en ik mocht op een stoel daarvoor plaats nemen. Misschien was ze bang dat ik in de aanval zou gaan?
Nu schiet mij de spreuk te binnen van Karel Doorman, Karel Doorman wordt vaak geëerd omdat hij in 1942 tijdens de Slag in de Javazee “Ik val aan, volg mij” zou hebben gezegd, wat erg dapper werd gevonden. Dit is echter niet geheel waarheidsgetrouw. Doorman gaf aan alle schepen het sein “Follow me” (“[to] All ships. Follow me”). Daarmee gaf hij aan dat ze niet de Exeter, maar het vlaggenschip De Ruyter moesten volgen. (bron Wikipedia)
Ik zal die kreet absoluut nooit slaken. Maar het kan geen kwaad er voor te zorgen, dat ik niet steeds in de zelfde valkuil loop, mocht ik ooit weer een date hebben… Andersom zet ik wel een valletje als ik een muis wil vangen, maar die strategie hanteer ik niet voor een date..
Hopelijk valt deze blog niet verkeerd en misschien valt hij in de smaak, en ik hoop dat niemand zich aangevallen voelt..