terug

Een niet ingetrapte open deur

maandag 16 oktober 2023

Een tijdje geleden heb ik een keer geblogd over het bezoek van jongeren aan hun ouders naar aanleiding van het lied “Kleine Johanna” van Henk Elsink. Ik werd er kort geleden bij bepaald, hoe belangrijk het even aanwippen is bij je familie of vrienden. In coronatijd is men nu veel terughoudender geworden. Mijn eigen zus wilde bijvoorbeeld toen niet, dat ik langs kom omdat ze bang is, dat ze dan zelf niet meer bij haar kinderen en kleinkind op visite kan gaan. Mijn zus is zelf 67, dus ook niet meer zo “piep”. Ik heb begrip voor haar besluit, en ik zal dat vanzelfsprekend respecteren.

Het is om praktische redenen handig als je een bezoek van te voren aankondigt. Mijn beste vrienden wonen in het oosten des lands, daar ga ik met het OV naar toe en dan moet ik natuurlijk niet zomaar aanwippen. Andere vrienden wonen in het Gooi, de Haarlemmermeer en boven het Noordzeekanaal.

Jaren geleden, toen ik nog bestuurlijk actief was in het verenigingsleven, waren er twee (mede-) bestuursleden die echte avondmensen waren. Een van beiden had er totaal geen probleem mee, als ik om half twaalf ’s avonds aanbelde voor een akkefietje. Hij stond altijd open voor een goed gesprek. Dat is hem wel later weer gaan opbreken, er waren mensen die daar goed misbruik van maakten. Dus een super sociaal persoon! Hij is helaas vorig jaar overleden. Hij heeft nog zeven jaar een fijne relatie gehad met een lieve vriendin.
De andere begon ’s avonds pas echt te leven, wie als het nacht was bij hem aankwam kon altijd rekenen op een mooi glas rode wijn met doppinda’s. Hij moest zijn vriend een paar jaar geleden door overlijden verliezen, na een relatie van veertig jaar. Je moest hem niet 's ochtends opbellen...

Jaren geleden heeft een zangduo “Frank en Mirella” een iets andere situatie verwoord in een lied, waar die gastvrije openstelling ook aan bod komt. Toch, ter herinnering, even het refrein:
Ja, de deur staat altijd open
En het licht brandt in de hal
En je weet dat ik zal wachten
Tot je eindelijk komen zal.

In onze maatschappij, waarbij de grens tussen mijn en dijn niet altijd helder is, moet ik er niet aan denken altijd mijn deur open te zetten. Ik merk trouwens, als ik bij iemand aanbel, snel of ik al dan niet welkom ben. Wanneer degene, die de deur opent in de deuropening blijft staan en het gesprek zich daar afspeelt weet ik genoeg. Een kopje koffie zit er dan niet in. Aan de andere kant zijn mijn vrienden en mijn familie wel altijd bij mij welkom. Tenminste, als ik thuis ben. Tot zover de fysieke deur…

Er zijn in mijn en in ons aller leven nog andere deuren. De deur van ons hart bijvoorbeeld. Wanneer openen we die? Is de sleutel van die deur niet soms zoek of verstopt? Een vraag, geen aanname! Wie geven we toegang tot ons hart?
Is het automatisch zo, dat diegene, met wie je een relatie hebt ook al jouw hartsgeheimen kent? Ik weet uit ervaring, dat dit niet zo hoeft te zijn…

Er blijft ook in een relatie veel ongezegd. Soms lees ik dat iemand een open boek is. Wat is daarvan waar? Ik denk dan eerder aan een boek met een slotje er op, zoals prachtig ingebonden boeken met goudbeslag. Pas als je het boek opent wordt duidelijk wat de inhoud is. Dat merk ik ook als ik een huis binnenga, er mag nog zo’n mooie voordeur zijn en mogelijk heeft de eigenaar net nieuwe kozijnen geplaatst, maar pas als ik de gang ben gepasseerd en de woonkamer in kom weet ik meer over de bewoner. Een slaapkamer wordt beschouwd als iets wat heel privé is, die zal iemand mij niet snel laten zien. Dat vertrek vertelt mogelijk nog meer over degene die er woont… Denk ook aan de badkamer waar je een beker met twee tandenborstels vindt..

Ik hoop dat iedereen open blijft voor iedereen zonder zichzelf daardoor tekort te doen.

geplaatst door Aktivo1 - 1827 keer gelezen