terug

Eindigheid

dinsdag 31 oktober 2023

Mijn dochter vertelde mij gisteren dat haar zoontje van 5 helemaal overstuur en verdrietig was. Het was hem duidelijk gemaakt dat zijn andere oma ernstig ziek was en zal overlijden. Hij vindt het besef van doodgaan vreselijk en de mogelijkheid dat zijn mamma ook eens dood kan gaan is afschuwelijk, mijn dochter probeerde hem te troosten en zei dat ze er alles aan zou doen om zo lang mogelijk te blijven leven. Toen zei hij: Je mag ook geen oma worden want oma’s gaan dood.
Toch wel iets om even bij stil te staan want, al gebeurt het helaas ook bij jonge mensen, oma’s en opa’s gaan dood, al proberen ze het zo lang mogelijk uit te stellen.
Ik behoor tot die groep en hoewel ik er niet dagelijks mee zit is dit toch een feitje.
Kortgeleden was er een item bij een actualiteitenprogramma over euthanasie, met name bij mensen met een psychische ziekte, het is heel actueel en helaas nog steeds een groot taboe. In mijn werk heb ik er ook mee te maken en hoewel het een ieder natuurlijk vrij staat om er een mening over te hebben kan ik eerlijk zeggen dat dit met de uiterste zorgvuldigheid wordt besproken en met goede begeleiding van de betreffende cliënt. Het blijft altijd heel ingrijpend maar ook het laatste wat we kunnen doen.
Ik heb het meegemaakt met mijn man, na zijn diagnose en de daarbij horende prognose hebben we veel gesproken over euthanasie en de naderende dood. We zijn tijdens het hele ziekteproces naar elkaar toegegroeid en we hebben veel steun aan elkaar gehad,hoe vreemd dat ook mag klinken. Maar ook veel gelachen en grappen gemaakt want ook daar was ruimte voor en vooral hij kon daar zijn gevoel in kwijt.
De enige zekerheid die men heeft is dat het leven eindig is.
Deze zekerheid houd me ook wel bezig voor het aangaan van een nieuwe relatie, want durf ik het nog aan om mij weer helemaal te geven, om te investeren in een relatie die toch een “ houdbaar tot …..” datum zal hebben, een relatie waarin het afnemen van mogelijkheden toch een realiteit is?
Moet ik niet dankbaar zijn dat ik 2 keer een relatie heb gehad met grote liefdes en het daarbij houden?
Dit was zeker een gedachte die ik had voordat ik mij inschreef op deze site. En ik heb heel bewust de keus gemaakt om het toch een kans te geven.
Niet omdat ik bang ben om alleen te zijn, niet omdat ik een verzorger zoek voor de toekomst, maar gewoon omdat ik het gevoel van “ samen zijn” zo heerlijk vind, nog plannen durven maken en genieten van en met elkaar. Wel heb ik als maximale afstand in mijn profiel aangegeven 50 km, zodat in tijden van ziekte en zeer er niet het halve land doorkruist moet worden maar ook een spontaan kopje koffie makkelijk te doen is.
Ik vraag me af: hebben jullie deze gedachten ook en hoe zien jullie de toekomst?

geplaatst door Angi - 1391 keer gelezen