terug

Het Laatste Woord

woensdag 25 oktober 2023

De laatste keer dat ik jou zag, was bij een fietsenrek. Mensen die mij goed kennen, zal dit niet verbazen. Je had niet je blauwe fiets meegenomen, was dat een slecht teken? Ik gaf je een kus ten afscheid, niet zo'n gepassioneerde minuten lange smachtende zoen, maar gewoon een vluchtig kusje, net alsof ik je volgend weekend gewoon weer bij een filosofie lezing zou zien.

Maar toen ineens bedacht ik me, wat als dit de allerlaatste keer is, dat ik je in leven zie? Je zou niet de eerste zijn, die zomaar ineens verdwijnt en dan in een kist met rozen erop blijkt te liggen. Ik liep nog even terug met de fiets aan de hand, voor nog een kus. "Ja, ja, zo kan ie wel weer hoor" zei je mopperend. "Als we deze discussie af hadden kunnen maken, dan zou ik je nog hebben kunnen zeggen, hoeveel zorgen ik me maak, over de politiek, over de social media, dat ik soms zelfs bijna ga twijfelen of ik nog wel het onderscheid kan zien tussen het Ware en het Fake Nieuws."

Ik dacht aan mijn familie en hoe ze me vroegen destijds, "En, wat waren zijn laatste woorden??" Ook weer zo'n mythe die door films en literatuur in stand wordt gehouden, dat iemands laatste woorden meer betekenis hebben dan iemands een-na-laatste woorden. Het ergste was toen nog wel, dat ik, met mijn ijzeren geheugen, er niet helemaal zeker van was, wat hij ook alweer als laatste zei. Ging het soms over de vuilniszakken naar buiten te dragen of was het iets anders banaals? Ja, als iemand een hartstilstand krijgt, begrijpt zijn broer wel, dat je niet op zat te letten bij de laatste woorden. Maar dat gaat me niet nog een keer gebeuren natuurlijk.

Ach, troostte ik mezelf, doe toch niet zo dramatisch. Voor je het weet, is het weer zomer en loop je weer stralend van geluk door de straten van Lissabon. Wie weet zelfs wel met hem, of zou het weer heel iemand anders zijn, die ik weer helemaal overnieuw al die ingewikkelde zijpaden moet uitleggen waarlangs het leven mij bracht?? Ach nee, daar heb ik echt geen zin meer in! Mannen, wat moet je ermee, kommer en kwel, telkens weer! Ik keek naar mijn trouwe Koga Miyata. Ja, die ga ik meenemen en de Taag laten zien! Af en toe een lekke band of de ketting eraf, maar dat is toch makkelijker te fixen dan zo'n vreselijke kerel?? En bovendien, hij hoeft niet zo nodig steeds het laatste woord te hebben, zo vermoeiend, toch?

geplaatst door 0ptimist - 1843 keer gelezen