terug

Het Samenwoon-Bootje

vrijdag 27 oktober 2023

Er was eens… een tijd dat ik zorgeloos in het “samenwoon-bootje” stapte.
De eerste keer was ik 24, ik woonde al wel op mezelf, hij nog niet maar hij had al wel een eigen woning. Daar moest nog flink veel aan verspijkerd worden, dus hij woonde er nog niet.
Daar kwam aardig de versnelling in toen wij samen dikke verkering hadden en al snel kwam de tijd dat we samen in het huisje gingen wonen. Mijn huisraad ging gewoon mee en werd vermengd met het beetje wat hij had. Geen enkel probleem, behalve het twee-persoonsbed wat hij al had wat hij had gekocht met een ex. Dat zat me dwars, maar gezien we geen geld hadden voor een ander was het bed toch een blijverdje.
Jaren later gingen we uit elkaar, spullen werden verdeeld en ieder ging zijns weegs.
Ik ging op den duur weer samenwonen, maar deze keer ging dat helaas héél anders.

Achteraf gezien kan ik zeggen dat die partner helemaal niet klaar was voor een nieuwe relatie, noch voor samenwonen. Het kwam er op neer dat ik niets van mijzelf mocht neerzetten of hangen, want dat werd als een intrusie ervaren. Had ik voorheen een hele wand met foto’s van de kids, ook dat ging nu niet meer, want tja, dat was tegen het zere been.
Het enige wat ik kon wegzetten was mijn bureau met PC en daar wat eigen spulletjes op en daar bleef het bij.
Weer kwam ik te slapen in een bed van partner en zijn ex. Dit keer een waterbed waar ik een gruwelijke hekel aan had. Buiten het feit dat ik zelf een paar maanden ervoor een schitterend bed had gekocht met nieuwe matras. Maar helaas, al mijn spullen moesten ergens in zijn huis opgeslagen worden, inclusief dat bed.
In de kasten wilde ik opruimen. De handdoeken netjes opvouwen en zo, dingen wat logischer zetten in de keukenkastjes. Maar tot grote schrik ontplofte nieuwe partner zowat dat ik de brutaliteit had gehad dat te doen! Zelfs de vorken of lepels in een ander vakje in de besteklade leggen was uit den boze. Gewoon even een muur een ander kleurtje latexen was er ook niet meer bij. Dat moest overlegd worden. En een beslissing kon gerust weken op zich laten wachten.
Na dik 10 jaar gingen we uit elkaar en ik wist werkelijk niet eens meer wat ik wel of niet had. Hier in mijn huisje, heb ik fijn al mijn spulletjes weer om me heen! Inclusief mijn eigen mooie bed met fijne matras. Wat was ik gelukkig!

Een andere partner woonde nogal een stuk bij mij vandaan en dan krijg je op den duur toch de vraag, hoe nu verder? Ermee kappen of één verhuizen?
Hij wist niet zeker of hij na 12 jaar alleen wonen nog wel kon of wilde samenwonen. Na een tijd gingen we uit elkaar, deels door de afstand.

Nu ik weer klaar ben voor een nieuwe liefde denk ik zo wel eens aan hoe het zou gaan als ik met mijn Mr Right zou gaan willen samenwonen.
Het is me door de jaren heen opgevallen dat veel mannen automatisch verwachten dat de vrouw verhuisd.
Buiten dat ik dat voorbarig vind, is er het probleem van de slechte huizenmarkt en daarmee een groot risico dat je geen woning hebt als het mis gaat. Dat risico is dan ook voor de vrouw.
Doordat ik 2x zo hard van stapel ben gelopen, ben ik toch ietsie voorzichtiger geworden omtrent “samenwonen”.
LATten is voor mij geen optie. Ik wil alles of niets. Elke avond samen naar bed en weer opstaan, samen koken en eten. Niet zo eens anderhalf keer per week. Dat past niet bij mij. Maar hoe pak je dat dan aan en kan het ook wél goed gaan?

Toevallig kwam er een vrouw op mijn pad die na haar scheiding was gaan samenwonen en ze is 2 jaar terug ook getrouwd met deze nieuwe partner. Ze zijn helemaal gelukkig samen. Wie beter vragen dan zo iemand?!
Ze hadden elkaar leren kennen via een datingsite en het klikte meteen. Al snel wilden ze ook gaan samenwonen. Omwille van praktische redenen met betrekking tot werk is zij bij hem ingetrokken. Ze kreeg daarmee een nog thuiswonende “bonusdochter”.
Ze beslisten samen wat er in huis kwam te staan en wat weg ging. De bonusdochter mopperde daar eerst wat over, maar haar vader bemiddelde daar keurig in. Zijn nieuwe partner had tenslotte ook recht haar spulletjes in huis te zetten, wat nu ook háár thuis was.
Dat is nu alweer een paar jaar geleden en door de jaren heen zijn als vanzelf de “van jou” en “van mij” spullen min of meer verdwenen en zijn er “van ons” dingen voor in de plaats gekomen.
Dat was een heel natuurlijk proces, niets geforceerds.

Haar verhaal heeft mij zo’n fijn warm gevoel gegeven! Het kan dus gewoon, mits je echt van elkaar houdt en naast elkaar staat in de relatie en elkaar de ruimte gunt in de nieuwe situatie.
Het heeft mij hoop gegeven. En dat had ik nodig, want als ik daarover twijfel, houd ik ook terug met het openen van mijn hart. En als je je hart niet durft te openen, weet je eigenlijk al zeker dat je óf je neus keihard gaat stoten óf je vindt gewoon niemand.

Ik blijf dus focussen op haar prachtige positieve verhaal!
En intussen hebben wij ook nog ‘ons eigen’ verhaal van 2 mensen hier wat hier mooi bij past!

geplaatst door Roosje - 1676 keer gelezen