Het Samenwoon-Bootje
vrijdag 27 oktober 2023
Er was eens… een tijd dat ik zorgeloos in het “samenwoon-bootje” stapte.
De eerste keer was ik 24, ik woonde al wel op mezelf, hij nog niet maar hij had al wel een eigen woning. Daar moest nog flink veel aan verspijkerd worden, dus hij woonde er nog niet.
Daar kwam aardig de versnelling in toen wij samen dikke verkering hadden en al snel kwam de tijd dat we samen in het huisje gingen wonen. Mijn huisraad ging gewoon mee en werd vermengd met het beetje wat hij had. Geen enkel probleem, behalve het twee-persoonsbed wat hij al had wat hij had gekocht met een ex. Dat zat me dwars, maar gezien we geen geld hadden voor een ander was het bed toch een blijverdje.
Jaren later gingen we uit elkaar, spullen werden verdeeld en ieder ging zijns weegs.
Ik ging op den duur weer samenwonen, maar deze keer ging dat helaas héél anders.
Achteraf gezien kan ik zeggen dat die partner helemaal niet klaar was voor een nieuwe relatie, noch voor samenwonen. Het kwam er op neer dat ik niets van mijzelf mocht neerzetten of hangen, want dat werd als een intrusie ervaren. Had ik voorheen een hele wand met foto’s van de kids, ook dat ging nu niet meer, want tja, dat was tegen het zere been.
Het enige wat ik kon wegzetten was mijn bureau met PC en daar wat eigen spulletjes op en daar bleef het bij.
Weer kwam ik te slapen in een bed van partner en zijn ex. Dit keer een waterbed waar ik een gruwelijke hekel aan had. Buiten het feit dat ik zelf een paar maanden ervoor een schitterend bed had gekocht met nieuwe matras. Maar helaas, al mijn spullen moesten ergens in zijn huis opgeslagen worden, inclusief dat bed.
In de kasten wilde ik opruimen. De handdoeken netjes opvouwen en zo, dingen wat logischer zetten in de keukenkastjes. Maar tot grote schrik ontplofte nieuwe partner zowat dat ik de brutaliteit had gehad dat te doen! Zelfs de vorken of lepels in een ander vakje in de besteklade leggen was uit den boze. Gewoon even een muur een ander kleurtje latexen was er ook niet meer bij. Dat moest overlegd worden. En een beslissing kon gerust weken op zich laten wachten.
Na dik 10 jaar gingen we uit elkaar en ik wist werkelijk niet eens meer wat ik wel of niet had. Hier in mijn huisje, heb ik fijn al mijn spulletjes weer om me heen! Inclusief mijn eigen mooie bed met fijne matras. Wat was ik gelukkig!
Een andere partner woonde nogal een stuk bij mij vandaan en dan krijg je op den duur toch de vraag, hoe nu verder? Ermee kappen of één verhuizen?
Hij wist niet zeker of hij na 12 jaar alleen wonen nog wel kon of wilde samenwonen. Na een tijd gingen we uit elkaar, deels door de afstand.
Nu ik weer klaar ben voor een nieuwe liefde denk ik zo wel eens aan hoe het zou gaan als ik met mijn Mr Right zou gaan willen samenwonen.
Het is me door de jaren heen opgevallen dat veel mannen automatisch verwachten dat de vrouw verhuisd.
Buiten dat ik dat voorbarig vind, is er het probleem van de slechte huizenmarkt en daarmee een groot risico dat je geen woning hebt als het mis gaat. Dat risico is dan ook voor de vrouw.
Doordat ik 2x zo hard van stapel ben gelopen, ben ik toch ietsie voorzichtiger geworden omtrent “samenwonen”.
LATten is voor mij geen optie. Ik wil alles of niets. Elke avond samen naar bed en weer opstaan, samen koken en eten. Niet zo eens anderhalf keer per week. Dat past niet bij mij. Maar hoe pak je dat dan aan en kan het ook wél goed gaan?
Toevallig kwam er een vrouw op mijn pad die na haar scheiding was gaan samenwonen en ze is 2 jaar terug ook getrouwd met deze nieuwe partner. Ze zijn helemaal gelukkig samen. Wie beter vragen dan zo iemand?!
Ze hadden elkaar leren kennen via een datingsite en het klikte meteen. Al snel wilden ze ook gaan samenwonen. Omwille van praktische redenen met betrekking tot werk is zij bij hem ingetrokken. Ze kreeg daarmee een nog thuiswonende “bonusdochter”.
Ze beslisten samen wat er in huis kwam te staan en wat weg ging. De bonusdochter mopperde daar eerst wat over, maar haar vader bemiddelde daar keurig in. Zijn nieuwe partner had tenslotte ook recht haar spulletjes in huis te zetten, wat nu ook háár thuis was.
Dat is nu alweer een paar jaar geleden en door de jaren heen zijn als vanzelf de “van jou” en “van mij” spullen min of meer verdwenen en zijn er “van ons” dingen voor in de plaats gekomen.
Dat was een heel natuurlijk proces, niets geforceerds.
Haar verhaal heeft mij zo’n fijn warm gevoel gegeven! Het kan dus gewoon, mits je echt van elkaar houdt en naast elkaar staat in de relatie en elkaar de ruimte gunt in de nieuwe situatie.
Het heeft mij hoop gegeven. En dat had ik nodig, want als ik daarover twijfel, houd ik ook terug met het openen van mijn hart. En als je je hart niet durft te openen, weet je eigenlijk al zeker dat je óf je neus keihard gaat stoten óf je vindt gewoon niemand.
Ik blijf dus focussen op haar prachtige positieve verhaal!
En intussen hebben wij ook nog ‘ons eigen’ verhaal van 2 mensen hier wat hier mooi bij past!
geplaatst door Roosje - 1496 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.