Meant to be, of toch niet?
zondag 15 oktober 2023
Reis je met me mee terug in de tijd, naar 1986?
Ik was toen in Australië in Alice Springs. Op een avond ging ik naar de pub met een groepje Engelse vrienden die had leren kennen.
Op een gegeven moment stond ik aan de bar voor een drankje en naast me zat een man die net iets ouder was dan ik. Roodblond haar en ondanks zijn nog jonge jaren al wat kalend. Ik had niet bijzonder interesse in hem, hij had duidelijk heel veel interesse in mij en begon tegen me te kletsen. Het feit dat ik niet heel veel sjoege gaf, deerde hem niet, maar ik kapte het af en ging naar mijn vrienden.
De dag erna gingen zij weg met op de planning Ayers Rock, nu Uluru geheten. Ze vroegen me mee te gaan. Ik wist niet eens wat Ayers Rock was en ik twijfelde, want ik moest werk vinden gezien mijn geld aardig op begon te raken en ik zag mijn beste kans in Alice. Uiteindelijk ging ik toch met hen mee.
Dat bleek een hele goede zet te zijn, want ik vond daar werk in de food kiosk en ik moest de volgende dag al beginnen.
Al snel was ik helemaal geacclimatiseerd. Wonen in de Aboriginal community, werken in de food kiosk, heel fijn contact met mensen, van rangers tot en met Aboriginals, en al snel nieuwe vrienden.
Twee ervan vertelden mij dat er nieuwe huisjes gebouwd gingen worden waar zij elk ook één van zouden krijgen.
De werklui kwamen en de bouw ging van start al zag ik daar niets van want het was aan de andere kant van de gemeenschap.
Maar op een dag reed er de auto met bouwers langs mijn huisje en tot mijn verbazing zag ik die man uit de kroeg in Alice Springs er bij zitten!
Dat was toch wel héél toevallig.
Op een avond kwam bevriende ranger Hank zoals vaker op visite, maar dit keer was die er ook bij. Andy heette hij.
Ondanks mijn terughoudendheid werd het heel leuk. Andy en ik lagen elkaar erg goed. Hank vertrok op den duur met iets als “jullie rooien het wel!”
Sinds die avond zagen Andy en ik elkaar vrij regelmatig. Hij had Nederlandse roots, zijn opa en oma woonden in Drenthe en daar was hij ook wel eens geweest.
Op een gegeven moment vroeg hij of hij een keer bij mij zou mogen douchen, want de douches van de werklui waren stuk. Ik vond het goed, zolang de rest van de werklui niet om hetzelfde kwam vragen. Maar het ging prima. Ik denk dat hij het niemand vertelde, te blij van een hete douche te genieten. Die was overigens buiten mijn huisje, met aparte opgang.
Na een tijdje daar gewoond te hebben, begon ik door mijn kleding heen te raken. De enige lange broek die ik had, had ik al een paar keer met de hand gerepareerd, maar hij was gewoon op. Daar zit je dan in de rimboe…
Nu zat er in het toeristen resort 26 kilometer verderop een jeanswinkeltje, maar ik had geen rijbewijs. Andy echter wel en we gingen samen shoppen. Fijn een nieuwe strakke jeans gekocht, keiduur in zo’n resort, maar ik kon weer even door! Andy stak zijn bewondering niet onder stoelen of banken. Ik werd een beetje verlegen van. Mijn zelfbeeld was in die tijd nog niet zo geweldig, dus het onwennig, maar het voelde wel fijn!
Op de weg naar huis was het helledonker en eerder had het flink geregend. We waren er bijna, moesten een bocht nemen, maar ineens schoot de auto met volle vaart in een grote diepe kuil en weer terug het wegdek op terwijl er een enorme sloot modder over de voorruit geslingerd werd. Het autootje had geen gordels en door de snuk zat ik bijna letterlijk bij Andy op schoot. We waren beiden geschrokken van die zwieper, tegelijkertijd –en waarschijnlijk van de schrik- barstten we in lachen uit.
“I thought you were getting passionate with me!” lachte hij.
De tijd naderde dat zijn werk op een eindje liep en hij weg zou moeten. Hij roerde het aan, want hij wilde met mij verder, trouwen, en in de Blue Mountains een log cabin voor ons bouwen.
Ik voelde me compleet overweldigd. Was ik verliefd? Wilde ik met hem door? Het was eigenlijk allemaal zó snel gegaan.
Zonder dat die kwestie was afgerond kwam de dag dat hij weg moest. ’s Ochtends werd hij opgehaald en weg reden ze. Een heel vreemd gevoel. Ik kan dat nog voelen in mijn lichaam.
We waren niet echt samen geweest, maar toch ook weer wel en we hadden veel leuke en fijne dingen gedeeld.
Ik wist niet heel goed wat ervan te denken of hoe me te voelen. Ondanks dat moest ook ik naar mijn werk, het leven ging door.
Tussendoor moest ik tijdelijk weg om mijn visum te verlengen en keerde terug bij Ayers Rock met een Canadese roommate.
Weken gingen zo voorbij en mijn roommate en ik waren ’s avonds lekker thuis als er op de deur wordt geklopt.
Ik deed open, wie stond er voor mijn neus? Andy!
Hij wilde praten over waar het weken eerder was blijven hangen: onze toekomst. Wederom voelde ik me totaal overweldigd.
Daar stond ik in de buitendeur met mijn roommate achter me, geen privé gelegenheid voor een gesprek, en het gevoel à la minute een beslissing te moeten nemen.
Dat eindigde met een super onhandige reactie van mij die ik me niet helemaal exact kan heugen, maar Andy ging en ik heb hem ook nooit meer gezien.
Vergeten ben ik hem nooit.
Ik geloof absoluut dat alles gaat zoals het moet gaan, en dat dit met Andy dan ook niet voorbestemd was.
Maar toch… toch is daar altijd dat stemmetje gebleven. En deep down een gevoel van spijt.
De enige romantische connectie die ik ooit heb gehad waarvan ik wilde dat het anders af had kunnen lopen.
Ik koester de herinneringen en hoop met heel mijn hart dat hij gelukkig is geworden.
geplaatst door Roosje - 1077 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.