terug

Meant to be, of toch niet?

zondag 15 oktober 2023

Reis je met me mee terug in de tijd, naar 1986?
Ik was toen in Australië in Alice Springs. Op een avond ging ik naar de pub met een groepje Engelse vrienden die had leren kennen.
Op een gegeven moment stond ik aan de bar voor een drankje en naast me zat een man die net iets ouder was dan ik. Roodblond haar en ondanks zijn nog jonge jaren al wat kalend. Ik had niet bijzonder interesse in hem, hij had duidelijk heel veel interesse in mij en begon tegen me te kletsen. Het feit dat ik niet heel veel sjoege gaf, deerde hem niet, maar ik kapte het af en ging naar mijn vrienden.
De dag erna gingen zij weg met op de planning Ayers Rock, nu Uluru geheten. Ze vroegen me mee te gaan. Ik wist niet eens wat Ayers Rock was en ik twijfelde, want ik moest werk vinden gezien mijn geld aardig op begon te raken en ik zag mijn beste kans in Alice. Uiteindelijk ging ik toch met hen mee.
Dat bleek een hele goede zet te zijn, want ik vond daar werk in de food kiosk en ik moest de volgende dag al beginnen.

Al snel was ik helemaal geacclimatiseerd. Wonen in de Aboriginal community, werken in de food kiosk, heel fijn contact met mensen, van rangers tot en met Aboriginals, en al snel nieuwe vrienden.
Twee ervan vertelden mij dat er nieuwe huisjes gebouwd gingen worden waar zij elk ook één van zouden krijgen.
De werklui kwamen en de bouw ging van start al zag ik daar niets van want het was aan de andere kant van de gemeenschap.
Maar op een dag reed er de auto met bouwers langs mijn huisje en tot mijn verbazing zag ik die man uit de kroeg in Alice Springs er bij zitten!
Dat was toch wel héél toevallig.

Op een avond kwam bevriende ranger Hank zoals vaker op visite, maar dit keer was die er ook bij. Andy heette hij.
Ondanks mijn terughoudendheid werd het heel leuk. Andy en ik lagen elkaar erg goed. Hank vertrok op den duur met iets als “jullie rooien het wel!”
Sinds die avond zagen Andy en ik elkaar vrij regelmatig. Hij had Nederlandse roots, zijn opa en oma woonden in Drenthe en daar was hij ook wel eens geweest.
Op een gegeven moment vroeg hij of hij een keer bij mij zou mogen douchen, want de douches van de werklui waren stuk. Ik vond het goed, zolang de rest van de werklui niet om hetzelfde kwam vragen. Maar het ging prima. Ik denk dat hij het niemand vertelde, te blij van een hete douche te genieten. Die was overigens buiten mijn huisje, met aparte opgang.

Na een tijdje daar gewoond te hebben, begon ik door mijn kleding heen te raken. De enige lange broek die ik had, had ik al een paar keer met de hand gerepareerd, maar hij was gewoon op. Daar zit je dan in de rimboe…
Nu zat er in het toeristen resort 26 kilometer verderop een jeanswinkeltje, maar ik had geen rijbewijs. Andy echter wel en we gingen samen shoppen. Fijn een nieuwe strakke jeans gekocht, keiduur in zo’n resort, maar ik kon weer even door! Andy stak zijn bewondering niet onder stoelen of banken. Ik werd een beetje verlegen van. Mijn zelfbeeld was in die tijd nog niet zo geweldig, dus het onwennig, maar het voelde wel fijn!
Op de weg naar huis was het helledonker en eerder had het flink geregend. We waren er bijna, moesten een bocht nemen, maar ineens schoot de auto met volle vaart in een grote diepe kuil en weer terug het wegdek op terwijl er een enorme sloot modder over de voorruit geslingerd werd. Het autootje had geen gordels en door de snuk zat ik bijna letterlijk bij Andy op schoot. We waren beiden geschrokken van die zwieper, tegelijkertijd –en waarschijnlijk van de schrik- barstten we in lachen uit.
“I thought you were getting passionate with me!” lachte hij.

De tijd naderde dat zijn werk op een eindje liep en hij weg zou moeten. Hij roerde het aan, want hij wilde met mij verder, trouwen, en in de Blue Mountains een log cabin voor ons bouwen.
Ik voelde me compleet overweldigd. Was ik verliefd? Wilde ik met hem door? Het was eigenlijk allemaal zó snel gegaan.
Zonder dat die kwestie was afgerond kwam de dag dat hij weg moest. ’s Ochtends werd hij opgehaald en weg reden ze. Een heel vreemd gevoel. Ik kan dat nog voelen in mijn lichaam.
We waren niet echt samen geweest, maar toch ook weer wel en we hadden veel leuke en fijne dingen gedeeld.
Ik wist niet heel goed wat ervan te denken of hoe me te voelen. Ondanks dat moest ook ik naar mijn werk, het leven ging door.
Tussendoor moest ik tijdelijk weg om mijn visum te verlengen en keerde terug bij Ayers Rock met een Canadese roommate.

Weken gingen zo voorbij en mijn roommate en ik waren ’s avonds lekker thuis als er op de deur wordt geklopt.
Ik deed open, wie stond er voor mijn neus? Andy!
Hij wilde praten over waar het weken eerder was blijven hangen: onze toekomst. Wederom voelde ik me totaal overweldigd.
Daar stond ik in de buitendeur met mijn roommate achter me, geen privé gelegenheid voor een gesprek, en het gevoel à la minute een beslissing te moeten nemen.
Dat eindigde met een super onhandige reactie van mij die ik me niet helemaal exact kan heugen, maar Andy ging en ik heb hem ook nooit meer gezien.
Vergeten ben ik hem nooit.

Ik geloof absoluut dat alles gaat zoals het moet gaan, en dat dit met Andy dan ook niet voorbestemd was.
Maar toch… toch is daar altijd dat stemmetje gebleven. En deep down een gevoel van spijt.
De enige romantische connectie die ik ooit heb gehad waarvan ik wilde dat het anders af had kunnen lopen.
Ik koester de herinneringen en hoop met heel mijn hart dat hij gelukkig is geworden.

geplaatst door Roosje - 1422 keer gelezen