The Only Way is UP!
zaterdag 7 oktober 2023
Heb je het wel eens opgemerkt, dat iedere liefde weer anders is? Je hoort ook wel eens zeggen, “Ik heb nog nooit zoveel van iemand gehouden als van haar/hem!”
De andere kant op kan ook voorkomen, “Mijn grootste liefde heb ik gehad. Dat was mijn eerste man/vrouw.”
Als ik terug kijk naar mijn ex-echtgenoot, dan hield ik van hem, maar iets in mij ging daar dan toch niet helemaal in mee. Ergens was er een stemmetje op de verre achtergrond wat zich afvroeg of ik wel van hem hield.
Ondanks dat waren we gewoon gelukkig, we hadden een huis, al snel ons eerste kindje en een paar jaar later volgde de tweede.
In die zin is bij velen zo’n eerste relatie al anders en bijzonder, omdat je doorgaans met die persoon kinderen krijgt en in een gezinssituatie belandt.
Dat geeft een heel andere draai aan een liefdesrelatie. Aan één kant verdiepend omdat je samen nieuwe mensjes heb gecreëerd, aan de andere kant is er ineens veel minder tijd voor samen zijn. De focus verschuift.
Even fast forward naar de volgende relatie. Ik was halverwege de 30 en de liefde die ik voor hem voelde was heel anders. Dat realiseerde ik me vol bewondering. Veel intenser en dieper. Dat deed me afvragen hoe dat kon. Had ik dan minder van mijn echtgenoot gehouden dan van deze man?
Ergens vond ik dat vreemd en het voelde niet helemaal als de waarheid want ondanks dat stemmetje destijds had ik wel degelijk echt van hem gehouden.
Toen besefte ik dat het verschil niet zat in het externe, de twee partners dus, maar intern. Ik was inmiddels dik 10 jaar ouder, meer gegroeid, wijzer, en in staat tot het voelen van diepere liefde. Dát was het verschil!
Weer even fast forward naar een andere partner. Hem leerde ik kennen na een periode van alleen zijn om te herstellen van de vorige relatie die heel pittig was geweest. Achteraf ontdekte ik dat die 2e partner een narcist van het zuiverste water was, wat veel verklaarde over hoe dingen waren gelopen.
Nou ben ik iemand die heel oplossingsgericht is maar dan moet je wel snappen hoe dingen in elkaar steken. Ik ben heel diep gegaan en weer omhoog gekropen. Uiteindelijk kwam ik hoger uit dan waar ik was toen ik dat gat in donderde. Met andere woorden, ik heb een enorme groeispurt doorgemaakt gedurende die moeilijke relatie en ook in de jaren erna die ik voor mezelf nam om helemaal te herstellen.
Tegen de tijd dat ik die 3e partner ontmoette, was ik een heel andere vrouw. Veel krachtiger en toch zachter, meer zelfvertrouwen, en met een geheel ander zelfbeeld dan jaren eerder met mijn ex-echtgenoot.
En ook met deze partner had ik het gevoel van, “Ik heb nog nooit zoveel van iemand gehouden als van jou!” Alleen was dat gevoel dit keer vele malen sterker dan voorheen!
Ik vond dat zo mooi, want dat was een regelrechte bevestiging van mijn eigen groei waardoor ik in staat was om mijn hart verder dan ooit te openen. Daardoor ervaar je ook veel diepere en puurdere liefde.
Ik blijf dat wel bijzonder vinden.
Nou zal ook de fase van je leven een rol spelen, want ook dat maakt elke relatie toch net anders.
Zoals die eerste met mijn ex-echtgenoot. Toen waren we nog jonger en dan ben je gericht op opbouwen. Een gezinnetje, eigen huis, je opwerken qua baan en salaris.
Met een latere relatie heb je die dingen doorgaans al, of je hebt ze gehad, en heb je weer andere dromen en doelen.
Voor mijzelf is door de jaren heen de focus in die zin steeds dichter bij mezelf gekomen in plaats van op externe dingen als huis, inkomen, status en dergelijke.
Ik wil gelukkig zijn en mij mezelf kunnen voelen. Oké, voldoende geld ter beschikking is leuk, maar geld interesseert me op zich geen zier. De enige interesse die ik heb in geld is de vrijheid die het je geeft. En vrijheid is weer zorgeloos gelukkig kunnen zijn.
Maar zo terugkijkend, ligt er nu op een bepaalde manier veel minder druk op een potentiële relatie omdat de wijzer van het kompas gericht is op mijzelf en mijn inwendige gevoel van welzijn.
Op zich heb ik gedaan wat inspirational teachers zoals Abraham Hicks zeggen: de relatie van mij met mijzelf staat nu op nummer 1.
Zelf heb ik nooit het gevoel gehad dat ik de mooiste liefde al heb gehad en ik heb ook geen spijt van één van mijn relaties. Zoals ik het zie en voel kan het alleen maar mooier en mooier worden, puur omdat ik zelf blijf groeien en ontwikkelen. Hoe meer ik van mezelf houd, hoe meer ik van anderen kan houden, en dus ook van een partner.
Zoals dat liedje zong, "The only way is up!"
geplaatst door Roosje - 1132 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.