terug

Twintig

vrijdag 6 oktober 2023

Liefde is een werkwoord, zeggen veel mensen. Het zal wel. Als we nu toch onzin aan het verkondigen zijn: weet je wat ik echt een werkwoord, zeg maar gerust een zwoegwoord vind? Samen. Vooral de eerste persoon meervoud: wij samen.
Als je lang samen bent, is het allemaal zo vertrouwd en vanzelfsprekend en kun je ook samen alleen zijn. Toen ik pas alleen was, wilde ik niets liever dan weer samen. Dat dacht ik althans. Na een poosje drong het besef door dat ik vooral die vorm van samen miste: de structuur, het ritme, de routine, de beschikbaarheid, het gemak van elkaar begrijpen, aan één woord genoeg hebben, elkaar van binnen en van buiten kennen en vooral ook: vanuit dat vanzelfsprekende samen alleen kunnen zijn.
Ik realiseerde me ook dat het samen dat ik op deze manier miste jaren nodig had gehad om die vorm te krijgen. Dat het dus onzin was om te denken dat ik zoiets op staande voet zou kunnen hebben met een nieuwe liefde, hoe lief ook. Waarmee ik was aanbeland bij het zwoegwoord.
Want naarmate ik langer alleen was, werd alleen zijn net zo vertrouwd en vanzelfsprekend als vroeger samen was. En waar voorheen samen en alleen prima samengingen, was dat nu steeds minder het geval. Elk samenzijn versterkte mijn verlangen om weer alleen te zijn. Dat was schrikken! Hoe kon ik nu tegelijkertijd vurig verlangen naar samen en een zucht van verlichting slaken als ik weer alleen was? En niet één keer, maar vrijwel zonder uitzondering. Als ik het bij één vrouw zou hebben gehad, had ik mezelf nog wijs kunnen maken dat het aan haar lag. Maar die vlieger ging helaas niet op.
De diagnose van mijn vrienden was streng en onverbiddelijk. Ze trakteerden me op het hele viergangenmenu: ik had bindingsangst, verlatingsangst, was liefdesbang met Jan Geurtz als toetje.
Je bent gewoon de ware nog niet tegengekomen, vertrouwde een collega me in de pauze toe. Zou kunnen, maar hoe waar moet de ware zijn en hoeveel waren zijn er dan?
Je bent toch geen twintig meer, blafte mijn moeder van 98 me toe en daarmee was ik weer aanbeland bij het zwoegwoord. Als je twintig bent, gaat alles vanzelf en als je eenmaal de vijftig bent gepasseerd, is de liefde een werkkamp, leek haar boodschap.
Ik betaal al jaren contactloos. Misschien is dat wat: wel een relatie, maar dan contactloos. Nee, dat is net zoiets als tongloos zoenen.
Uiteindelijk blijft er één ding over waar ik iets mee kan. Na elke ontmoeting is de enige vraag, net als toen ik twintig was, sorry mam: wil ik je nog een keer ontmoeten?

geplaatst door PlanB - 1752 keer gelezen