Anti-rimpel Crème
vrijdag 24 november 2023
We zijn zo gewend om lineair te denken, ook qua leeftijd en wat je dan nog kunt of jezelf hoort te gedragen. Ook betreffende fysiek bestaat de overtuiging “dat kan ik niet meer”. Vaak is dat daadwerkelijk zo, anders zegt men dat niet, maar wat was er eerder: de kip of het ei?
Is het de gedachte en overtuiging dat je veroudert en dingen minder goed kunt die dat dan ook verwezenlijkt?De wetenschap –epigenetics vooral- leert dat dit inderdaad het geval is.
Wat nou als dat niet zo zou zijn? Gewoon eens even ‘spelen’. Stel dat je nog uit de voeten zou kunnen zoals toen je 20 of 30 was. Wat zou je dan doen?
Hoe zou je denken? Zit daar verschil in met nu? En dan het lijntje verder trekken: hoe zou je lopen, praten, denken, doen? Maar vooral: hoe zou dat voelen?
In hoeverre speelt het maatschappelijke een rol bij wat je wel of niet doet? Er heersen nogal wat dingen in de trend van, ‘dat kan niet meer als 40/50/60+ bent!’
We zeggen makkelijk dat we ons daar niet door laten beïnvloeden, maar het zit gewoon ingebakken in onze cultuur.
Ik weet nog dat ik het podium op ging met het Koninginnedag optreden in 2009 en daarvoor mijn gebruikelijke uitgaanskleding aantrok. Kort zwart strak rokje, off-shoulder zwarte top, laarzen, fishnet panty en overknee kousen, en als extra een lang haar-stukje op mijn halflange haar. Ik was toen 43.
Mijn dochter zei niet heel veel, maar wat ze zei en hoe ze keek sprak boekdelen. Ze vond het duidelijk niet kunnen, in haar ogen was ik al oud, haha. En ik proefde ook jaloezie, wat ik niet helemaal begreep.
Als ik nu weer op het podium zou moeten, maar ook als ik uitga, trek ik weer een dergelijke outfit aan. Dat is “ik” en ik voel me daar goed bij en het staat me ook gewoon goed.
Maar ik vind het wel een mooie om eens over te denken: wat zou je anders doen als je 20 of 30 jaar oud was in plaats van 50+? Ik bedoel dan niet direct te proberen weer in spagaat te gaan of iets dergelijks. Het gaat meer om de manier van denken en voelen. Als dat “jong” is, werkt dat echter op termijn wél fysiek door.
Er liggen in de ongeschreven wetten van de maatschappij zoveel dingen over wat wel of niet kan als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt.
Hoe soepel en open ben je nog in je denken en daarmee vanzelf dan ook in je gevoelsleven?
Eén van die foute overtuigingen waarmee we allemaal direct of indirect zijn opgegroeid, is dat de hersenen aftakelen met ouder worden. Het kan niet meer zo snel, schakelen wordt lastiger, je geheugen neemt af enzovoorts.
Als je boven de 45-50 bent en zegt dat je iets vergeten bent, is de standaard reactie van mensen, “Sja, da’s de leeftijd, he!”
Zo word je al gedrild aan te nemen dat het normaal is en dat het een teken is dat je aan het verouderen bent. Maar… dat is dus helemaal niet waar! Neuroscience en epigenetics hebben inmiddels aangetoond dat de neuroplasticiteit –het ‘elastisch’ zijn van de hersentjes- ook op oudere leeftijd gewoon nog intact is.
Als dingen wat ingedut zijn, kun je dat gewoon weer wakker schudden. Het is ook hiermee weer de maatschappelijke verwachting, en reacties als hierboven, dat je inkakt als je ouder wordt, terwijl daar helemaal geen reden voor is.
We hoeven fysiek niet te verouderen. Het is decennia geleden al in het nieuws gekomen vanuit wetenschap dat ze niets konden vinden in ons lichaam, ook niet in DNA, wat veroorzaakt dat ons lichaam veroudert.
Men weet nu dat de enige reden kort gezegd vervuiling is. Dat is dan letterlijk, bijvoorbeeld lucht-, water-, bodemvervuiling, maar ook figuurlijk. Als eerste is dat dan de verwachting & geloof in de maatschappij dat je veroudert en dat je gemiddeld 85 jaar oud wordt. Een hele grote boosdoener, want daar groeien we allemaal mee op.
Dan zijn er je overtuigingen en gedachtes als individu, maar ook vanuit de maatschappij. Je eigen close circle van familie en vrienden heeft dan een nog grotere invloed, omdat zij dichter bij je staan.
En uiteraard is stress een grote veroorzaker en bijna iedereen op de planeet, en zeker in Westerse landen, verkeert in een continu fight or flight staat van zijn. Dit is het nieuwe normaal. Velen zeggen, “Ik heb helemaal geen stress” maar het is gewoon onderdeel van onze manier van leven.
Eindig ik met weer de vraag: Hoe soepel ben je nog in je denken en daarmee vanzelf dan ook in je gevoelsleven?
En mág je van je omgeving ook ‘jong’ zijn, doen, denken? Of ontvang je dan de misschien niet eens uitgesproken boodschap dat dat echt niet meer kan, zoals ik die reactie destijds kreeg van mijn dochter.
We bezitten allemaal onze eigen natuurlijke anti-rimpel crème. Die zit niet in een potje maar in je denken en voelen!
geplaatst door Roosje - 1010 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.