Veilig voelen

Ik blijf het een apart, en tegelijkertijd irritant, fenomeen vinden: de pornofilm. Of zoals mijn zwager vroeger zei, "natuurfilms".
Schijnbaar had men vóór het bewegende beeld al getekende pornografische plaatjes.
Als ik me goed herinner, was dit niet alleen in het westen, maar ook in Japan.
Het pornografische gebeuren gaat dus heel ver terug. Waarbij ik me dan afvraag, waarom? Waar komt die noodzaak vandaan?
En nee, daar ga ik geen heel relaas aan wijden al heb ik wel een mening. Maar dat is voer voor de psychologen en wetenschappers.

Het stukje porno in relatie vind ik weer wel interessant. Omdat het me irriteert.
Laatst hoorde ik zeggen dat het belangrijk is op te schrijven waarom je een partner wil zodat je dat weer helder in beeld krijgt. We zijn vaak zo gewend geraakt om alleen te zijn dat we vergeten zijn waarom we ook alweer zo graag een partner wilden hebben.
Ook werd verteld dat het goed was om jezelf het gemis ervan te laten voelen. Omdat dat je kan inspireren om actie ondernemen. Het gemis voelen kan je uit de gelatenheid van “het zal allemaal wel” en “ik kan alles prima zelf doen” halen.
Het is de bedoeling dat gemis voelen op een positieve manier te gebruiken. Het moet je het gevoel geven, het besef, van “Shit! Dat mis ik en dat wil ik echt heel graag in mijn leven!”
Even weer ervaren dat je dan misschien in je uppie een prachtige cake hebt gebakken, maar dat de kers op de taart nog altijd ontbreekt.

Voor mij als vrouw is die kers een knuffel, iemand om tegenaan te kruipen, heerlijke seks, een arm om mijn schouders, hand in hand wandelen.
Een hoop fysiek, want ja, als gevoelsmens hou ik daar van.
Natuurlijk ook gezelschap, iemand om mee te praten en vooral ook iemand die dingen in perspectief kan brengen. Als (vrouwelijke energie) vrouw kun je soms nogal beren op de weg zien, een man ziet dingen meestal simpeler. Zonder beren. Dat kan echt een verademing zijn.
En zo kan ik nog wel even doorgaan over wat die kers inhoudt.

Wat ik nou eigenlijk zo graag van de mannen zou horen…
Wat is voor jullie nou de kers? Want ook voor jullie zijn de tijden anders. Mannen kunnen meestal prima zelf koken, wassen, strijken, stofzuigen.
Wat is jullie gemis van het niet hebben van een vrouw in je leven?
Waar verlangen jullie naar?

En dat is dan over wat je niet meer hebt als single, maar ik denk dan ook meteen aan dingen waar je niet op zit te wachten.
Voor mij is één zo’n ding dat de meeste mannen er moeite mee lijken te hebben als je als vrouw niet graag alcohol drinkt. Maar daar kun je dan nog wel aan uit komen denk ik.
Een ander ding is dat een man 9 van de 10 keer porno met zich meebrengt. Dat gaat meestal hand in hand.
En dat is nou iets waar ik écht niet op zit te wachten.
Ooit zei een vrouwelijke coach dat je daar mee moest leren leven. Het betekende niets en bladibla.
Inmiddels weet ik dat het wel degelijk veel diepere invloed heeft.
Zijn testosteron gaat ervan omhoog, maar hij krijgt ook een flink shot dopamine (fijn-gevoel hormoon). Dat kan het verslavend maken.
Het probleem van die hoge dopamine is dat een echte vrouw nooit een man zo’n hoge dopamine boost kan geven.
Buiten dat, omdat porno fantasieseks is, stompt een man hierdoor gevoelsmatig af. Ook niet bevorderlijk om een relatie te krijgen of houden.
Resultaat zal zijn dat de man bij een echte vrouw niet veel meer voor elkaar kan krijgen. Wat dan nog meer reden zal/kan zijn om fijn terug te gaan naar zijn fantasieseks met porno.

Een vriendin van me had een aan porno verslaafde man. Zodra zij de deur uit ging met hun zoontje, racete hij naar de videorecorder en zette een pornofilm op.
Als ze dan thuis kwam, moest ze eerst op het raam kloppen, zodat hij het snel op kon ruimen en zijn broek op kon trekken opdat hun zoontje er niet mee geconfronteerd zou worden.
Hun seksleven was niet veel soeps meer. Als vrouw is zoiets zo denigrerend en pijnlijk, daar heb je dan ook geen behoefte meer aan om je kwetsbaar voor op te stellen en intiem mee te zijn.
Bij zo’n man ben je niet emotioneel veilig en kun je je niet kwetsbaar opstellen. Iets wat voor een vrouw nodig is om te kunnen genieten van seks met haar man.
Voor een man is dat anders, maar een vrouw moet zich letterlijk openen om seks te hebben met een man. Daarmee maakt ze zich héél kwetsbaar. Als je je niet veilig voelt, wordt dit verdomd lastig en ook zal het genot er onder lijden.

Wat die vrouwelijke coach zei, was helemaal fout. Het kan wel degelijk verstrekkende gevolgen hebben.
Uitzonderingen bevestigen de regel misschien, maar ik zit zelf niet te wachten om weer geconfronteerd te worden met porno puur omdat ik een man in mijn leven heb.
Voor mij weegt dit zó zwaar dat ik bijna liever geheel afzie van een partner hebben.
Als ik iemand ontmoet, is het zeker iets wat besproken moet worden.

Wat ik wel wil… in eerste instantie mezelf (emotioneel) veilig voelen. Weten/voelen/ervaren dat ik hem kan vertrouwen, dat hij er voor me is, me steunt, dingen voor me doet al kan ik ze misschien zelf, dat hij me vasthoudt als er iets is.
Door dat soort dingen voel ik me vrouwelijker (je oestrogeen gaat daardoor omhoog!), en kan hij zich mannelijker voelen (zijn testosteron gaat erdoor omhoog!).
En dan… kunnen we samen ook geweldig goede seks hebben. Want ja, dat wil ik absoluut zeker weten!
Als een relatie op die manier goed zit, kan die porno zeker achterwege blijven.

"Zuringwortelthee, alsjeblieft. Biologisch, uiteraard. Het is een kleine keuze, maar alle kleine keuzes samen vormen een merkbare beweging. Dat vergeten mensen weleens. Terwijl dat juist zo belangrijk is."

"Neem die 50-plus datingsite. Een schoolvoorbeeld van verontrustend consumentengedrag. Mannen die poseren naast een vervuilende auto. Foto's van vliegvakanties naar Bali of nog verder weg. Profielen vol 'genieten van het leven'. Welk leven? Ten koste van wie? Ik kan daar niet doorheen kijken. Een relatie is voor mij geen droomvakantie. Het is een statement."

"Ze vragen om een 'openminded' vrouw. Fantastisch. Maar als ik vraag of ze openstaan voor het uit hun kledingkast verwijderen van kleding die in lageloonlanden is geproduceerd, is het ineens stil. Hun open geest heeft blijkbaar een blinde vlek voor kinderarbeid in Bangladesh. Voor mij saboteert dat bij voorbaat een potentiële verbinding."

"Kijk; mijn profiel is volstrekt helder. Ik zoek geen 'maatje' om mee te wandelen, te fietsen, te zeilen of te golfen. Ik zoek een medestander. Een partner in crime, maar dan voor de goede zaak. Iemand bij wie het hart sneller gaat kloppen van een succesvolle zitstaking; niet van een stuk vlees op de barbecue."

"Laatst had ik een date. Met een man; een levensgenieter, vond hij zelf. Had een fles wijn meegenomen. ‘Een uitstekend jaar’, zei hij. Ik vroeg: 'Weet je of de druivenplukkers een eerlijk loon hebben gekregen voor dat uitstekende jaar?' De sfeer werd... minder uitstekend. Hij noemde het 'zwaar op de hand'. Ik noem het 'bewustzijn'."

"Mannen willen een vrouw die 'passie' heeft. Nou, aan passie geen gebrek. Mijn passie is het redden van de ijskappen en het bestrijden van de bio-industrie. Maar dat is blijkbaar niet de 'sexy' passie die ze bedoelen. Ze willen passie voor een weekendje kroelen, niet voor een demonstratie bij het hoofdkantoor van een multinational."

"Mijn kinderen zeggen vaak: 'Mam, probeer het los te laten. Daten is geen strategie-overleg.' Wat een onzin. Het is pure politiek. De kleding die je draagt, het eten dat je eet, de partner die je kiest. Wat je doet, elke verbinding die je aangaat; alles heeft consequenties. Waarom zou je dat vergeten als je de liefde zoekt?"

"Ik zei al; mijn profiel is glashelder. Foto van mij bij de klimaatmars in Glasgow. Tekst over het belang van duurzaamheid in een partnerschap. Dat is waar ik voor sta. Ik sluit geen compromissen als het om mijn kernwaarden gaat. Maar mannen hebben liever een vrouw die 'graag lacht'.

“En eerlijk is eerlijk, soms mis ik dat. Gewoon mijn leven delen met een geëngageerde man en onbekommerd samen lachen, zonder de last van de wereld op mijn schouders. En ik lach wel, maar meestal pas nadat een klimaatmotie door de Tweede Kamer is aangenomen."

"Gisteren zag ik nog een vriendin die ik voor het eerst bij een vreedzame bijeenkomst op het Malieveld ontmoette. Zij vroeg 'Heb je eigenlijk een vaste openingszin op die datingsite waar jij actief op bent?'"

"Natuurlijk. 'Interessant profiel. Maar ik vraag me af: wat is jouw bijdrage aan een betere wereld?'"

Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet...

Dit is een datingsite: Een soort club voor mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Meer specifiek, de opzet van deze club is: Je wordt als alleenstaande lid en je vertrekt als de geliefde van een ander lid. Of als de geliefde van een man uit het wild, wat ook kan gebeuren - al weet ik toevallig dat zulks een stuk ingewikkelder is: Machtige schouders associeer ik niet direct met date-vrees en relatie-angst.

Hier, op deze datingsite, heb je een goed selectiemiddel: Het Bed. Twee groepen zijn er: de daters die in een eenpersoons bed slapen - en die verondersteld worden het vinden van een geliefde opgegeven te hebben - en de daters die in een tweepersoons bed slapen. Zij hopen dat bed spoedig te delen met een geliefde. Voor zover ik weet, ben ik hier de enige die in een eenpersoons bed slaapt. Waarmee onomstotelijk vaststaat dat date-vrees en relatie-angst hier uitsluitend voorkomen in de tweede groep, de tweepersoonsbed-slapers. Doe er je voordeel mee!

Eigenlijk wilde ik die dag eerst naar de sportschool. De tas stond klaar, de speciale sportschool rugtas met genoeg ruimte voor schoenen, legging, t-shirt, drinkfles, dadels, telefoon, handdoek en trainingsschema. Niet genoeg om een Rucking rugtas te zijn. Rucking is helemaal hip: rondlopen met een zo zwaar mogelijke rugtas. Boodschappen, logeer spullen, bibliotheek boeken, je hele leven mag in die tas. Als je er maar meer rondloopt. De hoogste tijd om de theorie van de lege rugtas te herzien, lijkt mij. Goed, ik was op weg naar de sportschool met mijn halfvolle rugtas toen ik de tuinman zag, de tuinman die met zijn elektrische kettingzaag alle beplanting rondom het flatgebouw elimineerde. Terug, ik moest mijn mahonia’s redden! Het zijn vreselijke struiken, maar ze voorkomen wel dat Jan en alleman op mijn tuinmuurtje gaat zitten. Ze mochten blijven, de mahonia’s; ze stonden de steigers niet in de weg. Oh ja, de steigers. Voorlopig wordt mijn buitenruimte beperkt door steigers. En ik kon maar beter eerst mijn nachtkastje in elkaar zetten, het acht-en-een-halve kilo zware nachtkastje dat ik met mijn boodschappenwagentje moest gaan halen terwijl ik ‘thuisbezorging’ had ingesteld. Het nachtkastje dat overbleef nadat ik mijzelf verboden had om vier weken te wachten op een prijzig vintage nachtkastje van rood staal.

Nachtkastjes worden als regel per twee stuks verkocht, net als hamburgers. Het is dus opletten wat je aanvinkt; voor je het weet staat er aan beide zijden van je eenpersoonsbed een nachtkastje. Alleen de speciale senioren nachtkastjes, die gaan per stuk. Altijd. En ze zijn foeilelijk. Gelukkig was daar het nachtkastje van bamboehout, aangeboden door onze voormalige Scandinavische overheersers. Het lag mooi plat in een doos, compleet met sleuteltje - en pas bij het laatste onderdeel, het laatje, ging het mis. Ik schoof het bodemplaatje niet nauwkeurig haaks in de omlijsting, waardoor er een speling ontstond van ongeveer een millimeter; te veel om de laatste schroefjes in het laatje te kunnen schroeven. Ik gaf het ding een klap. Een beheerste, welgemikte klap met de muis van mijn linkerhand, een klap waarmee ik het bodemplaatje wel volledig in de gleufjes van de omlijsting liet vallen. Even later wikkelde ik een icepack om de blauwe bult aan de binnenkant van mijn linkerpols. Dit moet echt mijn laatste nachtkastje zijn.