Birds of a Feather
vrijdag 15 december 2023
(Vertaald: gelijkgestemden)
En dan kom je ineens zomaar, totaal onverwacht, een man tegen die helemaal op hetzelfde spoor zit! Wat een genot, wat een opluchting, om weer eens helemaal relaxt en open te kunnen praten.
Het was geen date of romantisch iets. Ik heb met 2 ongevallen nekletsel opgelopen en krijg daarom af en toe hulp in huis. Tegenwoordig zit daar ook wel eens manvolk bij en zo ook vandaag. Ik had hem nog niet eerder gehad, dus had tevoren geen idee wat te verwachten.
Nou heb ik ooit in Indonesië gewoond en dan was je als blanke verplicht bediendes aan te nemen om zo werk te verschaffen. Ik heb zo een paar jaar geleefd met continu vreemden in en om huis. Dat lijkt leuk en luxe, maar je bent gewoon totaal je privacy kwijt en da’s niet iets waar ik fan van ben.
Ook als er dan zo’n hulp komt, zit ik daar dan stevig tegenaan te hikken. Ondanks dat het ook wel weer super fijn is en de hulp maar een paar uurtjes hier is.
Afijn, vandaag dan dus die man. Het klikte gewoon meteen, dat voel je als gevoelsmens gewoon. Hij begon in de woonkamer met werken en al snel waren we in een heerlijk gesprek verwikkeld terwijl hij vrolijk door poetste en zeemde.
Voor zover ik kan zeggen na zo’n korte tijd, hadden we echt enorm veel overeenkomsten. Beiden een werkverleden in de zorg, gevoelsmensen, eenzelfde kijk op de maatschappij, vanuit het hart willen leven en weten uit ervaring dat dat heel moeilijk is. Zeker in Nederland. Hij fraseerde het heel mooi, al weet ik niet meer exact hoe hij het nou zei maar dit komt zeer in de buurt: In Nederland is er geen ruimte voor gevoelsmensen.
Wauw, die was voor mij raak!
Ik heb zelf goed inzicht in dynamieken, het groter geheel, maar ook qua persoonlijke ontwikkeling en interesse in psychologie, daarbij nog altijd vanuit het hart en gevoel komend. Een beetje een (gezonde) combi van hoofd en hart.
Hij had in de zorg ook in die zin gewerkt, dus niet als verpleger, maar bijvoorbeeld geestelijke gezondheidszorg. Ook meer die kant, waarbij je dus ook psychologie, persoonlijke ontwikkeling en kracht enzovoorts nodig hebt.
Vandaar natuurlijk dat we zo goed op één spoor zaten en zoveel dezelfde ideeën hadden en dingen opmerkten in de maatschappij.
Waanzinnig fijn! Dit is wat ik zoek in een man, wat heel lastig te vinden is.
Het is een niche groep. Ik vergelijk het altijd met wat ik zelf in het onderwijs heb meegemaakt als docente: je hebt het gros op lager en middelbaar niveau zitten. Er zit een wat kleiner aantal op het hogere niveau als VWO, en de ‘tussenlaag’ HAVO is ook heel klein. Op meer volwassen niveau is dat HBO. Bij lagere niveaus is het vnl. politie agentje spelen. Er is weinig motivatie en inspiratie iets te doen. Lol trappen en een vrij laag plafond van wat haalbaar is.
Bij VWO zeg je wat er moet gebeuren, ze gaan zitten en werken en je hoort of ziet ze niet meer tot de bel gaat. Beter dan politie agentje spelen, maar voor mij als docente oersaai.
Havo paste precies bij mij! Het beste van beide andere niveaus. Het wel kunnen dollen en een geintje, maar als er gewerkt moet worden ook de innerlijke drive dat te doen. Het plafond van wat haalbaar is, ligt een stuk hoger.
Voor mij was dat een eye-opener om door te hebben, omdat ik die blueprint over andere dingen kon leggen, en ja, ook met het ‘aanbod’ qua daten.
Ik zoek die ene leuke vent die net als die Havo gasten zowel dieper inzicht heeft, een innerlijke passie en drive om dingen te doen en leren, maar ook qua dromen in het leven. En tegelijkertijd het vermogen heeft om ook gewoon simpele onderbroekenlol te hebben. Als ie dan ook nog een gevoelsmens is, althans, met een gezonde combi van hart & hoofd, gezond in zijn mannelijke energie… kom maar op!
Zo’n man had ik dan vanmiddag hier om te poetsen.
Echt, voor mij een enorme diepe zucht van opluchting. Zo’n thuiskomen, zo’n fijn gevoel, en ook heerlijk om weer eens te ervaren dat zulke mannen er wel zijn, al zijn ze zeldzaam.
Sinds mijn laatste partner heb ik dit niet meer ervaren.
Een niche groep, waar ik ook in zit. En ik zoek echt een bird of a feather! Anders moet ik gaan settlen for less en dat doe ik niet meer. Daar word ik alleen diep ongelukkig van.
En deze man… hij liep tegen dezelfde problemen als ik aan qua socialising, zeker in Zeeland, maar vooral door een andere visie dan de massa. Ook hij kan met weinigen uitwisselen op het niveau waar wij dat hier als vanzelf zaten te doen. Het is normaliter altijd jezelf inhouden, omdat er geen draagvlak is voor wie, wat, en hoe je bent. Heel vermoeiend en verdrietig ook, waardoor je makkelijker niet meer er op uit gaat, maar je social circle héél klein maakt.
Ik heb hem spontaan gezegd dat als ie nog weer eens gezellig wil kletsen en uitwisselen… “Je weet waar ik woon!”
Of hij de uitnodiging daadwerkelijk aan gaat nemen zie ik wel.
Voor nu voelt het gewoon top om onverwachts zo’n intens fijne uitwisseling te hebben mogen ervaren met een man.
Om dan maar ff duidelijk te zijn: dit is geen enkele reflectie van iemand hier. Ik deel puur een heerlijke ervaring die ik heb gehad!
geplaatst door Roosje - 1202 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.