Communicatie, Liefde is de kern van het leven
woensdag 13 december 2023
De trouw van de kauw
In mijn omgeving zitten veel kauwen. Je herkent ze aan hun grijze kop en heldere iris. Het is een slimme en sociaal gerichte vogel. Wanneer ze verliefd zijn zie je altijd twee partners samen vliegen en samen naar voedsel zoeken. Een kauw is monogaam en zie je zelden zonder een partner. Het is een slimme vogel en erg aanhankelijk. Vroeger werden ze wel als huisdier gehouden. Vooral als ze jong met de mens in aanraking komen, kunnen ze erg tam worden en het baasje overal blijven volgen. Mijn moeder heeft dat ervaren. Zij bekommerde zich om een zieke kauw. Toen het diertje genezen was kwam hij iedere morgen op vast tijdstip weer aanvliegen en at uit haar hand. Hij zat op haar schouder wanneer ze boodschappen ging doen, maar vloog ook gewoon weer weg, als hij het beu was. In deze tijd van het jaar verzamelen ze zich iedere avond tegen de schemering in een aantal hoge bomen vlakbij mijn huis. Er wordt dan vergaderd en de dag doorgenomen. Allerlei nieuwtjes worden uitgewisseld. Na zo’n tien minuten zie ik ze weer vertrekken, ik vermoed naar een eigen slaapplaats. Ik geniet elke keer weer van die wintermeeting. Een bende kauwen heeft zijn eigen taal. Een groot vocabulaire met verschillende geluiden.
Grote groepen Scandinavische en Oost Europese kauwen overwinteren hier in ons land vanaf oktober. Zelfs uit Rusland. Ze vertrekken ook weer zo rondom eind Februari, begin Maart. Al die ‘buitenlanders’ vinden tussen verschillende andere soorten hun plek. Grenzen oversteken zijn voor hun geen probleem. Het is de natuur en het instinct wat ze drijft om een warmer oord op te zoeken tijdens de koudere perioden in hun eigen land. Kauwen zijn door hun sociale gedrag zeer verdraagzaam tegenover andere vogels. Een populatie kauwen is niet altijd geliefd. Ze maken veel kabaal, zouden zorgen voor de achteruitgang van andere broedvogels, echter kauwen vallen geen nesten ervan aan, zoals sperwers en eksters doen. Katten eten meer vogeltjes.
Vijanden worden door de gehele kolonie verjaagd. We kennen dat gevoel: samen zijn we sterker. Mensen verenigen zich om samen een doel te bereiken. Samen demonstreren, wereldwijd een oplossing zoeken voor de verandering van het klimaat en beëindiging van de oorlog in Oekraïne en het jarenlang bestaande conflict tussen Israël en Palestina. We kiezen democratisch voor een regering die de bevolking zal dienen te beschermen, vooruit helpen. Maar ook dan moeten al die gekozen politici weer eindeloos vergaderen om tot een overeenkomst te komen. Helaas komt men landelijk, zowel als wereldwijd nog steeds niet tot overeenstemming om de bevolking te beschermen. Klimaatproblemen, vluchtelingenproblemen op te lossen, maar vooral gezamenlijk niet tot de oplossing te kunnen komen om de vrede te bewerkstelligen.
Kauwen zijn slimme en sociale vogels. De mens is intelligent, slim, maar ook nog sociaal? Ik vraag mij dat wel eens af. Over wat al die kauwen tijdens hun vergadering kwebbelen, dat zal ik jammer genoeg nooit weten. Maar dat communicatie belangrijk is staat buiten kijf.
Communicatie is belangrijk voor de besluitvorming. Ook al gaat het over de inhoud, de te bepalen procedure, het gaat ook over gevoelens. En dat laatste heeft vaak invloed om tot een oplossing te komen. Teleurstelling, angst, ontevredenheid, frustratie, zelfs boosheid, of een hekel hebben aan enkele personen kunnen oplossingen op de lange baan schuiven, of tot een negatief resultaat leiden.
Communiceren gaat niet voor iedereen van een leien dakje. Bijvoorbeeld hier op deze datingsite zijn bericht(jes) soms van dien aard, dat ik mij afvraag wat moet ik daar nu op antwoorden. Voorbeelden: Goedemorgen…, of, ‘Gaat het goed?’..., of, Je bent een leuke vrouw’’…, of ‘Ik zoek een vrouw!’…, of, ‘’Ik ben hier nog niet zo lang…, of ‘’Dag Monique’’…, en dan natuurlijk de vele nietszeggende interesse berichtjes. Ik doe wel de moeite om bijvoorbeeld in antwoord op een goedemorgen iets te schrijven over hetgeen ik deze dag zal ondernemen. Maar in al deze bovengenoemde voorbeelden staakt de verdere communicatie.
Wij zoeken allemaal naar de liefde, of gewoon liefde voor de medemens, vooral in de onrustige tijd in de gehele wereld. Juist toen ik dit schreef dacht ik aan Albert Einstein. Ik googelde en vond een artikel van Marco Bouwmeester: Een brief van Einstein aan zijn dochter:
Liefde is de kern van het leven.
Enkele citaten heb ik eruit gepikt, omdat ze zoveel betrekking hebben op de huidige toestand waarin wij nu leven.
Misschien zijn we niet in staat een letterlijke liefdesbom te maken, een apparaat krachtig genoeg om alle haat, egoïsme en hebzucht te vernietigen.
Als we willen dat onze soort overleeft, als we de betekenis van het leven willen vinden, als we de wereld en elk levend wezen op de aarde willen redden is liefde het enige juiste antwoord.
Om liefde zichtbaar te maken maakte ik een simpele vervanging van mijn bekende formule. Al we in plaats van E = MC2 accepteren dat de energie om de wereld te helen verkregen kan worden door liefde, vermenigvuldigt met de lichtsnelheid in kwadraat. Dan komen we tot de conclusie dat de liefde de sterkste kracht is die bestaat, omdat liefde geen grenzen kent.
Maar iedereen draagt een kleine maar krachtige liefdesgenerator bij zich waarvan de energie hunkert naar vrijlating.
Wanneer we leren deze energie te geven en te ontvangen Lieve Lieserl, weten we pas echt dat liefde alles overwint. Dat de liefde in staat is om van alles te overstijgen. Want liefde is de kern van het leven.
Je vader
Albert Einstein
Misschien kunnen we nog leren van het communiceren tussen de kauwen, of andere diersoorten. Ik zal het nooit weten, want ik versta hun taal niet, maar ik hoop dat de mens zijn intelligentie in goede communicatie gebruikt om tot een goede oplossing te komen voor al deze problemen in ons land, in de gehele wereld. Zeker nu we weer de Kerstdagen naderen. Ik wens voor iedereen vredige Kerstdagen, en ik wens dat alle mensen op deze aarde zich eens vrij en gelukkig kunnen voelen.
Liefs,
Monique
geplaatst door monique3 - 1524 keer gelezen
Vorige berichten
Wat herinner je nog van je relatie?
Wie het verleden beheerst, beheerst de toekomst. Wie het heden beheerst, beheerst het verleden.” (George Orwell) en Kennis van het verleden is de sleutel tot begrip van het heden (Confucius). Twee wat cryptische uitspraken om over na te denken.
Als je voor het eerst begint met een relatie of opnieuw de sprong waagt in datingland is de toekomst ongewis. Je weet nooit welke kant het op gaat, hoewel je er toch allebei het beste van hoopt.
Vrijwel iedereen die zich aangemeld heeft bij een datingsite heeft een relatieverleden. Dat hoeft tegenwoordig niet persé in een door een gang naar het stadhuis vastgelegd huwelijk of samenlevingscontract gegoten te zijn. De herinneringen aan die relaties worden vaak aangeduid als een rugzakje. Dat lijkt een aanname; door dat etiketje worden die herinneringen collectief als negatieve ervaringen bestempeld. Het kan mijns inziens geen kwaad de positieve gebeurtenissen te bewaren en minder fijne dingen goed te verwerken en een plekje te geven.
Uiteraard is er een groot verschil tussen relaties die eindigen door een uit elkaar gaan en relaties, die eindigden omdat een van beide partners overleed. Toch kunnen er ook goede herinneringen na een scheiding zijn.
Bekend is het lied van Joost Nuissl (in 2025 overleden): “Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben”. Het lied refereert ontegenzeggelijk aan een stel, wat uit elkaar ging terwijl een van beiden herinneringen koestert aan de beëindigde relatie.
Of die herinneringen bij tijd en wijle opduiken hangt (ook) af van het geheugen. En of je moeite hebt gedaan wat er vroeger was uit dat geheugen weg te poetsen.
Mooie dingen zijn altijd: De geboorte van je kinderen. Genezing na een ernstige ziekte. Een fijne vakantie. Verhuizen naar een betere woning.
Ik geloof, dat beide partners niet altijd gebeurtenissen gelijkelijk ervaren en er ook verschillende herinneringen aan bewaren. Zou dat komen omdat er onderhuids al een vermindering gaande is van de gevoelens van een kant?
Ik werkte vroeger in een archief. Zo’n werkplek is bij uitstek de plaats waar het er om gaat zaken uit het verleden goed te bewaren voor het nageslacht. Het ging daarbij in het begin van mijn loopbaan om papieren documenten, later ging men via microfilm over op digitale paperassen. De ontwikkeling van fysieke contacten naar digitale contacten die in een relatie uitmonden vond grotendeels in dezelfde tijd plaats.
Wie uit een relatie komt die hoe dan ook stopte zal tegenwoordig zowel over fysieke herinneringen (foto’s, brieven, cadeautjes), over herinneringen in het geheugen maar ook over via de digitale weg ontstane herinneringen beschikken. Als die laatste versie ook via social media speelt is er een kans, dat anderen ze ook kunnen ontdekken. Dat kan soms lastig zijn, als iemand net met een nieuwe relatie bezig is of zich openstelt voor nieuwe contacten. Het zou zelfs mogelijk zijn, dat wat er via de digitale snelweg bekend is als het ware ontaardt in een “relatie curriculum vitae”.
Daarom is het verstandig voorzichtig om te gaan met wat je over jezelf bekend maakt op platforms als facebook of Linkedin, wat iemand daar over je leest kan in je nadeel uitwerken.
Tegenwoordig kun je uiteraard ook via deze platforms op dingen stuiten over je ex, waar je nooit van gehoord had. Hoeveel relaties zijn er tegenwoordig zelfs gestrand, toen een van beiden keek in de contacten op de smartphone van de ander? Terwijl er in de relatie nog geen vuiltje aan de lucht was?
Kansen, geluk, of gewoon dikke pech...
Kansen en geluk of gewoon dikke pech…
Hoeveel kansen hebben we om een loterij winnen, of het geluk te mogen ervaren door dit te beproeven op een dating site. Dat ging door mijn hoofd toen ik wachtte bij een zelfscankassa in een Supermarkt. Ik had maar één artikel om te scannen, toen het scherm oplichtte met “steekproef”. Terwijl ik wachtte op een medewerker om mij te verlossen van het versleutelde systeem zodat ik kon betalen, bedacht ik mij hoe groot is de kans, dat iemand gecontroleerd zal gaan worden. Ik zag een kom met briefjes, en ook nog lottoballetjes voor mij en vroeg mij af welke kans heb ik op het juiste briefje, of de juiste getallen voor een prijs met de gespeelde balletjes. Wanneer ikzelf een briefje uit de kom mag pakken, krijg ik het gevoel, dat ik er zelf misschien nog invloed op kan hebben. Bij de balletjes en eveneens bij de zelfscankassa is het een willekeurig systeem, een algoritme, waar ik totaal geen invloed op heb. Schrijf ik mij in op een datingsite dan kan ik mijn invloed vergroten door meermaals berichten te sturen, mijn profiel aantrekkelijk te maken en te reageren op ontvangen uitnodigingen. De aanhouder wint zou je kunnen zeggen. Bij een datingsite en bij de gevallen balletjes draait het allebei om kansen. Hoe vaker je iets onderneemt, of meedoet met een loterij hoe groter de kans, dat er iets gebeurt. Maar een grotere kans hebben is nog steeds geen garantie op een prijs, of voor het vinden van de liefde.
Soms vind ik een datingsite lijken op een etalage. Alleen maar kijken naar de profielen en bepalen wat is aantrekkelijk, het interessantste, het mooiste, het beste. Wanneer ik niets beslis zal ieder profiel anoniem blijven. En toch zit er achter elk profiel een mens. Iemand met hoop, twijfels en verlangens. Door in te schrijven op een datingsite hebben we kansen op het vinden van een partner zelf al gecreëerd. Iemand te vinden die dan niet meer anoniem is.
Liefde laat zich niet berekenen. Het kost misschien alleen moed om de kans te wagen. Zonder actie geen reactie, zowel op de kans bij het vinden van een partner op een datingsite, als bij het winnen van een prijs bij een loterij. “Wie niet waagt, die niet wint”.
Liefs,
Slangen
Ik heb een slang gekocht; soms heb ik nu eenmaal iets nodig dat ik eigenlijk niet wil hebben. Het is een slang voor in bed, een slang die tussen mijn benen moet liggen wanneer ik op mijn zij slaap. Voor de nieuwe titanium heup met zijn porseleinen kop (die ik ook liever niet had willen hebben, maar dat is een ander verhaal) is het beter dat mijn knieën niet op elkaar liggen, en ook niet voor of achter elkaar. Ik trok hem voorzichtig uit de kleine kartonnen doos, mijn slang, en keek gefascineerd toe hoe hij zich vol zoog met lucht. Wat werd hij groot. Hoe kon dat hele geval ooit bij mij in bed passen? Hij was groot genoeg om tegelijkertijd én mijn benen op gepaste afstand van elkaar te houden én mijn hoofdkussen te zijn. Ik zou zelfs voorzichtig mijn armen om hem heen kunnen slaan. Mijn slang!
En nu het toch over huisdieren gaat: Ja hoor, het gaat hier zowaar weer over huisdieren. Over katten welteverstaan, vooral over katten. Hoe zou het trouwens komen dat een vrouwelijke kat uiteindelijk een 'hoofd' krijgt, terwijl de kater, ook na jaren liefdevolle verzorging, zijn 'kop' behoudt? Er is meer dat ik mij afvraag wat huisdieren betreft, ik vraag me zelfs af of ik strikt genomen wel een dierenvriend ben. Waarom zou een mens een dier in huis nemen? Ooit moesten de mensen een geit in het achterhuis houden, of een varken, of allebei. Voor de melk, voor het vlees, domweg om te kunnen overleven. Het moet er gestonken hebben! Mijn Drentse opa en oma hadden een duif in een hokje boven de kamerdeur van hun boerderij. Op zolder, waar de kinderen sliepen, hoorden we hem koeren. Pas later leerde ik over de duif als waarschuwings dier: zolang hij levendig was, was de lucht in de kamer niet vervuild. Er stond immers een turfkachel? De katten vingen muizen, en de hond, ja wat deed de hond eigenlijk op die boerderij? Blaffen en bijten. Hij zal wel een waakhond zijn geweest. Ik kwam niet op het feestje dat ‘kip slachten’ heette - en uiteindelijk ben ik, vanwege al die stinkende dieren in hun te krappe stinkende stallen, vegetarisch gaan eten. Maar ben ik een dierenvriend? Ik ben jarenlang, tot volledige wederzijdse tevredenheid, het vervangend personeel geweest voor de katten van mijn dochter. Toch moet ik bekennen dat ik geen dierenvriend ben. Ik verafschuw het fenomeen dier in huis. Kan een hond nog nuttig zijn als hulphond, de huiskat is het meest onnutte dier ter wereld. Moet ik nog zeggen hoeveel ik van mijn oppaskat Charly hou, en hoe blij ik ben dat zijn vaste personeel uit alle asielkatten juist hem heeft verkozen? Ach, de mens is het meest irrationele zoogdier ter wereld. Ik zal dus ook van jouw huiskat houden, domweg omdat het jouw kat is en ik van jou hou.
De mens is ook een veranderlijk wezen. Met de woorden ‘ik ben’ belemmert hij zichzelf in wie hij ook zou kunnen zijn. Ik heb het ‘ik ben’ op mijn profiel braaf ingevuld hoor - maar weet wel dat ik nog steeds word!
Het is zoals Hermann Hesse beschreef in zijn sprookje ‘De gedaanteveranderingen van Piktor’: In het paradijs heeft ieder mens de mogelijkheid om van gedaante te veranderen - mits hij weerstand biedt aan de verleiding van de slang om geen ander mens toe te laten in zijn wezen. Die slang is het zelf dat fluistert: ‘Zo was ik, dus zo ben ik, dus zo zal ik voortaan zijn.’