terug

Het spoor bijster

zondag 10 december 2023

Onze laatste nacht in Tsjechie was weer exemplarisch voor de marsbewoners die wij zijn. In het stikkedonker fietsten we van de kloof naar de rivier. De telefoontomtom had nog nauwelijks batterij en wees ons een pad door allerlei achtertuinen.

Bij een groot landgoed met een muur erom wilde jij rechtsaf. Ik wist eigenlijk wel dat we naar links moesten daar. Maar ik dacht, dit is misschien wel onze laatste nacht dat we samen kunnen verdwalen -wat gelukkig niet zo was hoor- dus fout rijden is waarschijnlijk wel het beste wat we kunnen doen nu:) Een heel weids landschap doemde op in de donkerte, de berg aan het eind was pikzwart maar het gras woof donkergrijs en er kwam een dik pak mist opzetten vanaf de rivier. Steeds verder reden we weg van onze eindbestemming dus dat ging voorlopig goed:) Helaas gaf het laatste vonkje van de gsm aan dat we om moesten keren.

Toch nog binnen de tijd bereikten we de lichtjes van de camping. Er waren zelfs nog wat buren wakker en zaten aan formica tafeltjes bij kaarslicht bier te hijsen. "Hoe zou het nou zijn, als we gewoon nooit naar huis gingen? Als we gewoon de rest van ons leven zo door bleven reizen? Zouden we dan iets missen?" zei jij, peinzend naar de klotsende donkere rivier. Hier moest ik lang over nadenken. In gedachten zag ik ons kriskras door Europa gaan, telkens weer in een ander land het spoor bijster. Duizenden boeken en theorien zouden we bespreken en schrijven. Tientallen nieuwe banden opzetten en vrienden maken. Dansen in parken en vloeken bij grensovergangen. Best wel een aanlokkelijk idee eigenlijk ...

"We zouden dan niets meer bijdragen aan de toekomst, aan de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen ... nee, het is nog te vroeg om eruit te stappen, die mallemolen, ik wil daar nog aan bijdragen, iets kunnen betekenen daar ... Konden we maar iets bedenken om te reizen en de wereld te verbeteren tegelijkertijd!" Ik keek naar mijn marsmannetje en hij knikte woordeloos, met de capuchon over zijn hoofd. Ik stond op en ging de tandenpasta zoeken. Hij ging naar de sterrenhemel kijken, zo helder was de nacht. Ik zei welterusten en kroop in de slaapzak. "Nee, wacht, je hebt nog niet alle sterren gezien, kom, kom er eens uit" riep hij tegen de tent. Zuchtend kwam ik er weer uit en wees naar het steelpannetje en de Grote Beer. Hij was al helemaal verdwaald en weer drie sterrenstelsels verder, het spoor daar weer bijster. Ik kuste hem goedenacht en zei, we zijn er nog niet hoor, we moeten nog een heel eind, trusten!

geplaatst door 0ptimist - 1587 keer gelezen