terug

Hoe je naar me kijkt

vrijdag 22 december 2023

Op avontuur ga ik weer, naar de overkant van de plas, de wijde wereld in. Onderweg kom ik altijd veel moois tegen en ook vang ik hier en daar wel een glimp van de liefde op. Doordat ik bij voorkeur niet per auto reis, zit ik wel eens urenlang met mensen in een trein, boot of bus, zo ook vanavond weer. Nee, geen groepsreis voor mij met een hostess, dat bewaar ik voor later, als ik mijn persoonlijk reisloket moet sluiten: nu organiseer ik alles, zo min mogelijk, nog zelf.

Zo'n glimp van de liefde zie ik dan vaak in de ogen van ouders, voor hun kattenkwaad uithalend kroost. Een glimp van de liefde zie ik soms ook in de ogen van mensen die hun ouders in een rolstoel door een park rijden. En een glimp van de liefde zie ik altijd in jouw ogen, als ik zelf weer eens kattenkwaad heb uitgehaald.
Of wanneer je over je schouder kijkt, als je op mij wacht op de kruising en ik bezweet en nat aan kom zetten. Of wanneer ik helemaal enthousiast ben over het zoveelste wereldwonder dat ik heb meegemaakt. En zelfs is het soms zo, dat ik, wanneer ik iets meemaak, al voorvoel hoe je naar me zult kijken als ik je de verhalen volgende week zal vertellen.

Soms vragen mensen me weleens, is het ongezellig als je op pad bent alleen? Maar het wonderlijke is, ik ben eigenlijk nooit alleen op pad. Om me heen kom ik overal mensen tegen, en ook als ze zich nog niet aan me hebben voorgesteld, ken ik ze meestal al een beetje. Heb ik al een glimp van ze opgevangen in een vorig leven, of was dat misschien hun broer? Of zie ik ze nu voor het eerst, maar zullen ze mijn ouders zijn in een volgend leven? Of ben ik misschien zo vaak onderweg dat ik gewoon iedereen in dit kleine kikkerlandje al meermaals ben tegengekomen?

En als ik een tijdje geen mensen tegen kom, bijvoorbeeld omdat ik tegen de wind in langs een dijk fiets, of in het stikkedonker van een dansfeest naar de trein loop, dan ben jij altijd bij me, en wacht op mij op elke kruising. Ik vertel je alles wat ik heb gezien en gevoeld en gedacht, en meestal knik je dan gewoon een beetje, of zeg je iets van: Oh ja? Hoe kwam dat dan? Maar soms zeg je ook, nou potverdikke Gitta, je moet toch echt wat beter opletten! Of je zegt niets en kijkt gewoon zo lief of verbijsterd. En wanneer ik dan weer aan kom waaien en je in het echt vertel hoe het allemaal ging, dan gaat het weer precies zo! En dan komen jouw verhalen daar nog weer achteraan, van wat jij de afgelopen week zag en dacht en voelde, en meestal denk ik dan, dit verhaal heb je me in gedachten ook verteld, de plots en de wendingen, je hebt ze me in gedachten al verteld, toen je zelf alleen op de fiets zat op de dijk of weer veel te laat in het donker alleen naar huis ging. Omdat ook ik altijd bij je ben, zoals een zeerover een papegaai op zijn schouder heeft, zo zie en voel ik heel je leven met je mee, en wacht op je op elke kruising. Voor je het weet, zijn we weer bij elkaar:) Tot gauw! Wees voorzichtig, en bel me als het nodig is! ❤️❤️❤️Gitta

geplaatst door 0ptimist - 1810 keer gelezen