terug

Jaaroverzicht

zondag 10 december 2023

Een jaar geleden stond ik hier ook al, nu een stuk of twintig verhaaltjes verder weer wat ouder en wijzer geworden, in elk geval op het vlak van dating. Om nou opnieuw met gevatte sinterklaasrijmen te komen, ik laat het deze keer graag over aan anderen om daar hun creativiteit op uit te leven. Tijd voor een beschouwing die ik met jullie wil delen. Ik heb hier lieve, slimme, wijze vrouwen ontmoet, er waren ontmoetingen die ik graag verder had verkend en het omgekeerde kwam ook voor. Maar die eerste indruk bleek ons toch steeds de das om te doen. Eigenlijk is er maar één soort ontmoeting die langer stand hield: die waarbij van tevoren was uitgesproken, dat een relatie niet het doel was, maar de ontmoeting(en) op zichzelf. Dus dat mag je best ironisch noemen :-) En het zegt iets over de toch wel hoge relatie-drempel bij ons ouderen (al horen we dat niet graag) met al een geleefd leven in de ransel.

In het begin was ik er wat naïef in. Dan spraken (schreven) we elkaar moed in door het over die vermaledijde ' klik’ te hebben. Waar je op hoopt maar die vaker een kater oplevert. Ja die klik, wat is dat nou helemaal, zeiden we dan. Een momentopname, een mengsel van idealen en hoopvolle verwachting, afgeblust met de bitterzoete smaak van eerdere ervaringen. En we weten uit ervaring dat de klik, als die er al is, ook geen garantie is voor blijvende liefde. Laten we afspreken dat we sowieso wat moeite voor elkaar gaan doen, zeiden we. Laten we het een kans geven om te groeien! Dan hadden we al heel wat heen en weer geschreven, heel gezellig en hoopgevend allemaal, al gauw met kusjes erbij… en we wisten dondersgoed dat bij een ontmoeting alles anders kon zijn. En dat was dan ook zo, misschien wel juist door al die goedbedoelde intenties.

De klik, we moeten het ermee doen. Hoe oneerlijk, hoe irrationeel ook, ik voel wat ik voel, daar is geen ontkomen aan. Er is geen knop om gevoelens naar believen in of uit te schakelen. We kunnen elkaar liefdevol bejegenen, aan elkaar willen wennen, empatisch en vergevingsgezind zijn. Maar dat werkt dus alleen als wij een 'klik' hebben gevoeld, die intuïtie waarin al onze levenservaringen zijn samengebald. De klik maakt dat de deur van ons hart opengaat, terecht of niet, dat zal moeten blijken. Is die deur eenmaal geopend, dan mag de ander binnenkomen, tegenwerpingen worden moeiteloos weggewuifd, liefde zal alles overwinnen. Totdat het toch anders uitpakt.... en zo ben ik hier al anderhalf jaar of zo op zoek. Naar de vrouw waarvan ik denk, ik had je tien, twintig, jaar eerder willen ontmoeten, maar nu heb ik je dan toch gevonden!

Na anderhalf jaar moet ik me ook afvragen, ben ik zo zoetjesaan niet een dating-junk geworden? Een soort van placebo voor de echte wereld, een voortdurende toestand van hoop, die op zichzelf al het voelen van alleenzijn op afstand houdt; een verzetje op z'n tijd waarmee we elkaar vasthouden in de mallemolen. Eén dame vond in elk geval van wel, tja ik denk wel dat ze een punt had om te overdenken; wil ik wel graag genoeg? Heb ik er genoeg voor over? Ik denk toch van wel als het erop aan komt. Ik neem mijn ervaringen en leermomenten mee in mijn goede voornemens voor het volgende jaar.

Om het te zeggen met een variant op Groucho Marx: i intend to live together, or die trying!

geplaatst door Pelgrim - 1443 keer gelezen