Liefdestaal & Kado's
maandag 11 december 2023
Het valt me al jaren op hoe iedereen een andere manier of beleving heeft van liefde tonen. Niet alleen in liefde, maar ook onder familie en vrienden.
Ik vind zelf dat je dit goed kunt merken met het kadootjes geven met feestdagen.
Voor mij is dat een heel belangrijk aspect. Niet uit een “hebben”, al vind ik ontvangen ook heerlijk, maar voor mij voelt het geven zo fijn! Dat is voor mij ook ontvangen. Als je echt recht vanuit je hart geeft, ontvang je tegelijk en zo voelt het voor mij met kadootjes.
In mijn directe familie geven wij al jaren met Kerst kadootjes aan elkaar. Voor mij is dat genieten tot en met! Ik ben op zich altijd heel goed in het vinden van passende kadootjes waar iedereen echt blij mee is. Al moet ik zeggen dat mijn zoon het makkelijkst is omdat we behoorlijk op één lijn liggen.
Dan komt er –voor mij- een kink in de kabel als blijkt dat het geven van kado’s door anderen niet hetzelfde ervaren wordt.
Mijn dochter is bijvoorbeeld héél kieskeurig waarmee iets leuks kopen heel lastig wordt. Als de vorm, kleur of wat dan ook niet precies goed is, hoeft ze het al niet meer. Ze neemt het dan ook niet aan.
Vorig jaar kwam voor het eerst iemand met, “Ik doe dit jaar geen kado’s, want het is allemaal al zo duur.”
Grappig genoeg kwam dat van degene met het meest te besteden. Voor die persoon is de beleving duidelijk anders dan voor mij.
Dan mijn mam die haar liefde altijd laat blijken door geld te geven. Dat komt er dan op neer dat ik mijn eigen kadootje moet kopen en zij geeft dan het geld ervoor aan mij. Al geef ik haar een aantal opties door van wat ik echt heel leuk zou vinden, zodat ze kan kiezen. Dat was nou ook niet helemaal hoe ik het graag zou ervaren, mijn eigen kadootje kopen?
Nu moet je dat van elkaar respecteren en accepteren. Iedereen is anders en toont liefde op een eigen manier. Maar het blokkeert tegelijkertijd mijn uiting van liefde, zodat ik dat wel als verdrietig ervaar.
Wat doe je ermee? Is het iets waar je over gaat praten of laat je het maar erbij?
Enerzijds geeft het duidelijk aan dat je elkaar niet helemaal begrijpt met wat wederzijdse behoeften zijn.
In daten is het voor mij ook een dingetje, maar dan weer net om een andere reden.
Ik geef te snel, te makkelijk en te veel. Voor mij komt het dan recht uit mijn hart, maar ik heb gemerkt dat het bij de man overweldigend aankomt. Het was dan teveel van het goede.
Ik heb er wel van geleerd. Helaas houdt het in dat ik een volgende keer telkens op de rem moet trappen om niet dezelfde fout te begaan. Dat voelt voor mij tegen-natuurlijk, alsof ik ook mijn liefde in moet houden. Ik geef zo graag!
Ik geloof niet dat ik dit ‘probleem’ ooit van een ander heb gehoord.
Wat ik met twee partners heb ervaren is dat ze zeiden “Ik wist niet wat ik voor jou moest kopen.”
Say what?
Er zijn zoveel dingen die ik leuk vind en waar ik geïnteresseerd in ben, en ik heb nogal wat hobby’s. Een hele rare opmerking. Dan ligt het toch niet bij het niet weten, maar waarschijnlijk eerder bij een niet echt ‘houden van’.
Een keer met mijn verjaardag kreeg ik niets. Toen ik ’s avonds daar iets over vroeg, werd hij enorm boos, stormde naar de auto om terug te komen met een zakje katjesdrop wat hij voor me neer kwakte. Dat had hij voor me gekocht.
Ik was perplex.
Kerst dit jaar ga ik in het klein vieren. Bij mij thuis met mijn moeder. Ik heb mijn kadootje zelf gekocht, want ze kwam er online niet aan uit. Voor haar heb ik iets enorm leuks gekocht bij het tuincentrum. Een prachtige Tomtes-tuinkabouter met goudgele muts met zonnebloem er op en een pompoen in zijn hand. Die mag gaan het terrasje op gaan fleuren wat ze bij haar nieuwe woning heeft!
Ondanks dat het anders dan anders is, heb ik er zin in! Nu mam heerlijk dichtbij woont, kan ik haar gaan halen en thuis brengen. We gaan voor de gezelligheid dit jaar. Fijn samen genieten!
geplaatst door Roosje - 1230 keer gelezen
Vorige berichten
Open tuinen weekend
Afgelopen weekend kon ik in Heiloo een aantal mooie tuinen bezoeken die aan het open tuinenweekend van Groei en Bloei meededen. Op internet kon ik de adressen vinden en ook of de tuin op zaterdag of zondag open was. Mijn festivalmaatje heeft ook een grote tuin en wilde wel met me meegaan. Onze fietsen ingeladen in zijn bestelbus en met de uitgeprinte adressenlijst + overzichtskaart hoe er makkelijk te komen naar Heiloo. De auto in de schaduw neergezet en verder met de fiets op stap.
De trotse eigenaren gaven zelf een rondleiding door hun tuin om toelichting te geven over de prachtig aangelegde borders met bloeiende heesters en fleurige bloemperken. Ze wisten ook bijna alle namen van de soms zeldzame planten in hun tuin. Ik moest af en toe best lachen om de Nederlandse benaming van sommige planten. Ik had bijvoorbeeld nog nooit gehoord van de plant Schout bij Nacht en ook de plant Jan op de Preekstoel was mij volledig onbekend. De topper vonden we allebei een reusachtig grote tuin, bijna aan de rand van het Heiloo-er bos,
Deze tuin had geen schutting nodig, lag (bijna) direct bij het bos. Een aangrenzende, eveneens grote tuin, had alleen wat doorzichtig gaas als afscheiding ivm huisdieren. Een andere buur had helemaal geen afscheiding geplaatst, want dat was makkelijker omdat ze allebei dezelfde grasmaaier gebruikten. Er was nu wel tijdelijk een lint gespannen, want deze buren deden dit jaar niet mee aan Groei en Bloei. Je kon wel hun hele tuin overzien. Het geheel was net een park, met uitzicht aan alle kanten op de hoge bomen van het bos, schitterend gewoon !!
Overal in deze prachtige tuin stonden zitjes, waar je even mocht neerstrijken om volop van de tuin te genieten. De meeste bezoekers waren echtparen op leeftijd, of 2 vriendinnen, die ook deze route per fiets deden. Alleengaande heren heb ik niet gezien, misschien omdat het toen ook best wel warm was. Of is bij anderen in de tuin gaan kijken, hoe de mensen alles zo smaakvol hebben ingericht iets wat vooral vrouwen leuk vinden om te doen?
Aangezien ik in mijn eigen tuin altijd wel een struik zie die gesnoeid moet worden of bloemen die uitgebloeid zijn, die weggeknipt moeten worden, kan ik nooit zo lang stil zitten in mijn eigen tuin. Die behoefte is er niet in andermans tuin. Ik kon heerlijk blijven zitten en ik genoot met volle teugen van deze prachtige tuin. Heel rustgevend en beslist een uitje dat voor herhaling vatbaar is...
Mijn huis
Ik heb een mooi oud en groot huis, waar ik graag en (een beetje trots) binnenkom. Ik ken de geluiden, weet waar het licht mooi valt en waar je fijn zit. Ik kan me hier goed redden.
En dat is misschien wel precies het woord: redden.
Ik kook, ruim op, zet de vuilnis buiten en heb mijn leven aardig op orde. Geen zorgen, goede gezondheid, veel sociale contacten. Maar soms, vooral ’s avonds, als het huis stil wordt, ontbreekt er iets.
Ik mis een partner.
Niet zo zeer voor vakanties of feestdagen. Om ergens te gaan eten of drinken, naar een museum te gaan of een wandeling te maken. Dat zijn fijne dingen, zeker. Maar …..
Ik mis iemand, die er gewoon is. Die niet per se naast mij op de bank hoeft te zitten. Die misschien een film kijkt of in de keuken een kop thee maakt, terwijl ik achter de computer zit. Iemand van wie je de aanwezigheid voelt, zonder dat er gepraat hoeft te worden. Dat je allebei je eigen dingen doet, soms zelfs op grote afstand, maar gewoon weten en vooral voelen: wij horen bij elkaar, wij zijn er voor elkaar. Altijd de verbinding en de liefde voor elkaar voelen.
Mijn huis is mijn huis. Daar ben ik blij mee. Echt. Maar soms denk ik: het zou nog warmer zijn als iemand hier niet op bezoek kwam, maar thuiskwam.
En…. hoe ik ook gehecht ben aan mijn huis. Ik hoop dat duidelijk is, dat dat dus niet het belangrijkste in mijn leven is. Ik zou het graag ruilen voor een gezellig huisje vol liefde ergens op een dijk langs de rivier, naast het bos of bij het strand. Een leuk appartement in het centrum van de stad mag ook. Het maakt eigenlijk niet uit zolang er op zaterdag een ouderwetse papieren krant in de bus ligt en een kopje koffie van je geliefde op tafel staat en er vrede in je hart is.
Terug naar de eenvoud en de essentie van waar het in dit leven echt om gaat. Ergen thuiskomen.
Waar val ik op en wie valt op mij?
In een vorige blog heb ik de consequenties aangeroerd van een letterlijke val. Niemand vindt het fijn om ongewild een val te maken. Alleen parachutisten is het gegeven door een goede beveiliging een – lange – val te maken. Maar verder? Soms letten we niet op, en dan gaat het goed fout. Er is nog een andere valpartij: als een regering ten val wordt gebracht gaat dat veelal gepaard met geweld of doordat ze ernstige fouten heeft gemaakt en daardoor opstapt.
Er is ook een verschil tussen ergens over vallen en op iemand vallen. Bij het daten gaat het er om, dat iemand je eerst opvalt – opvallend vindt, dat je dan op die persoon valt omdat hij of zij je bevalt. Grappig dat het werkwoord vallen dus positief en negatief gebruikt wordt, al naar gelang de context waarin het geplaatst wordt.
Ik geloof dat het een enkele keer voorkomt, dat beide personen meteen op elkaar vallen. Vaker zal een van de twee zich erg aangetrokken voelen, terwijl de ander nog onzeker is over zijn of haar gevoelens. Als na enige tijd het samenzijn – de ontmoeting beiden bevalt kan het na verloop van een jaar zelfs leiden tot een bevalling…. Anderzijds kan een date ook gruwelijk tegenvallen.
Ik kan er niet omheen, het valt mij op dat ook als je niet meer zo piepjong bent toch het uiterlijk bij de eerste ontmoeting essentieel is. Hoewel, is uitstraling een betere omschrijving?
De eerste keer, dat je elkaar aankijkt bij een date is uiterst belangrijk. Daar staat of valt alles mee. Mannen vallen vaak op een bevallige dame, vrouwen kijken meer dan mannen naar de kleding en uiterlijke verzorging.
Veel uiterlijke aspecten zijn vaak momentopnamen. Er zijn legio cartoons van vrouwen met krulspelden in het haar als ze wakker worden en van mannen met een buik welke bij geval als dienblad gebruikt kan worden. Niemand gaat op voorhand proberen te daten met zulke mensen. Daten is een zaak van vallen en opstaan. Wie vaker dan een of twee keer een afspraakje had dat geen vervolg kreeg moest zich zeker als zo’n gevalletje zich voor het eerst voordeed even herpakken, voordat hij of zij het opnieuw probeert. Een afzegging – een blauwtje valt niet lekker.
Sommige dates zijn echt niet leuk. Het is nog net geen gevecht. Ik herinner mij nog dat ik als jonge knaap een keer werd uitgenodigd bij een dame thuis. Zij zat nota bene achter een bureau en ik mocht op een stoel daarvoor plaats nemen. Misschien was ze bang dat ik in de aanval zou gaan?
Nu schiet mij de spreuk te binnen van Karel Doorman, Karel Doorman wordt vaak geëerd omdat hij in 1942 tijdens de Slag in de Javazee “Ik val aan, volg mij” zou hebben gezegd, wat erg dapper werd gevonden. Dit is echter niet geheel waarheidsgetrouw. Doorman gaf aan alle schepen het sein “Follow me” (“[to] All ships. Follow me”). Daarmee gaf hij aan dat ze niet de Exeter, maar het vlaggenschip De Ruyter moesten volgen. (bron Wikipedia)
Ik zal die kreet absoluut nooit slaken. Maar het kan geen kwaad er voor te zorgen, dat ik niet steeds in de zelfde valkuil loop, mocht ik ooit weer een date hebben… Andersom zet ik wel een valletje als ik een muis wil vangen, maar die strategie hanteer ik niet voor een date..
Hopelijk valt deze blog niet verkeerd en misschien valt hij in de smaak, en ik hoop dat niemand zich aangevallen voelt..