terug

Alles om wat bladwijzers

dinsdag 16 januari 2024

Hoe ziet prijswinnend dichterschap er eigenlijk uit? Ik zou het in de spiegel moeten kunnen zien - maar wat ik zie is een vriendelijke, al wat oudere vrouw met al veel te lang niet geknipte, witte haren. Ze oogt vermoeid. Comfortabele jurk van donkergrijze sweatstof over een helder blauwe capuchon trui, multicolour buff. Ze is immers nog steeds niet naar Naturalis gewandeld voor zo’n grote, kleurige zijden sjaal.

Ik droom toch weer die droom, die niet lucide droom. Ik ga naar een vakantiekamp, samen met mijn zus. Rugtas ingepakt, zus regelt alles en ik moet mijn mond houden. De mannen daar blijken oud, nou ja, ze zijn even oud als wij. Op mijn bed ligt een wollen deken met zo’n roze met crème motiefje. Ik zet mijn handtas erbovenop. Waar is mijn rugtas? Die is er wel, zegt zus, maak je niet druk jij. We lachen wat met elk een ander stel mannen. Waar is mijn rugtas? Thuis. Zullen we hem even halen? Nee, je kunt wel alleen met de bus, met lijn 14. Door de houten wachtruimte van het busstation stroomt warmgeel, stoffig licht uit onzichtbare gloeilampen. Bij het loket vraag ik waar de bushalte is. Verderop aan de weg, wijst de man. De weg eindigt bij het talud van een brug. Glad plastic ornamenten. Ik klauter er tegenop. Het is te laat, besef ik als ik op de lege brug sta. Alles wat ik doe, doe ik te laat.

Mijn zus bood aan om samen nieuwe kleren te gaan kopen. Dan had ik tenminste iets leuks om aan te trekken voor de prijsuitreiking. Nieuwe kleren? Ik heb een schuifdeurkast vol met kleren, lieve zus. Wandelkleren, dat wel. Of, zoals mijn dochter losjes tegen haar dochter opmerkte: Oma koopt haar kleren altijd in outdoorwinkels. Wel heb ik een nette jurk. Een jurk van soepele donkerblauwe stof met kleurige bolletjes, een jurk die precies de goede jurk bleek op een ingewikkeld feest de afgelopen zomer, een jurk waarin ik er prima kan uitzien als een prijswinnende dichter. Ik trek er mijn zwart/witte hardloopschoenen bij aan, want zo prijswinnend ben ik nou ook weer niet: De prijs voor het beste gedicht ging naar een andere dichter, naar een ander gedicht; een echt, kunstzinnig, diep gedicht. Wat ik heb gewonnen, is wel wat ik graag wilde winnen: Er gaan zo’n 3000 bladwijzers bedrukt worden met twee regels uit mijn gedicht. Ik heb, in dichters termen, het winnende vers geschreven. Mijn tekst tussen de bladzijden van 3000 boeken! Plus één op het prikbord in mijn keuken, natuurlijk. Er zijn beslist mindere manieren om een schrijverscarrière te beginnen…

Ik ga wel naar de kapper, lieve zus, dat beloof ik. Naar de dure krullenkapper, niet naar het zaakje waar een zwijgende vrouw, voor achttien euros in contant geld, mijn haren nat maakt en er het stuk van de dag afknipt. Vervolgens föhnt ze het glad. Daar houdt ze van, van glad föhnen. Daar wordt zij gelukkig van.

Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om naar die prijsuitreiking te gaan. Ik zou gelukkig genoeg geweest zijn met een uitdeeldoos vol bladwijzers. Mijn bladwijzers! Maar zus wil graag met me mee - dus ga ik ook maar. En ik plaats hier een foto van die bladwijzers, na het festijn!

geplaatst door RodeJas - 2009 keer gelezen