Bezig Bijtje
zaterdag 6 januari 2024
Hoe druk kan een mens zijn? Ik werk dan niet, maar ik heb tijd tekort!
Een aantal dagen terug ben ik begonnen met krachttraining met aerobicsband. Gewoon thuis, hoor, met videoclips op YouTube. Ik ben dat gaan doen omdat ik post-menopauzaal ben en dan verlies je enorm veel spiermassa. Dat verlies blijft de rest van je leven doorgaan, tenzij je actief iets eraan gaat doen. Om spieren terug te krijgen, heb je testosteron nodig en daartoe moet je dus krachttraining doen. Aerobics doet dat niet voor je en daar moet de nadruk niet meer op liggen.
Ik doe het om de dag en als ik die training niet doe, doe ik andere oefeningen voor de core, wat dus bekkenbodem en lage buikspieren is. Beide super belangrijk voor een sterke basis en goede houding.
Ook ben ik onlangs begonnen met oestrogenen en progesteron crèmes, omdat je ook als je door de menopauze bent deze hormonen nodig hebt om gezond te blijven. Ik blijf het bizar vinden dat artsen er zo weinig vanaf weten en je dat allemaal zelf uit moet vogelen.
En omdat ik ook die fijne liefde in mijn leven wil, heb ik het boek van dating- en relatiecoach Matthew Hussey gekocht. Dat komt in april uit, maar als je voorbestelde vóór 1 januari kreeg je ook een cursus van hem erbij van 3 maanden lang.
Ik twijfelde er even over, maar ik heb het tóch gedaan.
De twijfel kwam omdat ik de laatste tijd ook al zo druk ben met luisteren naar en lezen van boeken van John Gray. De auteur van “Mannen komen van Mars…” Daar haal ik al heel veel info en wijsheid uit.
Maar omdat Matthew Hussey weer net uit een andere hoek komt dan John Gray wilde ik dat ook hebben, zowel het boek als die cursus.
Natuurlijk heb ik dan ook nog mijn schilderen!
Ik ben daar zo lekker mee bezig dat mijn boeken bijna weer op het tweede plan komen, haha.
Ik doe mijn best, maar ja, er zitten nu eenmaal maar zus en zoveel uren in de dag!
Dan moet ik ook nog mijn 3e boek afschrijven. Dat ligt al zo'n 3 jaar te wachten.
En buiten die dingen is er natuurlijk ook nog boodschappen doen en huishouden. Sja… ik zeg er eerlijk bij dat huishouden niet mijn hoogste prioriteit heeft, al houd ik het wel schoon.
Ik weet nog toen ik een jaar of 30 was, moeder thuis met 2 kleine kids. Elke dag liep ik te poetsen tot de dag kwam dat ik ineens heel helder had dat dat niet was wat ik wilde. Het huishouden is nooit klaar, het is een gebed zonder einde, en oké, je moet het bijhouden. Maar elke dag lopen soppen en poetsen was niet wat ik wilde. Daar was ik niet voor op deze aarde geboren!
Toen mijn jongste 4 was en na het wennen dagelijks naar de kleuterschool ging, heb ik een part-time baan gezocht. Nog wat later ben ik weer gaan studeren.
Maar da’s alweer ruim 28 jaar geleden. De tijd vliegt, zeker als je zoals ik heel veel dingen hebt die je leuk vindt om te doen.
Als ik nou ietsie minder tijd zou spenderen op het internet, had ik meer tijd voor al die dingen, maar ja, ik vind het internet ook leuk en ontspannend. De hersenen moeten af en toe ook rust anders kan ik niet eens meer iets opnemen. En ontspanning & plezier horen ook bij het leven. Buiten dat valt er op het internet ook nog eens heel veel te leren, waarvoor ik het ook veelvuldig gebruik.
Als het effe kan, doe ik ook geregeld meditaties. Dat kan op zich iedere dag, maar helaas is dat iets wat er toch makkelijk bij inschiet. Stom, want het doet me zoveel goed dat het eigenlijk, buiten eten en slapen, bovenaan de lijst van “things to do today” zou moeten staan!
Al met al ben ik wel blij dat ik zoveel dingen te doen heb en zoveel interesses heb! Je kunt tenslotte niet met een ander gelukkig zijn als je het in je eentje niet bent. En stel dat je nooit meer iemand vindt, dan ben je in ieder geval wél gelukkig (geweest)! Beter dan dat in de toekomst plaatsen voor als je die ene persoon gevonden hebt. Zo van, “Als ik hem/haar heb gevonden, dan word ik gelukkig!” Intussen glijden dan de dagen, maanden, jaren wel voorbij met in de toekomst leven.
Voor dit nieuwe jaar ligt mijn prioriteit een beetje bij de hormonale balans terug brengen/behouden, en meer eropuit gaan, want ik kan echt prima dagen achter elkaar gewoon alleen zijn zonder ook maar iemand te spreken. Mezelf vaker de deur uitschoppen dus.
En ook echt meer tijd stoppen in het vinden van liefde!
Ik ben inmiddels alweer 5,5 jaar alleen. De eerste 2 jaar had ik nodig om mijn hart te healen. Daarna gooide de pandemie flink roet in het eten omdat je nergens heen kon om te daten. Maar nu wordt het gewoon tijd om meer naar buiten te treden. De verfjes en penselen wat meer laten liggen (met wel een beetje een “boohoo” gevoel, hoor!). Misschien ook weer eens naar het muziekcafé als er een leuk bandje speelt.
Dat soort dingen.
Best wel zin in, al moet ik héél eerlijk zeggen dat ik het prettiger zou vinden als die leuke vent voor mij gewoon aanbelt met “Hé meisje, hier ben ik dan!”
geplaatst door Roosje - 1109 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.