terug

Edelweiss

dinsdag 9 januari 2024

Hoe geriefelijk is ons leven geworden dankzij de digitalisering. Ik heb hier al eens de loftrompet afgestoken over de 'undo'-knop, maar 'reply' is er ook zoéén. Wij zijn het heel vanzelfsprekend gaan vinden dat we iemand die contact met ons opneemt ook van een antwoord kunnen voorzien. Tegenwoordig moeten mensen zich in bochten wringen om anoniem te kunnen blijven, als ze dat willen, maar vroeger was dat eerder omgekeerd. Dan kreeg ik bijvoorbeeld kerstkaarten van oude bekenden, maar zonder afzender adres, einde exercitie, best jammer.

Ik moest daaraan denken omdat mij een verhaal te binnen schoot van lang geleden, toen er nog geen internet en e-mail bestond en ik nog op reis ging met de Lonely Planet gids en spoorboekjes. Ik kan me dat nu nauwelijks nog voorstellen, gewend geraakt aan de gemakken van nu. Hete reizen ging toen ook wel met bussen, dat was vaak goedkoper dan de trein en ook interessanter. Je kwam gemakkelijk in contact met medepassagiers, zoals nieuwsgierige locals, maar ook andere jongeren die met slechts een rugzak, een paspoort en American Traveler Cheques de wereld verkenden. Zo'n lawaaige hotsebotsende bus schept een soort saamhorigheid. Er gebeurt ook veel meer om je heen, dat dan aanleiding geeft om het ijs te breken. Ik heb er leuke herinneringen aan overgehouden.

Tijdens zo'n busreis, ergens in Spanje, ontmoette ik een leuk stoer meisje (meid zeggen we nu maar toen dus nog niet). Ze kwam uit Canada en was op rondreis in Europa. Net als ik boemelde ze langs de zuidkust, de oude Moorse steden bezoekend. Wij hadden niet dezelfde bestemming, maar we brachten vele uren samen door in de bus, en de volgende, en we vonden mekaar erg aardig. Er werden adressen uitgewisseld en goede voornemens. Zij zou zeker een keer naar Nederland komen en ik naar Canada. Want we waren nog lang niet uitgepraat... maar helaas toen gebeurde er een ramp. Mensen die mij een beetje hebben leren kennen zal het niet verbazen: ik was aan het eind van de vakantie mijn adressenboekje kwijtgeraakt. Weg alle uitgewisselde adressen van ontmoetingen met jongens en meisjes overal vandaan. Niet dat dié nog ooit contact hebben opgenomen overigens, ja zo gaat dat...

Behalve dus dat meisje uit Canada. Ik ontving van haar een allerliefste brief. Hoe leuk ze het had gevonden en dat we elkaar zeker nog eens moesten ontmoeten. Bij de brief zaten gedroogde edelweiss bloemetjes, mijn hartje sprong op... Maar helaas, tot mijn grote verdriet bevatte de brief geen afzender adres. Ik kon er dus niets mee beginnen. Een onbeschrijflijk gevoel van frustratie was het, veroorzaakt door zoiets triviaals als een verloren adres. Ongeveer de verbijstering die je ervaart wanneer een mooi stuk glaswerk op de grond klettert en plotseling aan scherven ligt. Het bleef bij die ene brief. Hoe zal het haar zijn vergaan? Zou ze erg teleurgesteld zijn geweest? Zou ze zich afvragen of haar brief wel was aangekomen? Zou ze nog wel eens denken aan die Europese jongen die zo aardig leek maar die niks meer van zich liet horen? Hoe anders had het kunnen lopen als ze mij een e-mail had kunnen sturen!

Wil je trouwens nog een leuke film zien over reizen per bus op late leeftijd, zie dan 'the last bus', van harte aanbevolen :-P

geplaatst door Pelgrim - 2036 keer gelezen