Je moet t net weten!
vrijdag 19 januari 2024
Pas vroeg een vrouw wat ze met een potentiële date aan moest. Ze had met chatten veel verteld wat ze leuk vond. Toen hij vroeg waar ze heen wilde op date, was ze ziedend!
“Hoe kan hij dat nou niet weten?! Ik heb hem zoveel verteld!”
Ze wilde het contact verbreken.
Ik zei tegen haar, “Hij is een man! Een vrouw had een heel leuke date uit je verhalen bedacht. Een man kan/doet dat niet. Hij wil jou gelukkig maken door iets te doen wat jij wil doen. Waarom geef je niet gewoon antwoord?”
Waarschijnlijk had die man genoten van haar verhalen, maar dat betekent niet dat hij alles onthoudt. Soms zijn mannen plezierig overweldigd door de spraakwaterval van een vrouw. Hij geniet dan, is ontspannen, en niet bezig met andere dingen. Mannen zijn meer in het moment.
Ze bleef boos. Zo jammer, want door te weinig kennis ging dit fout. Feitelijk eiste ze dat hij zich gedroeg als een vrouw. Dat werkt niet.
In zo’n situatie geef je hem een paar opties van wat je leuk vindt en laat je hem kiezen. Dat geeft hem het gevoel dat hij het heeft bedacht, plus hij kan ontspannen omdat hij weet dat zij het hoe dan ook leuk gaat vinden. Hij weet zich succesvol en zijn testosteron gaat omhoog.
Het mooie is dat het op z’n beurt het oestrogeen bij de vrouw stijgt, zodat zij zich goed voelt.
Win-win! Maar je moet het net weten.
Mannen en vrouwen zijn ontworpen om elkaar perfect aan te vullen, om aantrekkingskracht te creëren wat maakt dat we intiem willen zijn, zodat er kinderen komen. De juiste bedrading en hormonen maken dat de man bij vrouw en kind blijft om hen te beschermen in de eerste kwetsbare periode. Zonder dat zou de kans op overleven substantieel lager zijn.
Zo drastisch is het nu niet meer. We leven in een veilige omgeving en vrouwen kunnen voor zichzelf zorgen.
Maar hoe onze lichamen werken is nog altijd eender.
Helaas lijkt het erop dat in de strijd om gelijkwaardigheid ook de verbondenheid met de eigen innerlijke werking is kwijtgeraakt. We zitten nu in de chaos fase om dat te hervinden.
Velen zijn doorgeslagen naar gedrag wat meer bij het andere geslacht hoort. Globaal gezien hebben mannen 20% minder testosteron en vrouwen te laag oestrogeen.
Niet handig gezien we onze resp. hormonen nodig hebben, o.a. om met stress om te gaan en ons goed te voelen.
Een man met te laag testosteron en teveel oestrogeen kan zijn stress niet kwijt, voelt zich niet goed en gaat zeuren, wordt meer als een bokkige vrouw. Wat Jung de (ongebalanceerde) Anima noemt.
Bij een vrouw is het andersom. Ook zij kan haar stress niet kwijt en wordt harder door te hoog testosteron, uit zich niet en wordt mannelijker. Haar ongebalanceerde Animus komt omhoog.
Maar ook in de huidige maatschappij is het goed mogelijk om goed in je vel –en dus je geslachts-eigen hormonen- te zitten en jezelf top te voelen met veel minder stress. Het vergt wél een stukje bewustzijn omdat we zo ver van ‘normaal’ af zijn geraakt, dat het vaak niet meer vanzelf gaat.
Een vrouw met stress moet er over praten, anders blijft het actief in haar systeem omdat het opgeslagen wordt in een deel van haar hersenen. Door praten, raakt ze het kwijt.
Mannen snappen dat niet, want bij hem werkt het tegenovergesteld: hij trekt zich terug in zijn man-cave om er over te denken, te analyseren, een oplossing te vinden. Is die er niet, dan laat ie het los en vergeet het compleet.
Hierdoor gaat zijn testosteron weer omhoog en is hij zijn stress kwijt.
Een vrouw snapt dat weer niet en kan in paniek raken als hij zich terugtrekt. Dat komt omdat zij dat doet als ze diep gekwetst is. Zij wil dan eigenlijk dat hij achter haar aan komt. Ze neemt aan dat de man dat ook wil, doet dat ook, niet wetende dat ze hem daarmee juist verder wegduwt.
Een man bindt zich als zijn testosteron in aanwezigheid van een vrouw omhoog gaat. Dat gebeurt als hij haar gelukkig en blij kan maken. Bij een vrouw stijgt hierdoor haar oestrogeen, mits ze open is om te ontvangen, en (op dat moment) niet in haar mannelijke kant zit die op de werkvloer nodig is.
Wat je als vrouw aantrekkelijk maakt voor een man is zo bijzonder! Mannen hebben hoog in hun neus iets waarmee ze oestrogenen oppikken. Als een vrouw een gezond gehalte heeft, prikkelt dat de interesse van een man!
Je kunt de zaak niet flessen: Jezelf leuk voordoen en mooi aankleden zonder dat hormoon, werkt niet.
Andersom hebben vrouwen hetzelfde met testosteron bij mannen.
Gezien bijna iedereen tegenwoordig te laag in hun hormonen zit, is dat misschien nog wel de reden van zoveel vrijgezellen? We moeten elkaar blijkbaar ‘ruiken’ om geprikkeld te worden.
Een vrouw heeft liefdevolle boodschappen nodig, geen praktische zoals oplossingen.
Mannen, wat haar goed doet voelen, is als je duidelijk laten weten dat je haar mooi vindt, hoe speciaal ze is, en dat je naar haar verlangt. Ze moet zich gekoesterd voelen en weten. Niet eens per maand, heel vaak!
Vrouwen identificeren vaak veel sterker met hun lichaam dan mannen, wat de reden is dat het heel snel diep persoonlijk voelt als haar man naar een mooie jonge vrouw kijkt. Zij denkt dan dat hij meer geïnteresseerd is in die vrouw dan in haar.
Naar zo’n vrouw kijken is een normale reactie die uit zijn animal brain komt, maar het kan zijn vrouw diep raken omdat ze zelf ook wel weet dat zij er niet (meer) zo uit ziet. Voor haar voelt het kleinerend.
In zulke situaties moet je een compromis vinden wat voor beiden werkt. Zij kan hem op een speelse manier duidelijk maken dat hij te lang kijkt, waarna hij haar even speciaal aandacht geeft. Op zo’n manier kunnen beiden zich weer goed voelen, ondanks hun tegenstrijdige natuurlijke reacties, die puur hormoon-gedreven zijn.
Mannen en vrouwen hebben verschillende gevoeligheden en meestal kennen ze die niet van elkaar.
Een stukje bewustzijn is hier dus belangrijk.
geplaatst door Roosje - 1969 keer gelezen
Vorige berichten
Het meisje van het entertainment
Met dit blog ben ik circa 15 jaar teruggegaan in mijn herinnering, lang voor ik zelfs maar in overweging nam om lid te worden van een datingsite. Ik was in die tijd lid van 2 vrijgezellenclubs die regelmatig iets in groepsverband ondernamen. Beide clubs hadden een ongekroonde leidster. Zij waren de spil waar alles om draaide.
Het 1e clubje ontstond rondom Marieke (niet haar echte naam). Zij organiseerde wandelingen in het Kennemer duingebied en 1 x per maand een borreluur in een bar in Alkmaar. Heel gezellig allemaal. Het 2e clubje ontstond rondom Cindy (ook een schuilnaam) tijdens een cursus stijldansen voor alleenstaanden op dinsdagavond. In tegenstelling tot andere dansscholen hoefde je het 1e jaar geen vaste partner te hebben. De heren die eerder op de avond voor zilver en goud hadden gedanst, vielen graag in bij het groepje nieuwkomers, die les kregen voor brons. Cindy zocht uit waar we in het weekend konden stijldansen om alle geleerde passen te oefenen. Leuk en gezellig was dat, we werden op den duur een hechte groep.
Toch ontstond bij beide vriendengroepen na verloop van tijd hetzelfde obstakel rond de leidster. Beide dames kregen nogal bazig gedrag, hoewel ze elkaar niet kenden. Op den duur gingen ze wel erg ver in hun bemoeienissen over wat er wel of niet ondernomen werd, op welke dag, wie er mee mocht, etc. Best begrijpelijk, want anderen kwamen niet of veel te weinig met een idee. Ze waren beiden het meisje van het entertainment geworden, want zij regelden altijd alles. Dat beide dames erg dominant waren geworden, werd niet door iedereen gewaardeerd. Er ontstonden irritaties, niet lang daarna vielen beide groepjes uiteen en de meeste vriendschappen eindigden daardoor.
Nu kijk ik hier toch anders tegenaan. Hechte vriendschap opbouwen op gevorderde leeftijd is kostbaar, daar mag je best zuinig op zijn. Misschien had hier beter over gecommuniceerd moeten worden, was het waarschijnlijk anders gegaan. Pas geleden kwam ik Marieke, na al die jaren, opeens tegen bij een kunstroute in Castricum. Ik herkende haar meteen, ze was geen spat veranderd. We hebben zeker 20 minuten leuk met elkaar staan praten en wensten elkaar alle goeds voor we beiden onze eigen weg weer vervolgden.
Bij social media en op een forum zie ik regelmatig ook digitale vriendschappen ontstaan, meestal bij leden die het veel met elkaar eens zijn. Ook daar zijn leidende figuren. Maar hoe goed ken je elkaar? Heb je hem of haar weleens persoonlijk ontmoet? Als je elkaar niet persoonlijk kent, weet je soms ook niet of steunreacties nou serieus bedoeld zijn, of worden gezegd om erbij te horen. Als je van de club afgaat, houdt zo`n vriendschap meestal vanzelf op, er komt wel weer nieuwe aanwas. Eigenlijk was je gewoon een kennis. Ook daar zijn hechte vriendschappen kostbaar...
Single Story: de Acteur
“Een goed acteur leest het scenario voordat hij zijn rol kiest. Op die datingsites doet niemand dat. Iedereen zendt het eigen, saaie verhaal uit. Ik niet. Ik lees. Ik analyseer. Ik word de man die de vrouwen zoeken.”
“Een profiel is een open script, een personagebeschrijving die schreeuwt om een tegenspeler. Als een vrouw schrijft dat ze ‘spiritueel’ is en van ‘diepgaande gesprekken’ houdt, dan is dat mijn cue.”
“Snap je? Dan gaat mijn openingsscène niet over die keer dat ik in de kroeg hing, maar over die avond in de woestijn dat de sterrenhemel me deed nadenken over de nietigheid van ons bestaan. De details maak ik ter plekke. Het gaat om het gevoel, hoe het resoneert.”
“Zie ik een profiel vol foto’s van wandeltochten en bergen? Dan stof ik mijn personage van ‘de rusteloze avonturier’ af. Foto van mij op een willekeurige heuvel? Dat wordt de Mount Everest van de Lage Landen. Ineens ben ik de man die de stilte van de natuur opzoekt om de herrie van de wereld te ontvluchten. Het is een rol die altijd werkt. Ze willen geen man die op de bank zit; ze willen een man die een berg beklimt, zelfs als het een metaforische is.”
“Laatst had ik een date met een zakenvrouw. Strak, no-nonsense. Ik speelde de rol van de zelfverzekerde strateeg. Twee uur lang was ik haar perfecte match. Het liep op niets uit, natuurlijk. Op een gegeven moment willen ze achter de rol kijken, naar de ‘echte’ ik. Maar dat is nu juist het punt: dat kan niet. Daar vinden ze niemand. Mijn rol IS wie ik op dat moment ben. Echter wordt het niet.”
“Maar soms... heel soms, als een date voorbij is en ik weer alleen in de auto zit, dan valt het doek. Dan is er geen publiek, geen tegenspeler. Alleen ik. En dan vraag ik me af hoe het zou zijn. Met een vrouw die niet verliefd wordt op de rol, maar op de man die de vuilniszak in de kliko doet. Met iemand die mijn slordigheid kent en dat niet erg vindt, maar erom lacht.”
“Geen applaus, geen grootse dialogen, gewoon... Een arm om je heen op de bank. Het idee is even verleidelijk als angstaanjagend. Dat is een rol die ik nog nooit heb durven spelen. Het zou geweldig zijn. En de seconde daarna weet ik: dat is niet voor mij weggelegd. Snel door naar de volgende auditie.”
“Ze zeggen dat ik niet authentiek ben. Wat een onzin. Ik ben de meest authentieke persoon die er is; ik ben authentiek in elke rol die ik aanneem. Ik geef de vrouwen precies wat ze willen. Dat ik elke keer een andere spiegel ben, is een futiliteit. Niet van belang.”
“Mijn vaste openingszin? Ik heb geen vaste zin. Ik heb een methode. Ik lees haar scène, kies mijn personage en schrijf dan de enige logische openingszin. Voor de zakenvrouw was het: ‘Een indrukwekkend profiel. Het lijkt me dat onze aandelen flink in waarde kunnen stijgen na een strategische meeting.’”
“En voor de wandelaarster? ‘Ik zie dat jij de bergen beklimt om jezelf te vinden. Ik beklim ze juist om mezelf te verliezen. Misschien moeten we elkaar halverwege eens tegenkomen.’”
“Mijn kunst is het aanpassen. Tot ik mezelf niet meer herken.”
Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet...
Goede Omgangsvormen
Omgangsvormen en beleefdheid zijn belangrijk in het leven en zeker ook in daten.
Volgens mij gaat iedereen er globaal gezien vanuit dat deze twee bij iedereen ongeveer eender zijn. We zijn als Nederlanders immers allemaal in dezelfde cultuur en maatschappij opgegroeid.
Toch kunnen er natuurlijk verschillen zijn. Dat kan meegegeven zijn door ouders, maar ook dat je als volwassene zelf je ijkpunt wat verlegd hebt.
En er zijn natuurlijk ook mensen die op zich wel in Nederland zijn opgegroeid maar toch een andere culture achtergrond hebben. Als je ouders niet hier zijn opgegroeid, krijg je daar ook een stuk van mee.
Buiten al die dingen vind ik het soms ook niet duidelijk wat nou het zogenaamde ‘done thing’ is om te doen of zeggen.
Voorbeelden van uiteenlopende omgangsvormen en beleefdheid vind je heel makkelijk online. Het lijkt dan vaak wel dat mensen alle beleefdheid het raam uit laten gaan. Vooral in de tijd van de pandemie liep het vaak de spuigaten uit. Maar je ziet online overal geregeld dat mensen bijzonder grof zijn naar een ander, die ze meestal niet eens kennen noch persoonlijk gesproken hebben.
Soms wordt ook beweert dat je eerlijk mag/moet zijn. Dat lijkt dan als excuus aangevoerd te worden om vlakaf dingen te zeggen. Voor mij zijn gewoon alles eruit flatsen en eerlijk zijn niet synoniem van elkaar.
Eerlijk willen zijn houdt voor mij in dat je je wel fatsoenlijk en zo nodig subtiel uitdrukt. Eerlijkheid hoeft een ander niet te kwetsen. En soms zeg je beter niets. Niet elke situatie leent zich ervoor.
In die zin ben ik het er niet 100% mee eens dat je eerlijk mag/moet zijn. Maar ook dat kan voor iedereen weer anders zijn. Ieder vormt zijn eigen normen en waarden, wat het niet makkelijker maakt om leuk en relaxt met elkaar om te gaan.
Voorbeelden van dingen die ik soms niet zo duidelijk vind… Geen één van alle halszaken, hoor! Maar ik vraag het me wel eens af.
Als een supermarkt of winkelassistente je bij het weggaan een fijne dag of weekend wenst, zeg je dan “dank je wel!” en ga je weg?
Of is het eigenlijk de bedoeling dat je zegt “jij ook!” en weggaat?
Vraag is dan of je hun groet dan werkelijk wel aanneemt of wuif je hem een beetje weg door “jij ook!” te zeggen?
Wordt door die ander ergens ook verwacht dat jij de wens of groet terug uitspreekt? Of mag je gewoon hun wens ontvangen, er blij mee zijn, en met een “dank je wel” weggaan?
Hetzelfde geldt met een klantenservicemedewerker aan de telefoon bij het einde van het gesprek.
Ik heb er zelf op één of andere manier een gewoonte van gemaakt om “jij ook!” te zeggen en weg te gaan. Maar ik voel dat ik hun wens dan niet echt meer opneem.
Wat ik zeg, geen halszaak, maar toch iets waarvan ik wel eens denk, “wat is hier nou eigenlijk de gebruikelijke of verwachte manier van doen?”
Goede omgangsvormen met daten zijn natuurlijk ook heel belangrijk.
Voor mij valt daar zeer zeker onder op tijd komen. En ook een normale fatsoenlijke begroeting.
Ik heb een keer meegemaakt dat het niet zo ging. Ik stapte uit mijn auto, hij stond er vlak naast te wachten.
Geen hand, geen “hoi, ik ben… ” of wat dan ook, maar een klagend “Jemig, jij bent wél lang!”
Sja, mijn profiel zegt duidelijk 1.78m en dat is in real life dan niet ineens 1.68m.
Uit fatsoen ging ik toch nog met hem naar het restaurant omdat hij bijna drie uur had gereden voor de date, maar halverwege ben ik weggelopen. Hij was zo onbeschoft en cru dat ik er genoeg van had.
Ik ben zelf zo dat al weet je direct dat er geen klik is en ook niet gaat komen, dan kun je nog als twee volwassen mensen even een kop koffie drinken. Maar door die man geleerd dat dat niet altijd mogelijk is.
Iemand onnodig laten wachten vind ik ook not-done.
Ik heb iemand meegemaakt die én te laat kwam opdagen én mij vervolgens nog dik tien minuten in de koude wind liet staan omdat hij zijn voertuig uitgebreid moest parkeren. En herparkeren. Terwijl er volop plek was.
Toen hij dan eindelijk bij mij kwam, kreeg ik nog een botte opmerking over me heen.
Dan zakt mijn broek daar toch vanaf. Figuurlijk dan, hè!
Voor mij hoeft het dan al niet meer.
Al zijn we dan allemaal in dezelfde maatschappij en cultuur opgegroeid, hoe onze individuele omgangsvormen zijn, lijkt vaak toch mijlenver uit elkaar te liggen!
Gelukkig zijn mijn meeste ervaringen allemaal positief, zowel qua dating als met ‘gewoon’ socialisen.
Blijft de niet-halszaak-vraag: wat zeg je nou in een winkel/supermarkt?
En nog een vraagstuk:
Als direct bij de eerste ontmoeting iets onprettig verloopt, ga je dan weg?
Of als er niets onprettig is, maar je voelt meteen dat hij/zij het niet gaat zijn voor jou, ga je dan weg? En zo ja, doe je dat ook als die ander lang gereden heeft voor de date?
Of ga je dan toch nog even samen wat drinken?
Ik hoop zeker dat er ook mannen antwoorden op de vragen over die laatste 2 situaties! Gaan jullie in die gevallen weg en laten jullie een vrouw gewoon staan of zijn jullie eerder geneigd toch galant te zijn en nog wat te gaan drinken?