terug

Survivaltocht door de duinen

maandag 8 januari 2024

Ja hoor, denken jullie misschien : in Nederland staan alle (wandel)paden goed aangegeven en anders heb je altijd nog Google Maps op je smartphone. Toch is het me zondag overkomen dat ik midden tussen de doornstruiken in het duingebied echt niet meer wist, waar ik heen moest.

Mijn vaste wandelmaatje en ik wilden wandelen van Bergen naar Bergen aan Zee. De route nemen aan de overkant van de weg waar de auto`s niet mochten staan. Die route is veel minder druk dan de wandelroutes die direct bij de parkeerplaats beginnen. Het duingebied is daar ook een stuk ruiger. Welgemoed gingen we op pad, wind in de rug, duin op, duin af, dat gaat prima in dat open gebied wat bijna tot Bergen aan Zee doorloopt. De route keert daar beschut om tegen de wind, via een pad met veel bebossing en kreupelhout. Na circa 1 km op de terugweg gelopen te hebben, versperde een enorme plas water het pad. Ook aan de zijkanten konden we er niet langs.

Ik stelde voor om dan maar om te draaien en dezelfde weg weer terug te lopen, Hij is avontuurlijker als ik en vond dat niet leuk. Hij zei : als we wat omhoog klauteren bij het duin aan de rechterkant van het pad, zouden we er wellicht omheen kunnen lopen. Het leek niet onmogelijk, dus vooruit dan maar. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Een meter of 30 verder konden we nog steeds niet terug naar beneden, de waterplassen bleken nog langgerekter te worden. Verder omhoog naar de duintop dan maar, om te kijken of we aan de andere kant van het duin misschien de weg konden vervolgen. Nee dus, daar bleek een soort meer ontstaan te zijn door alle wateroverlast van de laatste tijd. We konden wel nog verder doorlopen via een smal paadje tussen de dichte doornstruiken

Toen ik op de duintop richting zee keek, zag ik aan de rechterkant de hoger gelegen huizen van Bergen aan Zee boven de duinen uitsteken. Laten we maar proberen via een bocht naar om daar naartoe te lopen, zei ik. Dan kunnen we teruglopen naar Bergen via het voetpad langs de doorgaande verkeersweg. Nou, dat hebben we geweten. De struiken werden steeds dichter en soms moesten we bukken, onder uitstekende boomtakken door, om verder te kunnen lopen. Onderweg bleef ik met mijn haar ook nog ergens steken en verloor ik het elastiekje dat mijn paardenstaart bijeen hield. Maar we kwamen uiteindelijk toch weer in open duingebied terecht en liepen door naar de huizen die aan de rand van het dorp Bergen aan zee stonden.

Maar overal stond een hoog hek met dun gespannen ijzerdraad als afscheiding van het duingebied met de huizen, waar ik absoluut niet overheen durfde te klimmen. Ik was bang dat ik bovenop bleef steken en mijn evenwicht zou verliezen. Mijn maatje werd ongeduldig, maar ik stond erop om langs de omheining verder te lopen, tot we we een plek zouden vinden waar beter over dat hek te klimmen was. Na enige tijd zag ik een vrijstaand huis waar de achtertuin van het duingebied gescheiden was door een stevig hek van de bewoners Daar kan ik normaal met mijn voeten steun op vinden, dacht ik. Niet dus, het hoge hek van de duinen stond daar ook nog voor, ongeveer 30 tot 40 cm van die erfafscheiding. Maar ik kon wel de reling van het ijzeren hek van de bewoners grijpen toen ik tegen het dunne hek omhoog geklauterd was. Zodoende kon ik zonder te vallen over alles heen klimmen en via de achtertuin en de hoge oprijlaan naar de straat lopen. Opgelucht haalde ik adem, alles was goed gegaan en mijn kleding was gelukkig ook nog heel.

Nu nog circa 3 kwartier teruglopen langs de doorgaande weg naar de parkeerplaats waar de auto stond. Dat was peanuts vergeleken met die slingertocht door dat dichte struikgewas. Eenmaal terug in de auto keek ik in het spiegeltje van de zonneklep even naar mezelf. Mijn gezicht had een gezonde kleur gekregen en mijn haar stond alle kanten op. Mijn lijf tintelde nog van de opwinding en hernieuwde levenslust. Eigenlijk was het best een spannend avontuur geweest. Ik heb er geen spijt van...

geplaatst door sixty - 1453 keer gelezen