Afreageren en verwerken na een blauwtje

Grenzen hebben is zo belangrijk. Ze gaan over zelfbescherming, niet over afwijzing van de ander.
Sommigen zullen er makkelijk mee omgaan, terwijl het voor anderen lastiger is.
Ik hoor bij de groep die het nog altijd lastig vind. Ondanks dat ik al jaren hier –af en aan- mee bezig ben. Maar de laatste tijd merk ik dat ik steeds sterker erin word, steeds helderder krijg waar mijn grenzen liggen.

Ik kan er nogal eens een handje van hebben om zelf mijn eigen grens op te rekken en dan een ander er gewoon overheen te laten gaan. Dat doe ik dan zelf uiteraard.
Waarom? Omdat ik het zo verdomd lastig vind om een grens te handhaven als je weerstand krijgt.
En als je groeit en verandert, kun je er donder op zeggen dat je weerstand krijgt van de ander. Die moet immers ook wennen aan de nieuwe situatie en niet iedereen kan hier even charmant mee omgaan.

Ik heb vandaag al drie keer mijn grenzen bewaakt in drie verschillende gevallen. Dat ging eigenlijk gewoon vanzelf. Heel bijzonder om mee te maken, maar idioot genoeg werd ik er later wel onrustig van. Ik kan dan ‘verdwalen’ in overdenken, over iets blijven malen.
Gelukkig is het uiteindelijk gelukt het los te laten.

Hoe ik hier nu ineens bij kom, dat ik sterker voel en sta en mijn grenzen beter kan handhaven, komt omdat ik de laatste tijd weer flink bezig ben met het mannelijke & vrouwelijke.
Ik ben elke dag bezig om even helemaal in mijn vrouwelijke energie te gaan. En wat oh-zo belangrijk is voor vrouwen: het mannelijke schild wat je als het ware vóór je draagt, los te laten. Want anders kun je niet in je vrouwelijke energie verzachten. Dan kun je niet openen, blijf je vanaf je nek omhoog ‘hangen’ in je hoofd en denken.
En het vrouwelijk is nou juist diep vanuit je lichaam. Daar zit je kracht, want je intuïtie zit in onderbuik. En dat is (vrouwelijke) kracht.
Verbonden met je intuïtie, je hart energetisch open, een zacht lijf. Losse schouders, geen opeen geklemde kaken, een open blik. Dan kunnen de voelsprieten van je intuïtie hun werk doen en je vertellen of iets of iemand goed voor je is of niet. Dat is enorm powerful!
Maar daartoe moet je wel uit je hoofd & denken en in je lichaam kunnen.
Daarmee wordt het uiten van je kracht en stellen van je grenzen ook heel anders. Vandaar dat het weer even een dingetje werd.

Natuurlijk heb je ook een stukje innerlijke man. Dit zou je kunnen zien als je ruggengraat. Deze innerlijke man staat achter je, steunt je, geeft je daadkracht en richting enzovoorts.
Door daar weer eens veel mee bezig te zijn, dit alles (en meer) ook te oefenen, ben ik duidelijk echt meer in mijn kracht.

Het begon er vanochtend mee dat ik de gordijnen open deed. Ik zag de buurman, zo’n heerlijk ego-balletje, zijn vrachtwagen zonder oplegger achteruit aan het rijden zijn om voor de tigste keer bij mij voor de deur te parkeren.
Leuk. Ding is dik 8 meter hoog. Weg licht, weg uitzicht. En het mag niet eens.
Ik zie dat en zonder maar 1 seconde erover na te hoeven denken, kwam er een krachtig en helder, “Nope. Gaat niet gebeuren!”
Nou heb ik eerder stevige ruzie met hem gehad. Sindsdien zijn wij non-communicado.
Ik deed de voordeur open, sprak hem aan erover, rustig en kalm, maar wel duidelijk. Ik kreeg flink spatjes terug, kon me niet deren. Ik gaf gewoon kalm weerwoord.
De vrachtwagen heeft uren hier gestaan, maar niet voor mijn deur.
Ketsjing!
Die is in de knip, ha!
Trots op mezelf.

De tweede sla ik over, de derde grens was met mijn moeder. Ook keurig netjes en rustig gedaan.
Maar ja, dan voel ik me schuldig daarna.

Dat schijnt echter prima te zijn! Omdat het een teken is dat je iets aan het veranderen bent en voor jezelf aan het kiezen bent.
Dat je “ja” hebt gezegd tegen jezelf en “nee” tegen die ander.

De remedie tegen schuldgevoel kan zijn om te focussen op waarom je die grens zette en dingen als “Ik heb … nodig” en “ik ben …”
Op die puntjes vul je dan iets in als liefde, respect, waardering en bij de tweede de moeite waard, liefde waard, ik ben sterk, of wat het dan ook is wat nodig hebt.

Wat ik als een flinke stap voorwaarts zie, is dat ik gewoon kalm bleef, en dat ik bij alle drie de voorvallen opmerkte dat het gebeurde.
Ik ben vaak te flexibel, te zacht, en ik merk het dan niet eens bewust op. Ook als je te makkelijk in de ‘please-stand’ staat, kun je dat hebben.
En met sommige mensen kun je zo’n verwrongen connectie hebben dat je bij hen automatisch in de please-stand gaat of je je laat manipuleren.

Belangrijke dingen, die grenzen, en zeker niet altijd makkelijk.
In een liefdesrelatie zijn goede grenzen absoluut van belang, ook dat je ze echt helder hebt.

Dan vraag ik me af hoeveel van ons dat hebben?
Ik ben zelf altijd vrij makkelijk geweest met denken “het zit wel goed”, maar als je je grenzen niet duidelijk maakt, kun je daar niet vanuit gaan.
En dan niet met iets als ontrouw. Die is voor iedereen duidelijk. Venijn zit vaak in kleinere dingen.

In hoeverre heb jij je grenzen met betrekking tot die kleinere dingen echt duidelijk?
Gewoon nieuwsgierig hoe dit voor anderen is.

Het zijn de mensen die de wereld interessant maken
Vannacht werd ik wakker en ging deze zin door mijn gedachten: “Het is de mens die de wereld interessant maakt”. Waarom? Ik zou het niet weten.. Maar vanmorgen liet mij deze plotseling ontstane gedachte niet los. Misschien is het de reden dat ik naar een serie heb gekeken waarin voornamelijk door manipulatie van situaties het beoogde resultaat moest worden bereikt. Mensen beïnvloeden elkaar. Manipulatie is een slechte manier om dingen naar je hand te zetten. Mensen zijn creatief, schrijven door het leven heen allemaal hun eigen verhaal. En niet iedereen komt in de geschiedenisboeken, zoals Napoleon, Martin Luther King, Obama, Kennedy, Albert Schweitzer om maar enkele bekende namen te noemen. Of het nu gaat om kunst, wetenschap en de manier waarop we met elkaar omgaan, elkaar ontmoeten, de menselijke factor zorgt ervoor dat de wereld daardoor volop in beweging blijft. Op dit moment nog een levend voorbeeld van invloed betreffende de menselijke factor; Donald Trump. Hij houdt de wereld in beweging en naast al zijn doelen voornamelijk de geschiedenisboeken in wil gaan als vredestichter.

Maar goed, wat zou de wereld zijn zonder mensen om ons heen. Mensen die we ontmoeten op straat, in cafés, in de supermarkt. Mensen die we liefhebben, familie en vrienden. Het zijn de mensen die kleur geven aan ons leven. Ik kan op een bankje gaan zitten, maar zonder iemand naast mij waarmee ik een interessant gesprek kan voeren blijft het maar een gewoon bankje. Hoewel even alleen zitten om in eigen gedachten tot rust te komen is ook weleens fijn. Zeker in, op dit moment, zo’n hectische wereld.

In mijn opinie: Mensen hebben mensen nodig. Mensen willen elkaar ontmoeten. Gedachten uitwisselen, elkaar om advies vragen, om samen te werken. Om een partner te vinden. Elkaar voor het eerst ontdekken bij een date. Wat zo’n ontmoeting interessant kan maken is niet enkel het uiterlijk, want achter elk uiterlijk zit een mens. Een mens met dromen, een mens met een verhaal dat nieuwsgierig maakt. En wie weet wordt de wereld leuker door wie je ontmoet.

Het zijn mensen die de wereld bijzonder en interessant maken.

Liefs,
Monique

Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.

Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.

Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…

Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.

Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.

Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.

Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.

Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?