Afreageren en verwerken na een blauwtje
maandag 26 februari 2024
Ik val met de deur in huis: Niet zo lang geleden had ik een in eerste instantie hoopvolle date-ervaring. Op zich was het dus een leuke ontmoeting. De volgende dag zouden we elkaar weer ergens ontmoeten om te dansen, door het slechte weer vroeg ik het uit te stellen. Dit liep anders; zij ging wel met een vriendin naar de dansplek, maar tegelijk bekende ze dat haar ex-vriend weer contact gezocht had. Dus: Oude liefde roest niet. Ook gaf ze aan, dat ze met mij geen klik had. Ik had daags tevoren en naar ik dacht zij ook wel een klik ervaren. Of hierom het contact stopte durf ik te betwijfelen. Verdere details laat ik achterwege omwille van de privacy van de betrokkene.
Omdat velen hier met tegenvallende dates te maken hebben of nog krijgen gaat het er om, hoe je daarmee omgaat. Zitten kniezen, is dat een juist verwerkingsproces?
Het verwerken van het verlies van een partner heeft natuurlijk een heel andere en intensere impact, dat ben ik mij zeker bewust. Dat kun je niet vergelijken met een blauwtje, dat velen die aan online daten doen zullen hebben opgelopen. Ook als een partner van het ene op het andere moment met de noorderzon vertrekt heeft dat veel meer gevolgen.
Toch is voor alle gevallen, waarin er sprake van een contactbreuk is het Franse spreekwoord van toepassing: “Partir c’est mourir un peu”, steeds als je afscheid neemt sterf je een beetje.
Ik schrijf deze ervaringen vaak van mij af. Papier is geduldig, tegenwoordig zijn het hoe langer en meer tekstbestanden in Word, en die kun je naar gelieven aanpassen of wegdoen. Als je het geschrevene ook nog kunt en wilt delen met intimi of (maar dan wel geanonimiseerd) met lezers van een blog raak je tenminste een deel kwijt van dat, waardoor je gefrustreerd bent geraakt.
Andere optie is een frisse neus halen, en zo ontsnappen aan de kans dat je je begraaft in je ongenoegen over het afbreken van het contact. Het is nooit goed om te zwijmelen in negativiteit, dat gaat zich ophopen en op een gegeven moment zoekt het naar een uitweg, een ontlading waar jij zelf sowieso maar ook jouw omgeving niet op zit te wachten.
Weer een andere mogelijkheid: Zoek mensen op, waar je vertrouwd mee bent. Maar ga dan niet direct al je kommer en kwel aan hen vertellen. Vraag eerst hoe het met hen gaat, wat zij beleefd hebben. Vaak gebeurt het, dat je vanuit hun belevenissen iets aangereikt krijgt om jouw narigheid te relativeren.
Of je gaat gewoon wat gezelligs doen. Er is in jouw dorp of stad vast wel een evenement, dat je uit het dal haalt. Zet thuis een mooi muziekje op, maak een dansje in de kamer. Of loop de tv gids even door en kijk wat er op de buis is. Er zijn dus legio opties om jouw narigheid te vergeten. Alleen, jij moet de eerste stap zetten.
Is het doen van een poging een ander contact te vinden ook zo’n optie? Dan lijkt het op relatiehoppen. Okay, ik beken dat ik zelf niet lang blijf treuren na het mislukken van een date. Zou het zo kunnen zijn, dat iedereen hier emotioneel weer anders in zit? Dan denk ik aan het kinderliedje Joepie Joepie is gekomen, heeft mijn meisje weggehaald, maar ik zou er niet om treuren, gauw een ander weer gehaald. Voor kinderen werkt het wellicht wel zo, maar klopt het ook voor ouderen?
Misschien moet ik en moeten allen, die een blauwtje oplopen dit wat luchtiger opvatten. Zou het liggen aan iemands karakter, hoe hij / zij reageert op het stoppen van een pril contact? Kan het ook zo zijn, dat je na verschillende keren je hoofd te hebben gestoten een beetje murw wordt? En ja, last but not least, ik en iedereen die hetzelfde meemaakt / meegemaakt heeft moet natuurlijk ook steeds letterlijk en figuurlijk in de spiegel kijken. Dat kan confronterend zijn, zeker…. Hoe een ander tegen mij – tegen jou aankijkt is lastig in te schatten.
geplaatst door Aktivo1 - 2183 keer gelezen
Vorige berichten
Alle ogen zijn gericht op Kwatta
Ik verbaas mij elke keer als ik in een groep mensen verkeer over de diversiteit. Zoveel mensen, zoveel zinnen. Nooit kom ik in een groep van louter gelijkgestemden. Een enkele keer zie ik op de tv beelden uit Noord Korea, waar hele regimenten mannen en vrouwen in hetzelfde saaie grijze kostuum als hun leider gekleed zijn en ook allemaal dezelfde mening zijn toegedaan. Het lijkt op hersenspoeling, vreselijk om deel uit te maken van zo’n samenleving. En we worden voor de gek gehouden: Er is wel degelijk weerstand tegen deze poppenkast.
Midden in de veelzijdige groepen die ik ken zijn weer een paar personen, die er qua uiterlijk en soms ook door hun gedrag uitspringen. Er zijn heel sociale mensen bij, die mij benaderen, vragen hoe het met mij gaat, die klaar staan om mij van koffie te voorzien. Anderen zijn juist heel stil, ze zullen nooit uit eigener beweging contact zoeken. En dan komt die ene binnen, waardoor alle ogen dezelfde richting op gaan. Oftewel: "Alle ogen zijn gericht op Kwatta". Dat is een bekende Nederlandse uitdrukking die betekent dat iemand of iets volop in de belangstelling staat.
Sommige mensen hebben nu eenmaal een bepaalde uitstraling, door hun uiterlijk, maar ook door hun manier van bewegen en hun vorm van communiceren. Het is in hun voordeel. Of ze gemakkelijk contact maken, hangt af van het karakter van het Kwatta meisje of de Kwatta jongen. Het zijn in elk geval geen muurbloempjes. Ze zullen als ergens gedanst kan worden zich een groot deel van de middag of avond op de dansvloer bewegen. Mannen, die alle moeite doen om zo’n jongedame voor zich in te nemen moeten zich goed indenken, dat zij niet de enige zijn!
Ik vraag mij af, hoe zo’n Kwattameisje of – jongen zich bij dit alles voelt. Zij of hij kan aan elke vinger tien geliefden krijgen. Maar wordt hij of zij daar blij van?
Voor hen is van belang, of ze over voldoende tact beschikken bij al hun contacten en bij de mannen of vrouwen, die achter het net vissen hoeveel respect zij hebben voor de keuze die “Kwatta” heeft voor hun “concurrenten”.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat het mijn ego streelt, als ik, al is het maar even, met een dame contact heb, die een als boven omschreven uitstraling heeft. Zoals ook een week geleden, toen ik A. het buurthuis zag binnen schrijden. Ik heb haar wederom ten dans gevraagd, moest haar wel nog enkele bekende variaties van de cha cha leren, maar toch. A. heeft de hele middag verder ook met de andere mannen zonder onderscheid des persoons een dansje gemaakt.
Na een paar uur vond ik het tijd om op te stappen, ik nam afscheid van enkele bekenden maar A. was nergens te bekennen. Toen ik naar buiten liep stond ze daar in haar eentje; het was buiten een stuk aangenamer dan binnen, waar de airco minimaal functioneerde. Uiteraard groette ik haar, ze wist nog niet zeker of ze daar zou blijven eten. Ik kreeg de indruk dat ze even pas op de plaats maakte en buiten de interessesfeer wilde zijn. Even die begerige blikken ontwijken? Misschien is het verlegenheid mijnerzijds, maar ik drong uit respect voor haar gevoelens niet verder aan op nader contact. Daarop ben ik mijns weegs en dus naar huis gegaan.
Overal vind je Kwatta-jongens en – meisjes. Afgelopen zondag kwam ik in een ander buurthuis ook weer zo’n lady tegen. Maar, hoe verschillend! Zij kon wel goed dansen en zij was super sociaal actief door met enkele anderen de zaal in te richten en iedereen aandacht te geven. Kwatta zijn heeft dus niet uitsluitend met een leuk uiterlijk te maken…
Tegenpolen
Tegenpolen trekken elkaar aan wordt alom beweerd. Maar is dat wel altijd zo ? Het kan heel fijn zijn als je daar echt naar zoekt . Voorbeeld : als jij van nature onzeker bent en daar soms zenuwachtig en druk van wordt, kan een rustige partner die niet gauw in de stress schiet een rots in de branding zijn. Maar hoe zit het met dingen die heel erg belangrijk voor je zijn?
Ik kan me goed voorstellen dat een man of vrouw die helemaal opgaat in de verzorging en liefde van de eigen huisdieren, het liefst een partner vindt die daar ook affiniteit mee heeft. Hetzelfde geldt voor normen en waarden, hoe je omgaat met het milieu kan veel invloed hebben op een relatie. Maar ook binnenshuis is de manier van omgaan met elkaar belangrijk Zeker als je van liefdevolle seks,houdt, met veel intimiteit, zal je toch een monogame partner zoeken. Zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken.
Maar om even terug te komen op die tegenpolen. Wat je eerst zo aantrekkelijk vond, kan op de lange duur ook tegen gaan staan. Als die rustige partner later zo introvert blijkt te zijn dat je het gevoel krijgt dat hij of zij in een eigen wereld leeft en jou daar eigenlijk niet zo bij nodig heeft, kan dat de relatie bergafwaarts doen gaan. Omgekeerd : de spontaniteit en gevoeligheid die je partner bij jou zo leuk vond in het begin, kan ook gaan irriteren, als de rust in huis daar teveel door verstoord wordt. Dat zijn toch dingen waar je vaak veel later pas achter komt.
Daarom vind ik het belangrijk dat je elkaar goed aanvult. Als hij handig is en graag klust, laat hem lekker zijn gang gaan. Als jij graag leest, of je favoriete serie op tv wilt zien, so be it ! Maar alles valt of staat door dingen niet te overdrijven. Het bekende gezegde ; hier vindt je wat en daar laat je wat, is volgens mij nog steeds van toepassing. Een goede communicatie is daarbij onontbeerlijk. We zijn nu eenmaal niet hetzelfde en de gulden middenweg werkt meestal toch het beste...
Een toekomst zonder zorgen
De gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan deze site zal 70 jaar zijn, schat ik. Vanaf de kleuterschool kan ik me dingen nog goed herinneren. Daarvoor zijn het nog vage momentopnames die af en toe door mijn hoofd flitsen, maar zo’n 65 jaar aan concrete herinneringen is er wel verzameld.Herinneringen aan vreugde en verdriet, ontmoeting en afscheid, succes en falen, gezondheid en ziekte, trots en schaamte, hulp en bedrog, geluk en pech. Ieder van ons heeft hetzelfde in meer of mindere mate meegemaakt.
Soms is het bitterzoet. Wat waren er veel fijne dingen en wat is het jammer dat ze nooit meer terugkomen! Toch prijs ik me gelukkig dat het per saldo een enorme rijkdom in mijn hoofd heeft opgeleverd. Rijkdom, die niemand me meer kan afpakken.
Ik vraag me ook niet meer af of ik het beter of anders had kunnen doen. Ongetwijfeld, maar zou mijn leven dan wel zonder vallen en opstaan zijn verlopen? Natuurlijk niet. Terugkijken doe je op onze leeftijd waarschijnlijk vaker, dan een half leven geleden. Ik zelf -en dat gun ik iedereen- kan zo’n moment van bezinning steeds afsluiten met een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid.
Maar meer nog dan dat: het geeft ook vertrouwen in de toekomst. Het leven is nog niet voorbij en waarom zou er niet nog een mooie reis in het verschiet liggen? Ongetwijfeld met hier en daar een spannende hobbel, maar veel minder dan tot nu toe. Met minder bewijsdrang, minder lawaai en minder strijd en daarentegen meer tevredenheid, rust en vrede wordt de weg een stuk eenvoudiger en vriendelijker.
Het is nog niet voorbij, in tegendeel.
Machiel van der Schoot