Afreageren en verwerken na een blauwtje
maandag 26 februari 2024
Ik val met de deur in huis: Niet zo lang geleden had ik een in eerste instantie hoopvolle date-ervaring. Op zich was het dus een leuke ontmoeting. De volgende dag zouden we elkaar weer ergens ontmoeten om te dansen, door het slechte weer vroeg ik het uit te stellen. Dit liep anders; zij ging wel met een vriendin naar de dansplek, maar tegelijk bekende ze dat haar ex-vriend weer contact gezocht had. Dus: Oude liefde roest niet. Ook gaf ze aan, dat ze met mij geen klik had. Ik had daags tevoren en naar ik dacht zij ook wel een klik ervaren. Of hierom het contact stopte durf ik te betwijfelen. Verdere details laat ik achterwege omwille van de privacy van de betrokkene.
Omdat velen hier met tegenvallende dates te maken hebben of nog krijgen gaat het er om, hoe je daarmee omgaat. Zitten kniezen, is dat een juist verwerkingsproces?
Het verwerken van het verlies van een partner heeft natuurlijk een heel andere en intensere impact, dat ben ik mij zeker bewust. Dat kun je niet vergelijken met een blauwtje, dat velen die aan online daten doen zullen hebben opgelopen. Ook als een partner van het ene op het andere moment met de noorderzon vertrekt heeft dat veel meer gevolgen.
Toch is voor alle gevallen, waarin er sprake van een contactbreuk is het Franse spreekwoord van toepassing: “Partir c’est mourir un peu”, steeds als je afscheid neemt sterf je een beetje.
Ik schrijf deze ervaringen vaak van mij af. Papier is geduldig, tegenwoordig zijn het hoe langer en meer tekstbestanden in Word, en die kun je naar gelieven aanpassen of wegdoen. Als je het geschrevene ook nog kunt en wilt delen met intimi of (maar dan wel geanonimiseerd) met lezers van een blog raak je tenminste een deel kwijt van dat, waardoor je gefrustreerd bent geraakt.
Andere optie is een frisse neus halen, en zo ontsnappen aan de kans dat je je begraaft in je ongenoegen over het afbreken van het contact. Het is nooit goed om te zwijmelen in negativiteit, dat gaat zich ophopen en op een gegeven moment zoekt het naar een uitweg, een ontlading waar jij zelf sowieso maar ook jouw omgeving niet op zit te wachten.
Weer een andere mogelijkheid: Zoek mensen op, waar je vertrouwd mee bent. Maar ga dan niet direct al je kommer en kwel aan hen vertellen. Vraag eerst hoe het met hen gaat, wat zij beleefd hebben. Vaak gebeurt het, dat je vanuit hun belevenissen iets aangereikt krijgt om jouw narigheid te relativeren.
Of je gaat gewoon wat gezelligs doen. Er is in jouw dorp of stad vast wel een evenement, dat je uit het dal haalt. Zet thuis een mooi muziekje op, maak een dansje in de kamer. Of loop de tv gids even door en kijk wat er op de buis is. Er zijn dus legio opties om jouw narigheid te vergeten. Alleen, jij moet de eerste stap zetten.
Is het doen van een poging een ander contact te vinden ook zo’n optie? Dan lijkt het op relatiehoppen. Okay, ik beken dat ik zelf niet lang blijf treuren na het mislukken van een date. Zou het zo kunnen zijn, dat iedereen hier emotioneel weer anders in zit? Dan denk ik aan het kinderliedje Joepie Joepie is gekomen, heeft mijn meisje weggehaald, maar ik zou er niet om treuren, gauw een ander weer gehaald. Voor kinderen werkt het wellicht wel zo, maar klopt het ook voor ouderen?
Misschien moet ik en moeten allen, die een blauwtje oplopen dit wat luchtiger opvatten. Zou het liggen aan iemands karakter, hoe hij / zij reageert op het stoppen van een pril contact? Kan het ook zo zijn, dat je na verschillende keren je hoofd te hebben gestoten een beetje murw wordt? En ja, last but not least, ik en iedereen die hetzelfde meemaakt / meegemaakt heeft moet natuurlijk ook steeds letterlijk en figuurlijk in de spiegel kijken. Dat kan confronterend zijn, zeker…. Hoe een ander tegen mij – tegen jou aankijkt is lastig in te schatten.
geplaatst door Aktivo1 - 2195 keer gelezen
Vorige berichten
Fietsen langs het verleden naar de toekomst
Ik ben een paar dagen wezen fietsen. Niet ver weg, gewoon in Nederland, langs plekken waar ik vaker geweest ben.Een vertrouwde route is ook een tijdlijn. Bij een nieuwe bocht dook vaak een herinnering op. Voor ik het wist fietste ik niet alleen door het landschap, maar ook door mijn eigen leven.
Soms voelde dat licht en gelukkig. Soms ook niet. Je denkt ook aan mensen die er niet meer zijn.
Niet zo lang geleden maakte ik een lijstje. Vrienden, klanten, collega's, familie, mijn echtgenote natuurlijk, bandleden met wie ik ooit op een podium stond, klas- en studiegenoten, buren, jongens van het voetbal. Ik noteerde uiteindelijk vijfennegentig namen. Vijfennegentig mensen die ik goed gekend heb en die er niet meer zijn. Allemaal jonger gestorven dan ik nu ben.
Allemaal met hun eigen dromen en hun eigen zoektocht naar geluk. Dat geeft een gevoel dat ik niet in één woord kan vangen. Dankbaarheid en verdriet zitten er allebei in, dicht tegen elkaar aan. Zij hebben hun rustige, mooie levensavond niet mogen meemaken. Ik, bijna eenenzeventig, ben nog helemaal gezond en actief en fiets door datzelfde Nederland dat zij te vroeg moesten achterlaten.
Als je zo alleen op je fiets zit, dringt dat soort dingen pas echt door. Je beseft hoeveel leven je eigenlijk al achter de rug hebt. De meeste mensen om me heen zijn inmiddels jonger dan ik en hebben nooit gezien wat ik gezien heb, nooit meegemaakt wat ik meegemaakt heb. Dat maakt je soms eenzaam. Niet dramatisch, maar op een stille manier waarbij je merkt hoezeer je iemand mist om gevoelens en herinneringen te delen. Iemand om naar te luisteren, of die naar jou luistert.
En toch, en dat is misschien het rare van ouder worden, geeft al dat gemis me ook iets anders: moed. Energie, zelfs. Het besef dat je nog leeft, is een reden om er ook echt iets van te blijven maken. Ik geloof nog steeds dat ergens een lieve vrouw op me wacht, dat we samen nog een fijne tijd tegemoet gaan.
Eigenlijk kan en mag je ook niet anders, dan genieten van het leven. Ik zie het als een verplichting aan al die mensen van wie ik afscheid heb moeten nemen. Zij hebben die kans niet gekregen. Ik wel en dus moet ik er iets van maken ook. Dus morgen weer op de fiets. Niet om te vluchten voor het verleden, maar om het mee te nemen naar de toekomst.
Machiel van der Schoot
De taal als teken van beschaving
Volgens de filosofie is een beschaving niet mogelijk zonder taal.
De taal maakt het mogelijk om cultuur en kennis over te dragen zo wel in schrift als mondeling. Natuurlijk kan er ook geleerd worden van het letterlijk na-apen van gewenst gedrag over de generaties heen zoals bij dieren gebeurt maar dat is beduidend minder efficiënt en duurt langer.
Daarnaast maakt taal het mogelijk om op een genuanceerde manier gevoelens te uiten en een dialoog aan te gaan waarbij partijen conflicten kunnen vermijden en elkaars standpunt kunnen gaan begrijpen. Een complexe samenleving en sociale cohesie is niet mogelijk zonder een gemeenschappelijke taal.
En ondanks die mooie taal hebben we nog steeds het paradijs op aarde niet voor elkaar gekregen. Sterker nog, we schijnen niets van conflicten te leren en de geschiedenis herhaalt zich steeds weer zowel op kleine als grote schaal. Dat is best vreemd als je beseft dat bijvoorbeeld een groep katten (solitaire dieren) samen kan leven zonder al te veel conflicten als de omstandigheden ze daartoe dwingen. Daar komt geen woord of miauw aan te pas maar wel subtiele communicatie die wij niet eens begrijpen. Hoe zo, superieure intelligentie?
Communicatie in een relatie of mogelijke relatie zoals bij een eerste date is essentieel als het een succes moet worden. Dan is het eigenlijk best grappig (of juist triest ?) dat vaak wordt gedacht dat een stel pas goed communiceert als ze daar geen woorden meer voor nodig lijken te hebben. Een dergelijk begrip komt meestal pas na een goede verstandhouding die decennia heeft geduurd.
En dan komen we op het punt waar het hier allemaal om draait: daten. Natuurlijk is er een verschil afhankekijk van de manier waarop je communiceert, via berichten, telefoon of als je elkaar kan aankijken. Maar in alle gevallen wordt ook de zwakte van een complexe taal duidelijk. Hoe breng je over wat je wil zeggen zodat de ander het ook begrijpt? Bij iedere zin zijn er meerdere interpretaties mogelijk. Dus gaat de spreker zich afvragen wat de ander nu denkt en hoe deze de zin opvat. Zelfs een duidelijk ja of nee is vaak weer aanleiding tot gedachten aan beide kanten die volkomen verschillend kunnen zijn. Even niet opgelet en een gesprek kan volledig uit de hand lopen met als gevolg dat een mogelijke succesvolle relatie in de grond wordt geboord. Natuurkijk zijn er ook andere manieren van communicatie dan alleen woorden, maar daar durven maar weinig mensen op te vertrouwen. Voor jongere mensen zonder veel ervaring in relaties is fysieke aantrekkingskracht vaak al voldoende en deze zien dan daarna wel of het samenleven ook een succes wordt. Ben je een actieve 50-plusser op zoek naar iets dat toekomst heeft dan wil je meer. En dat is ondanks onze mooie taal nog niet zo makkelijk. Stel tijdens je eerste date maar eens de vraag: ‘Vind jij me aardig?’ Uit de reactie daarop kan je veel afleiden of juist niet natuurlijk. Taal blijft moeilijk.
Oordelen kan niet zonder elkaar eerst goed te leren kennen
Het besef dat ik de meeste mensen uit deze datingsite niet persoonlijk ken, dringt steeds vaker tot me door. Je kan iemand een interessebericht sturen, een persoonlijke boodschap mailen. Op Things 2 Share kan ieder volledig lid van deze datingsite een lijntje beginnen over iets. Maar wat zegt dat over hem of haar? Je krijgt wel een beetje een indruk, maar hoe de persoon werkelijk in elkaar zit, weet je niet.
Dat komt mede doordat we allemaal al een groot stuk van ons leven achter de rug hebben. Daarin kan veel gebeurd zijn. Het is daarom niet raar dat een ander soms niet begrijpt waarom iemand zo vol kan zijn van iets, een hobby, het vrijwilligerswerk etc.. Maar dat terzijde, hoe groot is deze datingsite nou eigenlijk? Er staat wel op de algemene pagina dat hier dagelijks "duizenden" berichten verzonden worden, maar dat zegt lang niet alles. Iemand kan wel iedere dag uitgebreid met steeds dezelfde persoon gaan zitten mailen.
Of je een relatie zoekt of alleen maar nieuwe vriendschappen, met e-mailen kom je meestal niet verder dan een oppervlakkig inkijkje in iemands leven. Begrijpelijk, want je hebt de man of vrouw nog niet persoonljk ontmoet, dan laat je ook niet meteen al je ervaringen los. Om iemand echt te leren kennen moet je kunnen peilen hoe hij of zij werkelijk is. Het is daarom moeilijk om alleen af te gaan op wat iemand over zichzelf in het profiel vermeld. Jij kan wel hele andere ervaringen over die persoon opdoen, als je iemand wat langer meemaakt.
Hoe iemand reageert op ons forum, hoe een reactie onder een blog overkomt? Dat kan best in een opwelling geschreven zijn. Misschien getriggerd door iets wat iemand ook meegemaakt heeft. Eveneens de herkenning van iets moois dat opeens weer boven komt en waar een ander zich misschien helemaal niet in herkent. Deze berichtjes zijn dus niet meer dan het vastleggen van de emotie van dat moment. Het wil absoluut niet zeggen dat je dan ook de achtergrond van die man of vrouw kent. Daarvoor moet je elkaar langere tijd en liefst persoonlijk meemaken.
Een mooie metafoor vind ik deze : als je een blikje groente in de winkel koopt, kan je niet gelijk zien wat erin zit. Het blikje kan een mooie afbeelding tonen, op het etiket aan de achterkant kan je de ingrediënten lezen. Maar hoe het smaakt en of de kwaliteit je echt bevalt? Zal je toch zelf moeten ervaren, dat kan een ander niet voor jou bepalen. Hetzelfde kan gebeuren met mensen die je pad kruisen op een datingsite. Pas als je met iemand langere tijd (mail) contact hebt, of beter nog, persoonlijk ontmoet hebt, kan je voorzichtig over iemand proberen te oordelen, Maar ook dan nog niet helemaal. Want laten we eerlijk zijn, wanneer ken je iemand nou echt goed? Dat kost tijd, veel tijd...