terug

De Hartemaat

maandag 26 februari 2024

Gisteren was het heerlijk wandelweer. Nadat ik een maand geleden in Heemstede een deel van het Buitenplaatsenpad langs 3 mooie landhuizen had gelopen, ging ik nu in Bennebroek een ander stuk van datzelfde pad lopen. Startplaats : het Bennebroekse Bos.

Ik kwam er al snel achter dat een groot deel van dat bos blubberig was ivm nog steeds niet verdwenen wateroverlast. Geen nood, recht tegenover speeltuin "Linnaeushof" ging het pad weer verder. Nu moest ik via 'Park de Overplaats" omhoog klimmen naar een allang verdwenen theekoepel op de top van een heuvel. Er stond op die plek wel een bord met een zwart/wit foto van hoe de theekoepel er in verleden had uitgezien. Op dezelfde plek stond nu een half open koepel van baksteen. Ik kon op een brede vensterbank gaan zitten, want daar was iets moois te zien. Het beboste deel aan de andere kant van de koepel, dat recht naar beneden liep, was volledig weggekapt. Zodoende had ik een prachtig uitzicht op het gerestaureerde landhuis "Buitenplaats de Hartekamp". Voorzichtig ben ik de heuvel voetje voor voetje afgedaald ivm de ook hier nog aanwezige gladheid. Ik kon echter nergens het bos uit, want over de hele lengte van dit bos liep een brede gracht, zonder dat er ergens een brug overheen was.

Via een omweg ben ik toch bij Buitenplaats de Hartekamp aangekomen. Het was nu een instelling voor geestelijk gehandicapten geworden. Achter het landhuis stond een recreatiegebouw, waar ik bezoekers naar binnen zag gaan. Ik vroeg aan een mevrouw die net naar buiten kwam of daar iets bijzonders te doen was. Jazeker, was het antwoord, binnen is een kopie op ware grootte van het beroemde schilderij "De Nachtwacht" van Rembrandt van Rijn te zien. Bedankt voor de info zei ik, ga ik ook even kijken. Ik kwam in de recreatiezaal terecht waar een 3 a 4 meter hoge, fraai gescande kopie van het schilderij De Nachtwacht stond. De lijst eromheen had precies in het midden een nauwelijks zichtbare plek waar het schilderij af te breken was. De bewoners zaten om een grote tafel op enige afstand van het schilderij.

De personeelsleden hadden een kledingrek bij het schilderij neergezet met vilten hoedjes, witte kragen en een groot banier van de schutterij. Midden voor het schilderij zat een v/d bewoners in een rolstoel met een hoedje van de schutterij op zijn hoofd en een gekartelde witte kraag om zijn hals. Een van de personeelsleden stond naast hem, eveneens getooid met vilten hoed en witte kraag en met die grote middeleeuwse vlag tussen hen in. Een man nam foto's met een polaroid camera, die meteen de kant en klare foto afleverde. Goh, zei ik verbaasd, bestaat dat ouderwetse fototoestel nog steeds? Dit is een moderne versie hoor, lachte hij, want hier opzij zit een usb-aansluiting om de foto's te downloaden op de computer. Meteen een afdruk maken is echter veel leuker voor de bewoners en hun familie, want dan hebben ze gelijk de foto als herinnering.

Hoe komen jullie aan dit levensgrote schilderij, vroeg ik nieuwsgierig. Nou, vertelde het personeel me, dit is een initiatief van het Rijksmuseum in Amsterdam. Onze bewoners kunnen echt niet meer naar een museum, dus komt het museum naar ons toe. We betalen alleen het transport en het in elkaar zetten van het schilderij. Het mag hier 3 weken blijven staan. Het museum breekt zelf het schilderij weer af en dan gaat het meteen op transport naar een ander tehuis. Ik zag dat de man in de rolstoel volop genoot. Hij had de dag van zijn leven, mede door de warme inzet van het personeel. Het ontroerde me en dat zei ik dan ook tegen het personeel. U mag ook nog een kopje koffie of thee halen bij de bar, was het lieve antwoord...

geplaatst door sixty - 1870 keer gelezen