terug

Gastblog van Jakob

vrijdag 9 februari 2024

De magiër zuchtte, verfrommelde het briefje en wierp het in het vuur.

Hij had het wel verwacht, ze had een aantal weken niets van zich laten horen, wilde wat tijd voor zichzelf.

Ze was zo jong geweest in jaren, zo oud geweest in ervaringen.

Berustend in de dood van naaste familie.

En weerloos, zo pijnlijk weerloos.

Haar magie lag in haar ogen, zij had dingen gezien waar hij altijd overheen had gekeken.

Samen hadden ze over het strand gelopen en zij had hem de allermooiste schelpen laten zien.

Of misschien waren de schelpen pas mooi geworden toen zij ernaar gekeken had, achteraf geen vreemde gedachte, ze had zelf geen idee van de kracht in haar ogen.

Had ze het vuur in haar ogen maar gebruikt toen ze gebruikt werd.

Had ze het vuur in haar ogen maar gebruikt toen ze misbruikt werd.

Had ze zichzelf maar verdedigd met een verzengende blik.

Maar alles wat ze had, had ze zich laten afnemen, zelfs weggegeven, tot er geen vuur meer was in haar ogen, alleen nog angst en tranen.

Toch hadden ze samen genoten van de uitstapjes.

De fee en de magiër op een zwevend tapijt.

Ze had hem de schoonheid laten zien van de simpelste dingen. Met de blik van haar ogen had ze alles mooier gemaakt.

Hij had volop genoten van de uitstapjes met de fee, ook al hadden haar levensverhalen hem vervuld met woede, walging en compassie.

Stukjes bij beetjes had ze hem verteld hoe het vuur in haar ogen keer op keer was weggeblazen.

Hoe ze magie had gehad van het element vuur, en hoe het vuur haar uiteindelijk geheel was afgenomen.

Van haar afgenomen door tegenslag in het leven, maar vooral door trollen die alles roven wat op hun weg komt.

Hij wist dat ze had geprobeerd te vergeten en opnieuw te beginnen, hoe ze geworsteld had met zwarte herinneringen.

Hoe ze had geprobeerd zichzelf te genezen door zich voor te houden dat ze allemaal over zichzelf had afgeroepen.

Heftige woede vlamde plotseling in hem op jegens de hufters die de prachtigste feeën verminken.

Hij keek toe hoe haar laatste berichtje verging tot niets, hij zag nog eenmaal in het opvlammende vuur haar bijzondere ogen.

Ogen die alles mooier kunnen maken, maar teveel gruwelijkheden hebben gezien.

Uit zijn vele kruiden koos hij wat gedroogde agrimonia en liet dat smeulen in de asresten.

Die rook vermengde hij met oude woorden voor het herstel van haar ogen en om haar herinneringen te verzachten.

....opdat zij ooit weer het vuur terug zal krijgen en de kracht om geluk te vinden en te koesteren.

Dit verhaal is opgedragen aan de vele vrouwen die mij hun ervaringen hebben verteld en in het bijzonder aan een vrouw waar ik een aantal jaar geleden een tijdje mee ben opgetrokken.

Wees asjeblieft voorzichtig! Ik zie liever honderden feeën veilig en onbereikbaar hoog vliegen dan één geknakt op de grond.

En kaboutertjes... denk niet dat trollen altijd "die anderen" zijn!

geplaatst door Redactie - 2167 keer gelezen