Single zijn, leuk of niet?
maandag 12 februari 2024
Single zijn komt met voors en tegens.
Door de jaren heen heb ik vaak van mensen die al lange tijd vrijgezel zijn gehoord dat ze het wel goed vinden zo. Ze hebben geen zin of behoefte meer aan een relatie.
Hoe dat dieper zit, weet ik niet. Ik bedoel, dat kan natuurlijk gewoon oprecht zo zijn als je als single een rijk leven hebt met vrienden, hobbies, werk, familie. Maar mogelijk zijn er ook bij wie er toch een stuk teleurstelling en angst weer gekwetst te worden achter zit. Niets is zwart-wit tenslotte.
Ook heb kom je vaak tegen dat mensen nog wel een relatie willen, maar niet meer willen samenwonen.
Een pré van single zijn is geen rekening hoeven te houden met wat de ander wil of nodig heeft. Je kunt doen en laten waar je zin in hebt. Een stukje vrijheid. Die vrijheid is vaak een reden om niet in een vaste relatie te willen gaan. Het vaakst heb ik dat van mannen gezien, maar er zijn ook vrouwen voor wie dat een groot punt is.
Zelf snap ik dat dan niet, want je kunt ook in een vaste relatie vrijheid hebben. Ik heb zelf behoorlijk wat persoonlijke vrijheid nodig, als een partner dat niet weet te geven of er moeite mee heeft, voel ik me niet prettig.
Maar ik weet uit ervaring dat het gewoon kan. Je moet dan beide een evenredige behoefte aan persoonlijke vrijheid hebben.
Anderzijds is een nadeel van single zijn dat je alles zelf moet doen en overal alleen voorstaat. Je hebt geen sparringspartner om eventjes bij te ventileren en desgewenst feedback te krijgen die je net een ander perspectief geeft zodat je weer door kunt. Je mist intimiteit, aanraking, liefde, steun, samen lachen en genieten. Yep, kun je op zich met anderen, maar dat is niet hetzelfde als met je partner!
En natuurlijk zijn er de praktische dingen.
Bij mij is het eerste waar ik dan aan denk eten koken en eten. Ik hou niet van eten koken, wel van lekker eten, maar in je eentje eten is toch ook weer niet zo leuk als samen.
Met een partner vind ik het ineens leuker te koken, je kunt het koken afwisselen, maar het ook samen doen. En daarna natuurlijk gezellig samen eten!
Een ander iets is samen slapen en wakker worden. Fijn tegen iemand aan kunnen kruipen in bed, een arm om je heen, een zoen voor je dromenland bezoekt, en naast elkaar weer wakker worden. Of misschien wel van de geur van verse koffie die je partner al heeft gezet. Heerlijk!
Ergens naar toe gaan, is ook iets wat je makkelijker doet met een partner. En al doe je misschien dingen met vriend/innen, wat niet onbelangrijk is, is het toch anders om samen met je partner erop uit te trekken.
Hand in hand, een blik, een zoen of streling, maakt het nog extra fijn. Het heeft een intiemer aspect.
Andere praktische dingen zijn klusjes en onderhoud in en om huis. Ik kan op zich veel, maar ik heb niet de kracht die een gemiddelde man heeft. Een man kan doorgaans met 1 hand een boormachine vasthouden en heeft dan de andere vrij. Ik kan dat echter niet, heb 2 handen nodig om de Makita vast te houden, en dan heb ik vaak een hand tekort.
Da’s dan slechts één voorbeeld van “Bob de Bouwer” toestanden. Ik wens dan toch echt dat ik een man had in mijn leven! Niet in de zin van “ik heb een klusser nodig”, maar omdat het gewoon heerlijk voelt om iemand te hebben die je helpt. Iemand die doorgaans uit zichzelf de “Bob de Bouwer” klusjes doet en dat leuk vindt. Hoef je daar niet meer aan te denken.
Een ander ding wat ik wel eens heb gemerkt, is dat veel mannen het niet leuk vinden als je niet zo van alcohol houdt. Bij sommigen ben je al geen optie meer als je niet drinkt.
Ik hou echter niet van alcohol, als single drink ik het zelden of nooit. Heb je een man in je leven, dan ineens is dat een ding.
Andersom vind ik het niet prettig als een man (vrij) veel drinkt en/of regelmatig.
Nou zijn dat dingen die niet onoverkomelijk zijn. Als het wederzijds goed zit, zou je daar toch aan uit moeten komen.
Maar er is één ding wat ik altijd heel vervelend heb gevonden en wat me ook dwars in de strot steekt: de behoefte van mannen om x-rated films te kijken.
Daar kan ik dus finaal niets mee en ik heb ook weinig zin om daarin een compromis te sluiten.
Als ik eraan denk dat het hebben van een man in je leven automatisch inhoudt dat het ook weer dat soort films met zich meebrengt, dan haak ik inwendig al bijna finaal af. Zó stuit het me tegen de borst.
Dat vind ik één van de grootste voordelen van single zijn: niet die x-rated films in mijn leven. Heerlijk!
Ik heb geen enkel probleem met intimiteit en seks -met de man waar ik van hou- maar ik geen behoefte aan die films.
Desalniettemin hoop ik die ene leuke kerel tegen te komen. Single zijn is niet persé erg, voor sommigen heeft het mogelijk zelfs de voorkeur, maar ik wil niet alleen blijven. Ik heb liever een man aan mijn zijde!
Ik denk dat single zijn op een gegeven moment een soort gewenning wordt, stukje berusting van “het is nu eenmaal zo”. Feitelijk een soort “laat maar zitten” gevoel.
Misschien is het –om te voorkomen dat je je zo gaat voelen- wel een goede om er eens over na te denken waarom je nou een man of vrouw aan je zijde wilt.
Ik ben benieuwd naar hoe jullie er in staan!
Heb je echt ruimte in je leven voor een partner? Heb je nog hoop of heb je de moed stiekem opgegeven?
Hoe ervaar je -als je héél eerlijk bent- het single zijn?
Als je iets mist, wat dan?
Voel je je ooit wel eens eenzaam?
Of sta je er helemaal positief in, overtuigd dat je hem/haar gaat vinden? Ga je er ook helemaal voor om die ander te kunnen vinden?
geplaatst door Roosje - 1229 keer gelezen
Vorige berichten
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)
Nieuwe 40/50+ Vrouw Fase
Een paar jaar terug kwam ik een artikel tegen dat ging over een nieuwe levensfase waar anno nu vrouwen doorheen gaat.
Voorheen werd –en vaak nog- de 3 fases ‘Maagd-Moeder-Oude Vrouw’ gehanteerd. Oftewel onvruchtbaar en jong, vruchtbaar, niet meer vruchtbaar en oud.
Maar omdat mensen zo ontwikkeld zijn, veranderd zijn, klopt dat plaatje niet meer. Heel veel vrouwen gaan rond de periode dat men voorheen als ‘oude/wijze vrouw’ werd bestempeld juist weer van alles ondernemen en doen.
Ik herken mij daar volledig in.
Een beter passend plaatje was nodig. De nieuwe fase heet "Maga".
De periode waar het over gaat is ongeveer gelijk aan de peri/menopauze tijd. De tijd waarin je je vruchtbare jaren van de “Moeder” fase achter je laat.
En je ziet inderdaad dat heel veel vrouwen dan weer gaan werken of meer gaan werken, of een eigen bedrijf starten. Veel fempreneurs zijn Maga’s!
En why not? Je kinderen zijn uitgevlogen, je bent nog jong, fysiek kun je doorgaans echt nog wel een grote ronde mee.
Zelf voelde ik me ook fantastisch toen ik 40 werd. Vol zelfvertrouwen, weten wie ik ben en waar ik voor sta, nog fris en fruitig en vol in het leven staand.
Ik voelde me zo goed dat ik bijna een feestje bovenop mijn verjaardagsfeestje zou hebben gegeven.
Het was dan ook even moeilijk toen mijn tienerdochter naar beneden kwam met iets van een grapje omdat ik nu ‘al’ 40 was en dus oud. Ik werd er niet boos om of zo, maar het strookte finaal niet met hoe ik het ervaarde, maar ik wilde toch haar haar pleziertje van een geslaagde grap niet laten mislopen.
Ook werd ik fempreneur toen ik 40 was. Met toch wel iets zenuwen liep ik de Kamer van Koophandel binnen om me in te laten schrijven. En daarna helemaal stralend en trots weer naar buiten.
Ik had mijn eigen webshop! Mijn eigen bedrijf!
Een Maga heeft een hoop levenservaring die ze desgewenst kan delen en uitdragen. Doorgaans meer zelfvertrouwen en daardoor een heel andere uitstraling dan voorheen. Ik schat zelf dat dit ook de reden is dat jongere mannen Maga’s aantrekkelijk vinden.
Er is meer tijd. De zorg en verantwoordelijkheid voor gezin is niet meer haar universum. Ze kan weer voor zichzelf dingen gaan doen en ontdekken. Hobby’s, nieuwe bezigheden, persoonlijke groei.
Ze staat veel sterker in haar zelfliefde, heeft sterkere & heldere grenzen, en ze laat dingen of mensen gaan die niet (meer) bij haar passen.
Ik vermoed, maar weet het niet zeker, dat in deze fase ook relatief veel relatiebreuken voorkomen. Wat niet gek is als een vrouw weer gaat groeien en ontwikkelen en de partner mogelijk niet.
Het is eigenlijk een soort hergeboorte.
De Maga wordt soms ook “Wild Woman” genoemd. En misschien zien sommigen het zo als de vrouw daadwerkelijk flink veranderd. In die zin misschien een tikje negatief.
Ik zie het zelf juist als mega positief. Ook de titel “Wild Woman” spreekt mij aan. Ik zit met een grote glimlach nu ik dit type.
En niet iedereen zal zich even sterk hierin herkennen. Het ligt ook een beetje van welke ‘lichting’ je bent, schat ik. Bij wat oudere generaties past het oude model misschien beter.
Maar de Maga is echt iets wat anno nu correct is. Vrouwen gaan over het algemeen niet meer van de vruchtbare moeder fase door naar ‘oude vrouw’ zijn.
Daar ligt een heel groot stuk tussen van dik 20 jaar.
Dus ik vind het echt super dat de Triple Goddess fases (Drievoudige Godin) uitgebreid zijn naar een beter passend plaatje.
En de man dan, hoor ik sommigen denken.
Dat is toch weer heel anders. De levensfases bij de vrouw zijn gedreven door haar hormonale cyclus die non-stop fluctueert tot ze menopausaal is.
Mannen hebben niet die heftige hormonale veranderingen. Daarmee zijn de verschillende fases van een vrouw door het leven heen ook sterker wisselend en intenser dan bij een man.
Hoe dan ook, ik vind het een mooi iets.
Van mij mag de Maga fase gevierd worden!
Ik ben er zelf trots op. Want ik ben dan geen vruchtbare vrouw meer, maar ik ben absoluut nog lang geen ‘oude vrouw’.
Dus draag ik met vreugde de titel ‘Maga’.