Single zijn, leuk of niet?
maandag 12 februari 2024
Single zijn komt met voors en tegens.
Door de jaren heen heb ik vaak van mensen die al lange tijd vrijgezel zijn gehoord dat ze het wel goed vinden zo. Ze hebben geen zin of behoefte meer aan een relatie.
Hoe dat dieper zit, weet ik niet. Ik bedoel, dat kan natuurlijk gewoon oprecht zo zijn als je als single een rijk leven hebt met vrienden, hobbies, werk, familie. Maar mogelijk zijn er ook bij wie er toch een stuk teleurstelling en angst weer gekwetst te worden achter zit. Niets is zwart-wit tenslotte.
Ook heb kom je vaak tegen dat mensen nog wel een relatie willen, maar niet meer willen samenwonen.
Een pré van single zijn is geen rekening hoeven te houden met wat de ander wil of nodig heeft. Je kunt doen en laten waar je zin in hebt. Een stukje vrijheid. Die vrijheid is vaak een reden om niet in een vaste relatie te willen gaan. Het vaakst heb ik dat van mannen gezien, maar er zijn ook vrouwen voor wie dat een groot punt is.
Zelf snap ik dat dan niet, want je kunt ook in een vaste relatie vrijheid hebben. Ik heb zelf behoorlijk wat persoonlijke vrijheid nodig, als een partner dat niet weet te geven of er moeite mee heeft, voel ik me niet prettig.
Maar ik weet uit ervaring dat het gewoon kan. Je moet dan beide een evenredige behoefte aan persoonlijke vrijheid hebben.
Anderzijds is een nadeel van single zijn dat je alles zelf moet doen en overal alleen voorstaat. Je hebt geen sparringspartner om eventjes bij te ventileren en desgewenst feedback te krijgen die je net een ander perspectief geeft zodat je weer door kunt. Je mist intimiteit, aanraking, liefde, steun, samen lachen en genieten. Yep, kun je op zich met anderen, maar dat is niet hetzelfde als met je partner!
En natuurlijk zijn er de praktische dingen.
Bij mij is het eerste waar ik dan aan denk eten koken en eten. Ik hou niet van eten koken, wel van lekker eten, maar in je eentje eten is toch ook weer niet zo leuk als samen.
Met een partner vind ik het ineens leuker te koken, je kunt het koken afwisselen, maar het ook samen doen. En daarna natuurlijk gezellig samen eten!
Een ander iets is samen slapen en wakker worden. Fijn tegen iemand aan kunnen kruipen in bed, een arm om je heen, een zoen voor je dromenland bezoekt, en naast elkaar weer wakker worden. Of misschien wel van de geur van verse koffie die je partner al heeft gezet. Heerlijk!
Ergens naar toe gaan, is ook iets wat je makkelijker doet met een partner. En al doe je misschien dingen met vriend/innen, wat niet onbelangrijk is, is het toch anders om samen met je partner erop uit te trekken.
Hand in hand, een blik, een zoen of streling, maakt het nog extra fijn. Het heeft een intiemer aspect.
Andere praktische dingen zijn klusjes en onderhoud in en om huis. Ik kan op zich veel, maar ik heb niet de kracht die een gemiddelde man heeft. Een man kan doorgaans met 1 hand een boormachine vasthouden en heeft dan de andere vrij. Ik kan dat echter niet, heb 2 handen nodig om de Makita vast te houden, en dan heb ik vaak een hand tekort.
Da’s dan slechts één voorbeeld van “Bob de Bouwer” toestanden. Ik wens dan toch echt dat ik een man had in mijn leven! Niet in de zin van “ik heb een klusser nodig”, maar omdat het gewoon heerlijk voelt om iemand te hebben die je helpt. Iemand die doorgaans uit zichzelf de “Bob de Bouwer” klusjes doet en dat leuk vindt. Hoef je daar niet meer aan te denken.
Een ander ding wat ik wel eens heb gemerkt, is dat veel mannen het niet leuk vinden als je niet zo van alcohol houdt. Bij sommigen ben je al geen optie meer als je niet drinkt.
Ik hou echter niet van alcohol, als single drink ik het zelden of nooit. Heb je een man in je leven, dan ineens is dat een ding.
Andersom vind ik het niet prettig als een man (vrij) veel drinkt en/of regelmatig.
Nou zijn dat dingen die niet onoverkomelijk zijn. Als het wederzijds goed zit, zou je daar toch aan uit moeten komen.
Maar er is één ding wat ik altijd heel vervelend heb gevonden en wat me ook dwars in de strot steekt: de behoefte van mannen om x-rated films te kijken.
Daar kan ik dus finaal niets mee en ik heb ook weinig zin om daarin een compromis te sluiten.
Als ik eraan denk dat het hebben van een man in je leven automatisch inhoudt dat het ook weer dat soort films met zich meebrengt, dan haak ik inwendig al bijna finaal af. Zó stuit het me tegen de borst.
Dat vind ik één van de grootste voordelen van single zijn: niet die x-rated films in mijn leven. Heerlijk!
Ik heb geen enkel probleem met intimiteit en seks -met de man waar ik van hou- maar ik geen behoefte aan die films.
Desalniettemin hoop ik die ene leuke kerel tegen te komen. Single zijn is niet persé erg, voor sommigen heeft het mogelijk zelfs de voorkeur, maar ik wil niet alleen blijven. Ik heb liever een man aan mijn zijde!
Ik denk dat single zijn op een gegeven moment een soort gewenning wordt, stukje berusting van “het is nu eenmaal zo”. Feitelijk een soort “laat maar zitten” gevoel.
Misschien is het –om te voorkomen dat je je zo gaat voelen- wel een goede om er eens over na te denken waarom je nou een man of vrouw aan je zijde wilt.
Ik ben benieuwd naar hoe jullie er in staan!
Heb je echt ruimte in je leven voor een partner? Heb je nog hoop of heb je de moed stiekem opgegeven?
Hoe ervaar je -als je héél eerlijk bent- het single zijn?
Als je iets mist, wat dan?
Voel je je ooit wel eens eenzaam?
Of sta je er helemaal positief in, overtuigd dat je hem/haar gaat vinden? Ga je er ook helemaal voor om die ander te kunnen vinden?
geplaatst door Roosje - 1336 keer gelezen
Vorige berichten
Bakfiets
Er dendert weer zo'n fiets voorbij.
Dat hij, toen ik nog kroost had, niet bestond,
stemt me trouwens blij.
Ik geef toe, het was in mijn tijd meer gesjor,
een stoeltje achter en een stoeltje voor,
maar de mise-en-scène
smeedde een verbond,
dat ons vormde tot drieëenheid,
Vader, zoon en dochter.
Nu ik mijn driewielertijdperk met rasse schreden voel naderen,
kan ik me niet meer heugen,
is er iets dat dat geluk nog kan benaderen?
Niet direct, maar mocht er
iets in mij opkomen, dan zeg ik het geheid.
Ik weet, geheugen is een leugen,
en betekent voor de toekomst niets.
Wie weet, rijden wij hem ooit samen tegemoet
in wat dan ook, desnoods zo'n bakfiets.
Zit ik dan achter en jij voor?
Maakt mij niet uit, ik ga ervoor.
Eind goed, al goed.
Een steuntje in de rug of voor de benen
De ouderdom komt met gebreken. Hoewel het verouderingsproces bij iedereen verschillend verloopt, zal een 80-jarige( let wel gemiddeld) minder fit zijn dan een twintiger. Uitzonderingen daar gelaten, ik hoorde onlangs van een man van 25, met wie ik zowel door zijn sociale situatie als zijn conditie niet zou willen ruilen.
Om de gevolgen van het ouder worden de baas te kunnen zijn bestaan hulpmiddelen, hulppersonen en aanwijzingen voor betere gedragspatronen. Die drie soorten hulpjes zijn vaak met elkaar verweven. Naast de reguliere eerste - en tweedelijns gezondheidszorg kent ons land een ratjetoe van organisaties, die allen beweren het beste met ons welzijn voor te hebben.
Die organisaties zijn bedoeld om iedereen een steuntje in de rug te bieden en hen te helpen zo mobiel mogelijk te blijven. Er zijn organisaties, die dit beroepsmatig doen, met betaalde krachten, en organisaties waarvan de bezetting voor (een deel) uit vrijwilligers bestaat. Denk hierbij aan de mantelzorg, die ook en misschien wel grotendeels onbetaald door vrienden of familieleden wordt verstrekt.
Het proces dat vooraf gaat aan het verkrijgen van zo’n steuntje is heel verschillend. Er is een tekort aan kwalitatief goede mantelzorg. Niet iedere goedwillende vrijwilliger is opgewassen tegen de problemen, waarmee hij of zij in de praktijk mee te maken krijgt. De cursussen kunnen hem of haar maar deels op het goede been zetten. Waar er een kostenplaatje bij komt kijken is het goed, dat er financiële tegemoetkomingen zijn.
Wie een steuntje in de rug of voor de benen krijgt blijft hoe dan ook kwetsbaar. Ik vind het niet alleen jammer, maar zelfs schandalig dat sommige mensen misbruik maken van dat kwetsbaar zijn. Verder hebben mensen met zo’n steuntje vaak dezelfde wensen voor de invulling van hun leven als fysiek en geestelijk gezonde mensen.
Er zijn onder de steunverkrijgers (als ik zo mag noemen) personen die een relatie hebben. Ik zie regelmatig op een dansmiddag een vrouw, die haar eega rondrijdt op de dansvloer, hij is meervoudig gehandicapt. Aan de blijheid die uit zijn ogen straalt merk ik hoe zeer hij die middagen op prijs stelt. En zij doet dit vol vreugde voor haar echtgenoot.
Veel singles die minder valide zijn of dat na een tijd geworden zijn missen een partner, zij verlangen wel degelijk naar een maatje om zich heen. Voor de gezelligheid, het contact, en uiteraard als hun steuntje. Er bestaan sites speciaal bedoeld voor deze groep. Sommigen van hen zullen niettemin ook proberen een vriendschap te krijgen door iemand “in het wild” te ontmoeten of door zich op een reguliere site aan te melden.
Het dilemma dat zich dan voordoet is gelijkwaardigheid. Waar de een volop kan meedoen aan allerlei activiteiten is zijn of haar wederhelft beperkt. Er kan sowieso een mooie spirituele band ontstaan. Maar is dat genoeg? En het gevaar is levensgroot aanwezig, dat er een andere, potentiële partner tussenbeide komt, een die nog wel “recht van lijf en leden “ is.
Wie heeft in zo’n situatie verkeerd of kent mensen, die er in verkeren? Die ongelijkheid kan natuurlijk ook tijdens de relatie ontstaan. Als het steuntje dan weg is valt de steunverkrijger in een diep gat… Soms krijgt een contact tussen een hulpverlener en een ontvanger een update naar een liefdesrelatie. Dan blijkt er meer te zijn dan aanvankelijk bedoeld was. Mogelijk heeft een van de lezers ook zo’n ontwikkeling meegemaakt..
Keuze mogelijkheden
Een voordeel om lid te zijn van een datingsite is, dat zowel man als vrouw kan kiezen uit een groot aanbod singles van de andere sekse. Een meisje werd in het verre verleden meestal door de man benaderd, zij ging niet zelf achter een man aan. De mening van haar ouders telde ook zwaar mee : een man uit eigen milieu of geloofskring had sterk de voorkeur. Ging een vrouw toch haar eigen weg, had ze het moeilijk, want een net meisje deed dat niet, dan werd je al gauw gezien als een slet en was je geen serieus relatiemateriaal meer.
Eind jaren zestig kwam de ommekeer door de bloeitijd van de hippies met hun flower power. De seksuele moraal werd een stuk losser door de komst van de anti conceptie pil. Het werkte ook door in de mode : de rokjes werden steeds korter, flaneren op straat door meiden in hotpants kwam ook in. Later waren ook nog naveltruitjes in zwang. Bij sommige stellen werd het begin jaren zeventig spannend gevonden of als zeer vooruitstrevend gezien om aan partnerruil te gaan doen.
In ons nog kleine dorp heb ik zelfs horen fluisteren dat er een sleutelclub bestond, waarbij een bevriende buurman of goede kennis in een ander huis mocht overnachten bij de vrouw des huizes. De sleutel werd hem dan overhandigd door haar man. Kennelijk is die sleutelclub toch niet zo goed bevallen, want na enige tijd hoorde ik er niks meer over. Deze vorm van partnerruil stierf mede uit, omdat er door het ontluiken van nieuwe liefdes en/of jaloezie best veel echtscheidingen waren ontstaan.
Parenclubs kwamen in opkomst, daar moest een (echt)paar zelf heen, daarmee vermeed je controle van de buren. Ook swingerfeesten werden populair, waarbij met het afspreken van duidelijke grenzen met je eigen partner, een stel naar een seksfeest ging. Deze feesten waren puur en alleen op seksuele contacten gericht zonder emotionele band. Romantische relaties buiten het eigen stel waren niet de bedoeling. Ik ken een echtpaar die al vanaf hun tienertijd samen waren, die daardoor toch uit elkaar zijn gegaan : hij wilde ermee stoppen, zij niet. Ze was verslaafd geraakt aan de spanning en de aantrekkingskracht die van dit gebeuren uitging. Ze had niet genoeg meer aan alleen haar eigen man.
Laat ik nu maar overstappen op keuzes die we zelf in alle rust kunnen maken op een datingsite. Sommigen daten veel, anderen zijn daar bijzonder selectief in. In het geval dat je exclusief alleen met die ene man of vrouw wil daten is het moeilijk als je door hem of haar op de reservebank wordt gezet, omdat hij of zij niet exclusief met jou date, maar met meerdere dates in dezelfde tijdsperiode afspreekt. Het is best belangrijk om daar eerlijk over te zijn. Als er na enige tijd toch een relatie ontstaat, is het niet zo fijn om na verloop van tijd te ontdekken dat het profiel van jouw uitverkorene nog steeds open staat voor anderen.
Jezelf tijdelijk afsluiten voor dates met anderen door een stop op alle e-mails via je profiel is dan erg netjes. Wil je toch bereikbaar blijven voor e-mails van bevriende andere leden van de datingsite, kan je ook met 1 of 2 regels bij wie wil ik vinden kort vermelden dat je momenteel iemand hebt gevonden en niet voor dates beschikbaar bent...