Tillen en dragen, vertillen en verdragen
maandag 19 februari 2024
Gewichtheffen is een Olympische sport. Het vereist allereerst een gezond lichaam, goed getrainde spieren, vooral van de armen. Maar niet elke bodybuilder is ook een goede gewichtheffer. Er komt ook een bepaalde tactiek bij kijken.
Wie niet geoefend heeft als gewichtheffer kan zich ook wel eens vertillen. Je schat dan van tevoren niet goed in, of je het gewicht wel zelf kunt opheffen en dragen.
Ooit was er een klein jongetje, dat met zijn ouders uit picknicken ging. Mama was de picknickmand aan het inpakken met allemaal lekkere dingen: luxe broodjes, kaas, drankjes, zoetigheid, en Jantje (zo heette het jongetje) was helemaal opgewonden toen hij de voorbereidingen van moeder zag. “Mama”, vroeg hij, “Zal ik nu de picknickmand dragen?” Moeder was hier heel verguld mee, wat een initiatief van haar zoontje. Maar hoe Jantje ook sjorde en tilde, het lukte hem niet de mand van de grond te krijgen. Jantje was slechts een jaar of drie, vier oud! Totdat papa aan Jantje voorstelde: “Zal ik ook even helpen?” Toen lukte het wel de mand op te tillen en in de auto te zetten. “Kijk eens mama, ik heb papa toch maar goed geholpen!” reageerde Jantje. Papa glimlachte, want hij had stilzwijgend het zwaarste werk gedaan.
Ik geloof niet dat iemand zich hoeft te schamen, dat hij of zij een bepaalde klus niet alleen kan klaren. Het is heel goed als je jouw grenzen kent, dat je weet wat je aan kunt, en wanneer je wat hulp kunt gebruiken. Maar je moet er ook geen moeite mee hebben, dat je jouw hulpverleners de credits geeft voor wat ze voor je betekend hebben. Als ze jou hebben geholpen jouw lasten te dragen moet je hen dus ook de pluimpjes gunnen die zij krijgen voor het resultaat.
Als ik zelf ergens aan begin probeer ik in te schatten, of ik de taak of opdracht in mijn uppie kan volbrengen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, dat er veel is waarvan de kennis of vaardigheid ontbreekt. Dat betekent dat ik betrekkelijk vaak een bedrijf de klus laat klaren. In het verleden werd mij voorgehouden dat door oefening en studie meer mogelijk is dan ik op het eerste gezicht zou kunnen doen. Net als die gewichtheffer, die de eerste plaats bij de Wereldkampioenschappen of de Olympische Spelen niet haalde lukt het ook mij niet van de ene op de andere dag de Vierdaagse te lopen.
Ik wil mij niet als Jantje vertillen aan een onmogelijke opdracht. Jantje is jong, hij zal zich nog behoorlijk ontwikkeld hebben. Hij kan later veel dingen ver-dragen, ik beperk me nu. Zijn valkuil was “Ikke zelf doen!”. Maar ook ik tuimelde vaak in die kuil.
Het beeld, wat mijn omgeving van mij heeft wordt gevormd door de dingen die ik doe, door wat er uit mijn handen komt. Daarom is het zo belangrijk, dat in een profiel op een datingsite niet alleen staat wie ik ben, maar ook wat ik doe en misschien ook wat ik niet doe en wat ik niet wil of zelfs niet kan doen. Niet iedereen is een Handyman of Handywoman.
De lezers van mijn profiel en mogelijk ook iemand, die in mij geïnteresseerd is om een keer wat af te spreken vertillen zich dan niet aan wat ik schrijf, ik draag zelf mijn eigenschappen en wat ik nodig heb zo veel mogelijk zonder hulp van anderen. Spontane hulp sla ik natuurlijk niet af. Maar mijn rugzakje is leeg. Dat impliceert meteen dat ik in mijn profiel niet moet overdrijven, en alles niet mooier moet maken dan het is. Wat heb ik een bewondering voor die daters, die in hun profiel hun beperkingen eerlijk beschrijven. Dan vertilt iemand, die hen gaat daten zich niet aan dat profiel! Soms vertil ik mij aan een heel aantrekkelijk profiel, dan grijp ik op mijn beurt te hoog. Wie overkomt dat ook wel eens?
Net als Jantje heb ik dus af en toe iemand nodig voor specifieke dingen, die ik niet of niet meer kan. Maar, is dat een schande? Moet ik daar op afgerekend worden? Zulke helpers dragen dan een deel van mijn lasten en op mijn beurt help ik hen op mijn manier ook weer met dingen, waar ik in gespecialiseerd ben! Of moet iedereen per se van alle markten thuis zijn? Ik vind dat mijn omgeving die “beperking” maar moet accepteren.
geplaatst door Aktivo1 - 1916 keer gelezen
Vorige berichten
Punt
Zet hem nooit, zei onze Paulien zaliger.
Het was haar manier om te zeggen, natuurlijk met een talige metafoor, dat er in het leven maar zelden d
Daten in de digitale wereld
In de eerste decennia van mijn leven stonden computers nog in de kinderschoenen. Bij mijn eerste werkgever in 1968 waren zij op de afdeling documen
Ik was zijn muze
Een muze is geen willekeurig persoon die toevallig model staat voor een schilder. Ben je de muze van een schilder, dan slaat er bij de kunstenaar e