Binding & Ontmoetingen
zaterdag 9 maart 2024
Kristallen, ik ben er al jaren dol op. Ik begon met wat trommeltjes medio 2007. Ik dacht altijd dat dat het begin was, maar pas geleden realiseerde ik me ineens dat het veel verder terug ging.
Toen ik 10 was hadden we in de tuin kiezelpaadjes. Ik zag daar op een dag ineens een kiezel tussen die doormidden was en dat leek net een oog. Zo betoverend mooi met die andere kleuren aan de binnenkant! Vanaf toen ging ik voor mij bijzondere stenen verzamelen. Ik bewaarde ze in een eierdoos.
Eerst lag in ieder vakje één steen, maar al snel lag het tjokvol!
Er was één steen die ik al wandelend met papa vond, in Breda destijds. Een gladde zwarte, wat ovale steen. We gingen elke week samen te voet naar de markt en dronken dan wat bij V&D voor we weer naar huis gingen. In het restaurant stonden grote bakken hydrocultuur met planten. Mijn vader suggereerde om de steen daar bij te leggen en dan de week erop te kijken of ie er nog was en hem dan weer mee naar huis te nemen tot de volgende keer. Dat werd ons ritueel en ik had de steen altijd weer terug!
Toen ik 15 was gingen we met Kerst op vakantie naar Orvelte. In een winkeltje daar verkochten ze kartonnen kaarten met zo’n 16 edelsteentjes er op gelijmd. Van elk steentje was een ruwe en gepolijste versie. Ik wilde dat dolgraag hebben, dus ik kocht het. Die kaart heb ik nog altijd, al missen er door de jaren en tig verhuizingen 2 steentjes.
Dus mijn liefde voor kristallen begon niet medio 2007, maar was er eigenlijk al vanaf mijn kindertijd.
Maar medio 2007 kreeg ik op een andere manier interesse er in, de energetische en helende werking ervan. In eerste instantie kocht ik iets op basis van omschrijving, later ging ik mijn gevoel vertrouwen en kocht ik daarop gebaseerd. Zo werkt het voor mij nog steeds.
Een bezoek aan de kristalwinkel is altijd heel erg leuk. Voor mij een uitje, al moet ik er toch wel een uur voor rijden. Het is zo’n beetje de grootste van Nederland op gebied van hoge vibratie kristallen, denk ik.
Mijn volwassen kinderen hebben ook interesse in kristallen. Mijn ex, hun vader, heeft er héél veel die van zijn ouders komen. Ex-schoonvader werkte voor Fokker, en het gezinnetje woonde daardoor vroeger in verschillende landen ver de wereld heen. Daar zochten ze zelf half edelstenen. Geen kleine stukjes, maar echt grotere, veelal ruwe stukken. Een heleboel daarvan hebben in geen jaren daglicht gezien, puur omdat het er zoveel zijn, andere hadden ze op houten platen gelijmd en aan de muur gehangen.
Mijn ex heeft al die kristallen inmiddels in bezit, ik heb intussen tegen de 400 kristallen. Als ex en ik “uit de tijd zijn” krijgen onze kids een vrachtlading kristallen, haha.
Maar door die hele geschiedenis zit het als het ware in de familie.
Een aantal jaren terug ben ik met mijn zoon en zijn vriendin naar mijn favo kristalwinkel gegaan. Die met die hoge vibratie kristallen, gemiddeld tussen de 800-1000 verschillende soorten.
Dat is altijd echt een uitje voor me! Ik kom er al ruim 14 jaar, je krijgt er koffie, cappuccino of thee, er staan tafels met kristalboeken en glazen kannen kristalwater. Je kunt er dus op je gemak zitten en genieten.
De winkel zit in een verbouwde schuur van een boerderij, in de tuinen er omheen lopen hangbuikzwijntjes, kippen enz. Je kunt ook lekker buiten zitten, dan neem je je mandje met kristallen desgewenst mee. Ze hebben twee jaar terug een loungehoek gemaakt waar je heerlijk kunt vertoeven.
Het is zo anders dan een gewone winkel bezoeken. Dat voelt altijd meer van even kijken, kopen (of niet) en wegwezen. Maar hier kom je thuis. Niemand die je raar aankijkt als je gewoon 4 uur blijft ‘plakken’. Je wordt niet naar buiten gekeken, of je wel of niet koopt maakt ook niet uit, je kunt gewoon genieten.
Mijn zoon wist dat uit mijn verhalen, maar toen we er dan waren, zei hij, “Wauw, dit voelt helemaal niet als een winkel?!”
Ik vond het geweldig te zien hoe hij alles af ging. Geen mandje, hij ging systematisch alle stellingen af, uitgebreid kijken. Toen hij klaar was ging hij terug om een paar dingen te pakken die hij wilde hebben.
Heel anders dan hoe ik of zijn vriendin het deden: kriskras de winkel door mét een mandje en alles wat ons aansprak daarin doen.
Zelf ga ik dan tussendoor buiten zitten ermee om in daglicht te kijken en voelen wat ik wel en wat niet ga kopen. Mijn portemonnee rekt helaas niet zover mee als mijn “kristaltrek”, dus ik moet keuzes maken.
Ook met een date is het een fantastisch iets om heen te gaan. Dan is het helemaal leuk als die ander er ook in geïnteresseerd is natuurlijk. Dan samen een fijn dagje van maken, vóór het naar huis gaan ergens een hapje eten.
Van hieruit is het sowieso een mooie rit daarheen, een stuk door het Zeeuwse en dan het voor mij vertrouwde Brabantse land in. Slinger-de-slanger boerenweggetjes om dan bij de kristalwinkel te komen.
Mijn dochter is er een aantal keren heen geweest, met mij en later ook een paar keer met haar partner. Toen ze zo door dat prachtige landschap reden, mooie huisjes en huizen hier en daar, zagen ze het helemaal zitten om daar een huis te kopen.
Het deed me goed dat te horen, want mijn dochter heeft op zich geen affiniteit met Brabant, ze is in Gelderland geboren en deels daar en daarna hier op het eiland opgegroeid.
Ooit heb ik er man ontmoet die ik ‘kende’ van een spiritueel forum. Super om die dan in het echt te ontmoeten. We hebben een hele tijd buiten zitten kletsen. Ook een vrouw van mijn ooitmalige eigen spirituele forum daar ontmoet. Ik had altijd een leuke klik met haar, maar we woonden te ver uiteen om elkaar te zien. Gebeurde het onverwachts daar!
En binnenkort hoop ik mijn mam ermee naar toe te nemen. Een verlaat uitje voor haar 81e verjaardag. Want ja, ook mijn moeder vindt het leuk en wil de winkel een keer zien.
Het blijft een bijzonder iets. Kristallen geven duidelijk binding!
geplaatst door Roosje - 1180 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.