terug

Comfort zone

zaterdag 23 maart 2024

Ik neem veel te weinig initiatief om zelf een leuke man te benaderen. Hoe komt dat toch? Heeft dat nog steeds te maken met hoe er in mijn tienertijd over fatsoenlijke meisjes werd gedacht? Het was in die tijd namelijk niet gepast voor een nette vrouw om openlijk een man te benaderen.

Ik mocht best lief naar hem kijken om zo mijn belangstelling voor hem te tonen, Op eigen initiatief naar een leuke man toestappen om een praatje met hem te beginnen, was echter uit den boze. Een man zelf ten dans vragen? Zeker niet, dan was je op mannenjacht! Die normen en waarden werden me 50 jaar geleden uit den treure door mijn ouders op het hart gedrukt. Als ik een serieuze relatie wilde, deed ik dat soort dingen niet. Ook ging ik absoluut niet alleen een restaurant, bar of dansgelegenheid in, dat viel teveel op. Het zou misschien kunnen als ik daar met iemand had afgesproken, maar in dat geval kwam ik expres iets later, zodat ik daar niet alleen zou zijn. Liever wachtte ik buiten of in de hal en ging dan samen naar binnen.

Het beste wat ik kon doen was dit, lid worden van het jongerenkoor van de katholieke kerk bij ons in de straat. Op dat koor ontmoette ik vast wel een nette katholieke jongen bij ons uit de buurt. Mijn ouders hadden er bovendien meer grip op of hij eventueel een geschikte partner voor mij zou zijn. Maar met dat zangkoor ging ik na de wekelijkse repetitie altijd nog wat drinken in een populair cafe een straat verderop, waar ALLE jongeren uit onze buurt kwamen. Daar ontmoette ik mijn echtgenoot, die dus NIET katholiek was, zal je altijd zien.

Op een datingsite ben ik anoniem, geen druk van ouders of mijn volwassen kinderen, waarom voel ik dan nog steeds die drempel? Omdat ik weinig weet van de mannen in mijn zoekcategorie. Bovendien spreekt lang niet iedere profieltekst me aan. Groot leeftijdsverschil,of woonafstand wil ik het niet eens over hebben. Dat is niet de voornaamste reden dat ik zelf geen actie onderneem. Het heeft te maken met het feit dat ik gehecht ben geraakt aan mijn comfort zone. Mijn leven is nu veilig en vertrouwd. Ik denk vaak : wat verwacht deze man nog allemaal van mij? Volgende gedachte : heb ik nog de puf om daar allemaal aan te beantwoorden? Zeker niet onbelangrijk, kan hij ook het geduld en de energie opbrengen om onze relatie langzaam op te bouwen?

Ik wil niet meteen dat geknuffel of met hem naar de sauna. Ik ben er ook niet klaar voor om binnen de kortste keren met hem lange, verre reizen te gaan maken. Eerst maar eens rustig elkaar leren kennen. Daarom ga ik niet halve dagen met hem zitten appen. Een telefoongesprek geeft veel meer infomatie. Bovendien geeft dat veel minder kans op misverstanden, als dat veelvuldige appen. We hebben ook beiden onze gewoontes, dagindeling en eigen achterban. Uiteindelijk hebben we ons leven toch ook kunnen invullen zonder elkaar? Ik heb hem dan ook niet nodig om lege dagen op te vullen. Ik doe genoeg leuke dingen, heb mijn clubjes.

Ook in mijn eentje vermaak ik me wel, ik heb genoeg interesses. Een man die een welkome aanvulling gaat worden op mijn huidige leven, dat wil ik, graag zelfs. Vooral heel veel om elkaar gaan geven. Dan gaan we op den duur vanzelf schuiven in ons dagpatroon om elkaar vaker te kunnen zien...

geplaatst door sixty - 2165 keer gelezen