Comfort zone

Overal is reclame, op radio, op tv, internet, in folders en op grote reclameborden langs de snelweg. Je kan er bijna niet omheen. Ik weer daarom het dikke pak folders in mijn brievenbus via de ja/nee sticker. Alleen weekbladen zijn welkom, de folders van de supermarkt haal ik zelf wel op bij de desbetreffende supermarkt, de rest hoef ik niet. Ik wil wel graag weten wat er deze week in de aanbieding is en in welke van de 3 supermarkten in mijn woonplaats. Helaas zijn veel aanbiedingen niet bedoeld voor kleine huishoudens.

Ik hoef geen 4 frisdrankflessen tegelijk, ook al mag ik verschillende smaken nemen voor die prijs. Ook aanbiedingen van 2 flacons wasmiddel en/of wasverzachter + 3 gratis sla ik over. Ik moet het allemaal maar bewaren, terrwijl ik er heel weinig van gebruik. Ook besef ik, dat als ik dan maar 1 van zo'n product in huis haal, ik altijd veel teveel betaal. Echte koopjes zijn vaak maar 1 dag geldig of alleen in het weekend. Op die koopjes zit meestal geen limiet per klant, dus moet ik er vroeg bij zijn, anders is de (soms) beperkte voorraad alweer op. Maar ja, alles went, dus als ik het echt wil hebben, ga ik er toch maar rond 10.00 uur heen, maar soms ben ik dan al te laat.

Wat me irriteert is de repeteerwekker van steeds dezelfde reclames op tv. Het volgende reclameblok is bijna identiek aan het vorige, het lijkt soms veel op hersenspoeling. Dan maar gauw even zappen naar een andere zender. Het lijkt er soms sterk op dat die commerciële zenders bijna tegelijkertijd hun reclames uitzenden, want daar beland ik vaak ook weer in een reclameblok. Sommige reclames zijn best wel leuk, maar veel spotjes zijn ver verwijderd van de werkelijkheid. Voorbeeld : waar rij je nog hele stukken op een compleet leeg wegdek op de snelweg, waar nu die mooie nieuwe hybride of elektrische auto van de reclame op rijdt?

De enige keer dat ik dat heb meegemaakt was enkele jaren terug, toen we rond 04.00 uur 's nachts in Amsterdam de A1 op reden op Hemelvaartsdag. Dat moest zo vroeg om rond 06.00 uur bij de ingang van park de hoge veluwe in Hoenderloo te zijn om daar te gaan dauwtrappen onder leiding van een boswachter. We zijn hooguit 6 auto's tegen gekomen op een verder lege weg. We waren dan ook ruim voor 06.00 uur daar. Waar ik niet meer in geloof is de reclame van alles in 1 tabletten voor in de wasmachine, pods genaamd. Een man gooit 1 zo'n tablet in een lege wastrommel of hij stopt er EEN kledingstuk in, wat weer als nieuw uit die wasmachine komt.

Ik zie hem nooit de hele wastrommel volstoppen met vuil wasgoed. Alleen al wat water en stroomverspilling betreft, is dat niet aan te raden. Wat betreft ondergoed en kledingreclames zie je altijd knappe jonge mensen met een bijna perfect figuur. Alles zit als gegoten. Ik denk dan weleens aan het blokje in onze eigen profieltekst : hoe zie ik eruit. Heel vaak staat daar bij kleding : casual. Behalve dat we meestal niet meer zo'n perfect lijf hebben als de modellen van dat merk op tv, zie ik ook niet voor me dat die makkelijk zittende kleding zo strak om het lijf zit. Misschien maar goed ook, kunnen we nog iets verhullen, indien nodig ...

Vrije tijd
Geniet van je pensioen! Dat waren de afsluitende woorden tijdens een telefoongesprek met mijn oudste zoon afgelopen zondag. Hij, nog volop bezig in het werkzame leven, kinderen, een volle agenda door werk en gezin. Minder vrije tijd dus! “Geniet van je pensioen”.
Met pensioen zijn betekent niet dat het leven stilstaat. Er begint juist een nieuw hoofdstuk met een nieuw ritme. Dan is daar die vrijheid. Dat vond ik tenminste nu alweer heel wat jaartjes geleden. Tijd om rustig wakker te worden, geen wekker, een wandeling te maken wanneer de zon schijnt, koffiedrinken zonder op de klok te hoeven kijken, maar vooral voldoende tijd hebben om dingen te doen die ik leuk vind. Genieten van de kleine dingen. Nieuwe mensen kan ontmoeten, misschien zijn er oude dromen om op te pakken en misschien is er ruimte om zelfs opnieuw verliefd te worden.

“Geniet van je pensioen”. Dit alles na dat gesprek over werk en vrije tijd met oudste zoon en over de ‘vakantie’ die ik had doorgebracht bij mijn jongste zoon afgelopen week. “AAAH ‘vakantieganger’ zo werd ik verwelkomd bij binnenkomst “. Nu ik voldoende vrije tijd heb klinkt voor mij het woord ‘vakantie’ maar vreemd in de oren. Vakantie betekent voor mij, een periode vrij zijn van werken. Maar zoonlief had een week echt vakantie en had mij uitgenodigd om te komen logeren, om samen de stad te doorkruisen en om mij mooie gebieden in de omgeving te laten ontdekken. Nou, dat heb ik geweten. Enkele dagen dertienduizend tot vijftienduizend stappen gemaakt en… het was heet! Maar genoten! Op een terras aan het water, heerlijk gegeten en ’s avonds fijne gesprekken in de tuin.

Hij single en ik single. We houden van elkaar, maar zijn beiden gewend aan onze vrijheid. Samenleven, al is het maar een paar dagen, betekent ook dat je ruimte moet maken voor de gewoontes van een ander. Je moet aanpassen.
Afspraken moet maken bijvoorbeeld over wat gaan we eten, wat gaan we morgen doen. Allemaal eenvoudige dingen die in een relatie de gewoonste zaken van de wereld zijn. Rekening moet houden met elkaar. Nou is dat bij ons geen probleem. Soms laten we de dingen komen zoals ze komen en maken er iets van.

Ik heb genoten van het samenzijn afgelopen week en moest bij thuiskomst toch even wennen aan het alleen-zijn. Maar ik heb ervaren dat onze verbinding met elkaar niet altijd betekent dat je constant bij elkaar moet zijn, maar juist dat we elkaar de ruimte hebben gegeven en rekening met elkaar hebben gehouden. En soms is een beetje aanpassen precies wat nodig is om samen een mooie tijd te hebben. Dat laatste geldt overigens voor alle relaties.

Liefs,
Monique

Mijn vervoer gaat zo veel mogelijk per fiets, grote afstanden doe ik met het OV. Fietsen heeft als voordeel dat ik onderweg veel dingen zie die ik in een auto, trein of bus zou missen. Nadeel is wel de beperkte actieradius.
Door te wandelen kan ik veel kleinere afstanden overbruggen, maar ik zie nog meer dan op de fiets. Twee andere zintuigen, het gehoor en vooral de reuk worden dan optimaal benut.

Toen ik onlangs mijn fiets bij de fietsenmaker moest ophalen koos ik voor een wandeling in plaats voor de bus. Ik werd niet teleurgesteld. Langs de muren van verschillende huizen in mijn wijk stonden Buddleya’s oftewel vlinderstruiken volop in bloei. Bij de paarse en witte bloemen van zo’n struik stop ik altijd om even te ruiken. Kort daarna ontwaarde ik lavendelplanten die in een stukje grond bij een boom op het trottoir waren opgeschoten. Ik kon mij niet beheersen, ik moest snel even een paar bloemetjes of blaadjes fijn wrijven. In een eerdere blog vestigde ik al uw aandacht op Tihany, het dorp in Hongarije dat leeft van de lavendelteelt.

Ik had onlangs contact met een “gratis” lid van de datingsite, zij noemde zichzelf een snuffel-lid. Hoewel we in enkele essentiële onderdelen van onze levens veel verschilden hebben we elkaar toch ontmoet. Zij beschouwde het niet betalend lid zijn als een snuffeltijd, eigenlijk kan ik dat vertalen als een periode om het internetdaten uit te proberen.

Zonder uitproberen kom je nooit verder. Vraag is alleen of uitproberen genoeg is.
Als ik in een winkel kom en ik daar betoverd word door de geur van iets wat ik wil kopen, dan weet ik pas na aankoop van het geurige artikel of het datgene is, dat ik mij voor ogen heb gesteld. Velen kunnen lang voor een etalage voor of een schap in een winkel staan voordat ze beslissen iets te kopen. Vroeger, meer dan nu waren in veel winkels stalletjes waar je een kleine hoeveelheid van aangeprezen waar kon ruiken of proeven.

Bij het daten is de reuk naast het zien en het gehoor een niet te onderschatten zintuig. Wie bij een date “verrast” wordt door een onwelriekend contact zal al snel afhaken. Of er dan zelfs sprake is van een drankje samen drinken is de vraag. Een knuffel bij het afscheid zal er niet zijn. Voor een date kleed je je netjes, maar hygiëne is absoluut noodzakelijk.
Wie als roker een date heeft met iemand die nooit een sigaret opsteekt zal ook merken, dat zijn of haar afspraak zich terughoudend opstelt waar het gaat om fysiek contact. Ik hoorde ooit van een dame, dat ze geen man wil die rookt omdat ze geen schoorsteen wil kussen. De geur van tabak gaat zich trouwens ook aan kleding hechten.

Hetzelfde geldt voor drank in het algemeen en in het bijzonder voor bier. Iemand die dagelijks een paar gele rakkers soldaat maakt heeft ook een bepaald aroma om zich heen hangen.
Allerlei mondverfrissers kunnen daar maar ten dele een oplossing voor bieden.

Elke date is in wezen ook een snuffelactie naar wat de ander bezig houdt, hoe hij of zij is. Wederzijds vragen zonder dat het ontaardt in een sollicitatie is nodig.
Maar hoe lang duurt de snuffeltijd?
Ik wens iedereen veel aangename geuren op zijn of haar levens – en liefdespad! En ik hoop, dat de snuffeltijd na niet al te lange tijd toch overgaat in een serieus contact.