Het Maaiveld
donderdag 14 maart 2024
Boven het maaiveld uitsteken kan heel spannend zijn. Het is makkelijker om verdekt mee te gaan in de massa en niet op te vallen.
In dating is dat niet helemaal handig, want dan moet je juist op een bepaalde manier eruit springen. Niets beter dan dus jezelf te zijn en boven het maaiveld uit te steken.
Dat kan met hele simpele dingen, met leuke spontane acties. De suggestie op T2S gister om in plaats van koffie te drinken samen een frietje mayo te eten is er al één. Heel simpel, toch anders, en geeft meteen een gevoel van, “Verrek, ja! Leuk!” Iets wat ik met een voorstel voor koffie allang niet meer heb.
Vaak worden spontane acties niet goed opgevat en meteen bekritiseerd. Met de bedoeling dat jij je weer in het maaiveld terugtrekt. Blijkbaar worden anderen intens getriggerd als je je opricht.
Zó jammer!
“Eens wat anders” dingen maken het leven luchtiger en leuk. Zelf hou ik van speels en af en toe eens gek doen. Het leven hoeft niet in een stramien!
Groepsdynamiek speelt hierin een grote rol. In groepen heb je altijd een leid/ster die de toon voor de hele groep zet. De meesten lopen keurig in de pas mee, want dan hoor je erbij. Om één of andere bizarre reden durven weinigen er tegenin te gaan en zichzelf te zijn. Men schikt zich liever.
Zo’n groep kan heel machtig worden en één blok vormen, wat heel naar is.
In het onderwijs zie je dit, is er ook een woord voor, maar ook onder volwassenen komt exact hetzelfde verschijnsel voor.
Ik schat dat het meelopen te maken heeft met de ‘ingebouwde’ behoefte om erbij te horen omdat daar ooit je kans van overleven vanaf hing. Een groep was veilig.
Maar wat als horen bij zo’n groep ‘eist’ dat je in de maat loopt en je niet jezelf kunt zijn? Kan dat anders?
Ja, dat kan! Toevallig gisteren nog gelezen in het nieuwste blog van de kristalwinkel. Zij hebben inmiddels een behoorlijk groot team. Er zijn zoals ze zei overkoepelende taken die iedereen moet doen, waaronder in de winkel staan. Maar er zijn ook tal van andere dingen die gedaan moeten en dan doet iedereen waar hij of zij goed in is en zich fijn bij voelt.
Een prachtig voorbeeld van een groep waarin bepaalde dingen gezamenlijk gedragen worden, maar ook met volop ruimte voor het individuele talent en welzijn. Oftewel, een groep waarin je jezelf kunt zijn en dus prima boven het maaiveld uit mag en kunt steken. Er is dan eigenlijk geen maaiveld meer.
Het kan dus heel goed, en moet toch fantastisch zijn!
Een ander voorbeeld komt ineens op uit de film “Saturday Night Fever” waarin één meisje niet bij de groep hoort, ongeacht hoe hard ze haar best deed. Annet heette ze meen ik. Uiteindelijk biedt zij zich dan maar aan om, in dronken staat, seks te hebben met een gozer in een auto. Puur om er maar bij te mogen horen.
In “Grease” is het voorbeeld een beetje andersom met Sandy en Danny. Hij hoort bij één groep, is de leider ervan. Zij hoort als nieuwkomer min of meer bij een groep van wat wij vroeger “doezeltjes” noemden.
Ondanks dat ze verliefd zijn, werkt het niet goed omdat hun groepen niet bij elkaar passen.
Uiteindelijk ontpopt ze zich dan als een femme fatale, blijkt zich daar top bij te voelen, en past ze in de wereld van Danny.
Jezelf durven zijn, en ook kunnen en mogen zijn, is zó belangrijk!
Zeker ook in dating & relatie. Ten eerste om eruit te springen met wie je echt bent, en ten tweede omdat je in relatie ook jezelf wilt kunnen zijn. Anders moet je dag in, dag uit een leugen gaan leven en daar wordt niemand gelukkig van.
Marianne Williamson heeft een prachtig gedicht over jezelf durven zijn geschreven. De eerste keer dat ik het las, rolden tranen over mijn wangen. Het is zó diep en zó mooi!
Dat gedicht wil ik hier graag delen.
Onze grootste angst
Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn, onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn.
Het is ons licht, niet onze schaduw, die ons het meest beangstigt.
We vragen onszelf: Wie ben ik om briljant, prachtig, talentvol en fantastisch te zijn?
Maar wie ben jij om dat niet te zijn!
Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst.
Er is niets verlichts aan je klein te maken,
opdat andere mensen zich bij jou niet onzeker zullen voelen
Wij zijn allemaal bedoeld om te stralen als kinderen.
We zijn geboren om de glorie van het allerhoogste dat in ons is te openbaren. Die is niet in sommigen van ons: die is in iedereen!
En als wij ons licht laten stralen,
geven wij onbewust andere mensen toestemming om hetzelfde te doen.
Als wij van onze eigen angsten bevrijd zijn,
bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.
– Marianne Williamson (1989)
geplaatst door Roosje - 1214 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.