terug

Levenswerk

maandag 18 maart 2024

Vanwege nldoet, de landelijke vrijwilligersdag van het Oranje Fonds, was ik dit weekend aan het werk in een grote tuin. Er is al vele jaren liefdevol aan deze plek gewerkt, de oorspronkelijke tuinderij is door de jaren heen veranderd in een oase, met bomen en struiken in vele soorten en maten, paden en doorkijkjes, borders met tulpen en narcissen. Hier en daar nodigt een bankje of een prieel de bezoeker uit om tot rust te komen; op andere plekken kom je grappige danwel aandoenlijke beeldhouwwerkjes tegen, ze drukken iets uit van liefdevolle verwevenheid van mens en natuur. Straks bloeien hier weer dahlia’s, allium en artisjok en dan kan er ook weer volop geplukt worden van appels en peren, bessen en bramen, aardbeien en rabarber…. Maar op dit moment wordt de show gestolen door prachtig bloeiende magnolia’s en camelia’s.

Die planten en spullen zijn grotendeels bijeen gebracht door naarstig speurwerk op het internet: mensen die van hun planten af willen wegens verbouwing. Vaak “gratis af te halen” want vaak hebben mensen toch een beetje ongemakkelijk gevoel bij het zomaar weggooien, dat geldt voor spullen die nog goed zijn, maar ook voor planten. Alsof een innerlijk vingertje wordt opgestoken. Je kunt er een ander een plezier mee doen, is de rationale, maar eigenlijk is het de ander die óns een plezier doet door ons te verlossen van een vaag schuldgevoel, alsof we aan die spullen verantwoording verplicht zijn. Zulke afdankers maken kans om in deze tuin terecht te komen; een bont gezelschap van bijzondere planten en kunstzinnige voorwerpen, ieder met een eigen verhaal. Samen creëren ze een aangenaam palet van vorm en kleur en geur.

In dit paradijsje ontsnappen ze aan een roemloos einde en je krijgt bijna de indruk dat ze hun dankbaarheid tonen door zich hier van hun beste kant te laten zien. Boompjes die op sterven na dood waren komen op miraculeuze wijze tot grote bloei. Beelden die elders als kitsch werden afgeserveerd mogen hier gewoon zichzelf zijn en ze doen dat met verve, het is een en al liefde en vriendelijkheid. Er moet veel werk worden verzet maar het resultaat is ernaar. Het is zoals een Franse boer mij ooit leerde. We stonden op een campinkje in de Vercors en die boer was daar de hele dag in de weer. Toujour du travail!, zei ik. En hij antwoordde: oui, oui, mais c’est du bón travail! Simpel maar zo is het, voor hen een zegen om zo’n leven met de natuur te kunnen leiden, voor mij een plezier om het jaar na jaar te zien groeien en er deelgenoot van te zijn.

Zo wordt hier jaar na jaar gebouwd aan een gezamenlijk levenswerk. Ik ken de eigenaren goed, ze zijn al zo’n 40 jaar een stel en zijn volkomen op elkaar ingespeeld. Hij op de maaimachine, zij de bollen en de knollen; hij van het snoeiwerk en de hakselaar, zij die met blote handen de emelten, buxusrups en slakken te lijf gaat.
Mooi om te zien hoe twee mensen samen een kunstwerk van hun leven hebben gemaakt, dat is niet veel mensen gegeven. Natuurlijk een kwestie van durven keuzes te maken en dan ervoor gaan, maar het toeval en een dosis geluk komen er ook aan te pas. Het is ze van harte gegund.

geplaatst door Pelgrim - 1581 keer gelezen