Nieuwsgierig ouder worden
dinsdag 12 maart 2024
In het maandelijkse activiteitenblaadje van het dorpshuis ontdekte ik iets nieuws. Een gespreksgroep voor ouderen. Iedere maandagmiddag komen ze bij elkaar onder het motto : samen denken & doen. Deelname is gratis, uitgezonderd een kleine bijdrage voor koffie of thee. Wat let me om daar eens een kijkje te nemen, dacht ik. Ik moest wel helemaal naar de zolderverdieping van het dorpshuis. Daar zaten 12 tot 14 mensen aan bij elkaar geschoven tafels. Ze zetten snel een stoel voor mij erbij.
Het is belangrijk om bij het ouder worden belangstelling voor de wereld om je heen niet te verliezen, opende de gespreksleidster de bijeenkomst. Het voorkomt dat je eigen wereld te klein wordt. Ga aan vrijwilligerswerk doen, zodat je onder de mensen blijft. Je kan in teamverband gaan sporten, een interessante cursus gaan doen, of lid worden van een hobbyclub. Het is ook goed om de vernieuwingen in het digitale gebeuren te volgen en van belangrijke gebeurtenissen in de wereld op de hoogte te blijven. Tot zover hoorde ik niks, wat ikzelf niet allang wist.
Het is belangrijk dat je bijtijds naar een kleinere woning verhuist zonder trappen, met gelijkvloerse kamers of een appartement die je met de lift kan bereiken, waarschuwde ze ons. Niet afwachten tot je iets ernstigs gaat mankeren, dan ben je te laat. Je loopt het gevaar te vereenzamen omdat je niet meer zomaar erop uit kan gaan. Denk eens rustig na om je in te schrijven voor beschermd wonen in een seniorenappartement. Ik heb hier een documentaire waarin jullie kunnen zien welke voordelen dat allemaal kan bieden. Ze startte een video-programma. Het eerste wat ik zag was een enorm gebouw met twee hoge woontorens. Daar tussenin was een laag gedeelte wat beide torens met elkaar verbond en waar alle gemeenschappelijke ruimtes waren. Die kon je dus bereiken zonder naar buiten te gaan.
De camera zweefde van beneden naar boven waar lange galerijen met alle voordeuren zich bevonden. Ik dacht dat deze twee torens 10 tot 12 verdiepingen hoog waren. De camera zoefde een appartement binnen. Er werd een schitterende uitzicht getoond vanaf een hoog gelegen balkon aan de achterkant van het gebouw. De dame die in dat appartement woonde, kwam nu in beeld. Haar leeftijd schatte ik op begin tachtig jaar. Ze vertelde hoe het was om daar te wonen. Je woont gewoon op jezelf, maar je hebt wel de mogelijkheid om ook in het restaurant beneden te gaan eten. Er is ook een fysiotherapie praktijk hier beneden. We hebben zelfs de mogelijkheid om in een aparte ruimte wekelijks een gymles voor ouderen te volgen. We hebben dus geen vervoer nodig, maar kunnen zonder moeite hier komen.
Na afloop van de film kwamen de reacties los. Dit is allemaal prachtig in beeld gebracht, maar ik denk niet dat ik dit kan betalen van alleen mijn AOW, zei een van de cursisten. Een andere vrouw merkte op : onderdeel blijven van de maatschappij wordt wel beperkt als je in zo'n groot gebouw woont met alleen maar oudere mensen. Weer een andere dame zei, ik wil wel contact blijven houden met de straat en niet op 8 of 10 hoog opgeborgen zitten in dit gebouw. De gespreksleider richtte zich nu tot een cursiste die in ons dorp in een beschermd wonen appartement woont, waar ook al deze mogelijkheden zijn. Dat gebouw telt slechts twee verdiepingen. Ze vroeg : Heb jij genoeg contact met andere bewoners in deze kleine setting? Valt best wel tegen, was het antwoord, want de bewoners zijn toch kleine eilandjes op zichzelf. Natuurlijk kwam toen de discussie op gang : dat het aan de mensen zelf lag. Als je je niet "genoeg" openstelt voor een praatje wordt contact uiteraard een stuk moeilijker en ga je dus sneller vereenzamen. Tja, niet iedereen wilt en durft dat.dacht ik. Of krijgt genoeg respons.
Deze middag was wel een goede aanleiding om eens kritisch te kijken naar mijn eigen woonsituatie, tuin en straat. Ik heb een hoek eengezinswoning met maar aan een kant buren. Bovendien woon ik in een straat met mensen van alle leeftijden en heb ik sociaal contact met allerlei buurtbewoners. Zeker als ik in mijn voortuin bezig ben, heb ik regelmatig aanspraak. De wekelijkse gymles voor senioren in het dorp is op loopafstand en bezoek ik trouw. Fysiotherapie is ook door mij lopend te bereiken, mocht ik dat in de toekomst nodig hebben. We hebben in de buurt op maandag een goedkope lunchgroep en op vrijdag een meat & eat dinergroep waar je een zeer betaalbare driegangenmaaltijd kunt krijgen. Mijn huur is makkelijk door mij op te brengen. Ik heb een goed en ruim huis. Eigenlijk heb ik niks te klagen...
geplaatst door sixty - 1531 keer gelezen
Vorige berichten
Tegenpolen
Tegenpolen trekken elkaar aan wordt alom beweerd. Maar is dat wel altijd zo ? Het kan heel fijn zijn als je daar echt naar zoekt . Voorbeeld : als jij van nature onzeker bent en daar soms zenuwachtig en druk van wordt, kan een rustige partner die niet gauw in de stress schiet een rots in de branding zijn. Maar hoe zit het met dingen die heel erg belangrijk voor je zijn?
Ik kan me goed voorstellen dat een man of vrouw die helemaal opgaat in de verzorging en liefde van de eigen huisdieren, het liefst een partner vindt die daar ook affiniteit mee heeft. Hetzelfde geldt voor normen en waarden, hoe je omgaat met het milieu kan veel invloed hebben op een relatie. Maar ook binnenshuis is de manier van omgaan met elkaar belangrijk Zeker als je van liefdevolle seks,houdt, met veel intimiteit, zal je toch een monogame partner zoeken. Zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken.
Maar om even terug te komen op die tegenpolen. Wat je eerst zo aantrekkelijk vond, kan op de lange duur ook tegen gaan staan. Als die rustige partner later zo introvert blijkt te zijn dat je het gevoel krijgt dat hij of zij in een eigen wereld leeft en jou daar eigenlijk niet zo bij nodig heeft, kan dat de relatie bergafwaarts doen gaan. Omgekeerd : de spontaniteit en gevoeligheid die je partner bij jou zo leuk vond in het begin, kan ook gaan irriteren, als de rust in huis daar teveel door verstoord wordt. Dat zijn toch dingen waar je vaak veel later pas achter komt.
Daarom vind ik het belangrijk dat je elkaar goed aanvult. Als hij handig is en graag klust, laat hem lekker zijn gang gaan. Als jij graag leest, of je favoriete serie op tv wilt zien, so be it ! Maar alles valt of staat door dingen niet te overdrijven. Het bekende gezegde ; hier vindt je wat en daar laat je wat, is volgens mij nog steeds van toepassing. Een goede communicatie is daarbij onontbeerlijk. We zijn nu eenmaal niet hetzelfde en de gulden middenweg werkt meestal toch het beste...
Een toekomst zonder zorgen
De gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan deze site zal 70 jaar zijn, schat ik. Vanaf de kleuterschool kan ik me dingen nog goed herinneren. Daarvoor zijn het nog vage momentopnames die af en toe door mijn hoofd flitsen, maar zo’n 65 jaar aan concrete herinneringen is er wel verzameld.Herinneringen aan vreugde en verdriet, ontmoeting en afscheid, succes en falen, gezondheid en ziekte, trots en schaamte, hulp en bedrog, geluk en pech. Ieder van ons heeft hetzelfde in meer of mindere mate meegemaakt.
Soms is het bitterzoet. Wat waren er veel fijne dingen en wat is het jammer dat ze nooit meer terugkomen! Toch prijs ik me gelukkig dat het per saldo een enorme rijkdom in mijn hoofd heeft opgeleverd. Rijkdom, die niemand me meer kan afpakken.
Ik vraag me ook niet meer af of ik het beter of anders had kunnen doen. Ongetwijfeld, maar zou mijn leven dan wel zonder vallen en opstaan zijn verlopen? Natuurlijk niet. Terugkijken doe je op onze leeftijd waarschijnlijk vaker, dan een half leven geleden. Ik zelf -en dat gun ik iedereen- kan zo’n moment van bezinning steeds afsluiten met een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid.
Maar meer nog dan dat: het geeft ook vertrouwen in de toekomst. Het leven is nog niet voorbij en waarom zou er niet nog een mooie reis in het verschiet liggen? Ongetwijfeld met hier en daar een spannende hobbel, maar veel minder dan tot nu toe. Met minder bewijsdrang, minder lawaai en minder strijd en daarentegen meer tevredenheid, rust en vrede wordt de weg een stuk eenvoudiger en vriendelijker.
Het is nog niet voorbij, in tegendeel.
Machiel van der Schoot
Buitenland
Mijn leraar Frans, lang geleden op de middelbare school, vertelde eens een verhaaltje over een gebeurtenis ergens in Frankrijk. Hij was bij een viskraam gekomen en had wel trek in een rolmops. Dat is een zure haring om een augurkje heen gerold, met een paar cocktailprikkers erdoorheen. Maar hij wist niet hoe je dat noemde in het Frans, dus hij begon het te omschrijven: hareng, rouler, cornichon, bâtonnet… De visboer begreep het : Ah! Un rollmops! Dat vond ik erg grappig. Daarbij kwam ook het ontzag van dorpsjongens voor iemand die over Frankrijk kon vertellen. Onze wereld was klein, zelf was ik toen nog nooit in het buitenland geweest. Afgezien dan van het schoolreisje naar Trier, dat zo rond die tijd moet hebben plaatsgevonden – nadat de traditionele Rome-reis ons, wegens de economische malaise van die jaren, door de neus was geboord.
Buitenlandse reizen waren in onze familie meestal beperkt tot de bedevaartsreis naar Lourdes. Wie zich die pelgimage kon permitteren kon rekenen op een verhoogde status, want blijkbaar werd er goed geboerd. Vol trots kwamen ze dan ook terug met flesjes gewijd Lourdeswater voor iedereen. Een eeuwenoude lokroep waar buitenland synoniem was van bedevaart. Iets anders had je er niet te zoeken. En die traditie is nog steeds levend, er is een neef die tot op de dag van vandaag Lourdes-reizen organiseert.
Mijn ouders hoorden niet bij de uitverkorenen, zij zagen Lourdes alleen op de stereofoto’s uit de souvenirshop. Maar gelukkig hadden wij in Roermond, de stad die tegenwoordig vooral bekend is van de Designer Outlet, onze eigen Maria-bedevaart. Dat is de Kapel-in-’t-Zand, ook met een legende en bijpassend mirakel, iets met een beeldje in een put. Water uit die put is dus ook gewijd en werkzaam tegen kwalen en ongelukkige toestanden. Minder heilig natuurlijk dan het water uit Lourdes, dus we hoefden er niet mee aan te komen bij familie. Maar als die familie bij ons op visite kwam, dan namen ze vaak toch wel een flesje mee… voor de zekerheid.
De Kapel-in-’t-Zand (de naam is bedrieglijk, het is een forse neogotische kerk van de 19e eeuw) heeft ook, net als Lourdes en andere bedevaartsoorden, wanden vol devotietegeltjes. Daarop uiten mensen hun dankbaarheid jegens Maria, wegens verleende gunsten, of ze vragen Maria om voor hen te bidden in moeilijke tijden, of om genezing van een ziekte. Om een link te leggen, bidden om een lieve man/vrouw te vinden, of dankbaarheid voor een geslaagde verbintenis hoort ook tot de mogelijkheden.
Daarvoor is het nu dan wel te laat, dacht ik, want elke centimeter is bedekt. Maar op de site (laatst bijgewerkt 2024) lees ik tot mijn verbazing, dat er ruimte voor nieuwe tegeltjes is gecreëerd. Tegen een bijdrage van honderd euro per tegel kunnen we voor iedere wens de hulp van Maria inroepen. Overigens mag bidden natuurlijk altijd, dus mocht de de lezer(es) na een bezoek aan de Designer Outlet nog een paar uurtjes te besteden hebben, dan is een bezoekje aan de Kapel in ‘t Zand zeker aan te bevelen. Het is een wonderlijke plek, echt.
Wat Lourdes betreft, ik ben daar vele jaren later nog wel eens langs gekomen, meermaals zelfs, op de route naar de Pyreneeën. Ik kan persoonlijk geen deel uitmaken van die wereld en ik werp een cynische blik werp op de bedevaartsindustrie met gewijd water plastic jerrycans als dieptepunt. Maar tegelijk heeft het ook iets ontzagwekkends, die mensenmassa die daar uit de hele wereld samenkomt, verenigd in een gezamenlijk verhaal. Dat is wonderbaarlijk.