To String or not to String
woensdag 20 maart 2024
Ik vind het belangrijk met de tijd mee te gaan. Je moet daartoe flexibel zijn en niet teveel vasthouden aan het oude vertrouwde.
Dat heeft niet alleen te maken met ouder worden, al zie je het dan vaker wel lastiger worden bij mensen. Maar het heeft ook van doen met persoonlijkheid.
Ik herinner me mijn pap nog die helemaal niet flexibel was met nieuwe dingen, ook niet toen hij jong was. Zo was het een enorme toestand om een koffiezetter te krijgen. Ook toen mijn veel vooruitstrevendere moeder hem gewoon had gekocht, bleef hij nog een tijdlang met het aluminium kannetje op het gasfornuis koffie maken.
En wij waren het laatste gezin in Nederland volgens mij met een kleuren tv, koelkast, vriezer, en een pick-up met LPs.
Bij mijn vader werd dat helaas nog erger toen hij ouder werd. Mobiele telefoons waren uit de boze en computers helemaal! In zijn opinie leidde PC's en internet tot echtscheidingen.
Ik ben zelf niet zo van gadgets. Ik weet nog heel goed dat een aantal jaren terug meer en meer mensen zeiden, “Oh, ik stuur wel een Appje!”
Ik wist niet eens wat dat was, hihi. Maar het zette me wel aan het denken en deed me beseffen dat ik ook aan de smartphone moest als ik niet achter wilde gaan lopen.
Als er iets is wat ik niet wil, is dat het wel, dus ik had snel een smartphone geregeld!
Het is met nieuwe dingen altijd een afweging of je het wel of niet doet natuurlijk. Sommige dingen vind ik zelf gewoon onprettig. Eén daarvan is de string.
Ik weet nog dat die medio 1999 al bestond, al droegen de meesten hem toen volgens mij nog niet. Destijds liep ik stage in het ziekenhuis en de uniform broeken schenen een tikje door. Ik had één collega bij wie je daardoor kon zien dat ze een string droeg. Dat paste ook echt bij die vrouw en ik vond het wel leuk.
Na mijn scheiding had ik er ook een paar, maar ik droeg ze niet dagelijks. Een aantal jaren later wilde mijn tienerdochter ineens strings en zij droeg ze wel dagelijks. Daar zal peer-pressure een rol in hebben gespeeld. Als alle andere meisjes dat doen, moet je meedoen.
Het was het nieuwe normaal geworden.
Maar niet voor mij. Ik heb een pesthekel aan die rotdingen.
Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik het niet bij iedereen mooi vind. Er zijn maar weinig vrouwen of meisjes met mooie billen om zo’n ding goed tot recht te laten komen. Dat kun je zelfs door kleding heen al zien.
En bij een man is het voor mij een hele grote no-go. Een dealbreaker zelfs.
Qua strings zie ik het een beetje eenders als hoge hakken. Die draag ik ook niet elke dag, sowieso hoogst zelden.
Ik ben teveel op mijn comfort gesteld.
Dan zou je kunnen denken dat dat met leeftijd van doen heeft, maar dat is het hem niet helemaal. Als Stier-vrouw ben ik sensueel, maar ook praktisch. Er is een tijd voor sexy en zwoel, en een tijd voor gewoon lekker comfy.
Buiten dat ben ik op hakken nóg langer, ik ben 1.78m, en doorgaans steek ik dan overal bovenuit. Op zich niet zo erg zou je denken, maar veel mensen zijn sowieso al kleiner dan ik, met hakken wordt het verschil nog groter. Dat praat niet zo handig. Krijg je alleen pijn in je nek van.
Mannen vragen in een quiz op een dating site nogal eens wat je dagelijks draagt. Eén optie is veelal, “Hakjes en rokje?”
Waarom dan hakJES weet ik niet. Ze bedoelen dan neem ik aan juist hakKEN die heel hoog zijn. Om dat zo kinderachtig te stellen met “hakjes” maakt me al kriegel, hihi.
Maar rokjes doe ik dus ook alleen bij gelegenheid. Als ik uitga of zo.
Ik ben op de dag teveel bezig met allerlei verschillende dingen en een rok of jurk is daarmee niet handig.
Lange nagels idem dito.
Tuinieren, typen of huishouden doen met lange nagels vind ik irritant.
Ik bedoel, op je knieën in de tuin zitten graven in een kort rokje en hakken, met lange nagels en een “veter” tussen je billen werkt, dat toch gewoon niet.
Tijdje terug had ik het hierover met mijn osteo, een vrouw, en ik vroeg haar of ze ook wel eens mannen krijgt die een string dragen.
“Ja”, zei ze, “Dat is wel eens gebeurd, maar toen heb ik er wel wat van gezegd en dat hij voortaan in een gewone onderbroek moest komen.”
Sja, er zijn grenzen, toch?!
Ik zie mezelf als iemand die gemiddeld meegaat in nieuwe dingen. Ik doe en draag wat bij mij past, waar ik me goed bij voel.
Ik was in de jaren 90 met mijn man wel bij de voorlopers van het kopen en gebruiken van een PC en mobiele telefoons.
Voor de rest loop ik niet zo hard.
Wel onlangs de nieuwe optie van de medicijnen automaat gebruikt bij de huisarts. En ik ontdekte dat ik via gezondheidsnet ook veel dingen zelf kan regelen, o.a. een afspraak maken bij de huisarts zonder om 8 uur daarvoor op te moeten staan.
Leeftijd hoeft in ieder geval geen belemmering te zijn om nog iets te leren en met de tijd mee te gaan. Dat heb ik van dichtbij meegemaakt.
Mijn stiefmoeder is na overlijden van mijn pap aan een laptop, smartphone, en tablet gegaan. Omdat mijn vader al die dingen onzin vond, moest ze alles leren. Ze was toen 76. In het begin deed ze belangrijke dingen alleen met haar dochter erbij, zoals rekeningen betalen.
Inmiddels kan ze het allemaal zelfs, alleen als er echt iets lastigs is, belt ze haar dochter.
Zoals de meesten mensen kan en wil ze nu niet meer zonder. Zij stond er altijd open voor, maar dat wordt lastig als je partner er faliekant op tegen is.
Nu geniet ze ervan, heeft ze weer contact met verre familie, speelt spelletjes en gebruikt Apps.
Laatst kreeg ik van haar te horen over een app die voor mij handig was. Leer ik iets nieuws van iemand van 83!
Eigenlijk is het toch vooral via sociaal contact (of media) dat je op de hoogte blijft.
Als je nergens in meegaat, wordt je wereldje toch wel heel klein.
geplaatst door Roosje - 1105 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.