terug

To String or not to String

woensdag 20 maart 2024

Ik vind het belangrijk met de tijd mee te gaan. Je moet daartoe flexibel zijn en niet teveel vasthouden aan het oude vertrouwde.
Dat heeft niet alleen te maken met ouder worden, al zie je het dan vaker wel lastiger worden bij mensen. Maar het heeft ook van doen met persoonlijkheid.
Ik herinner me mijn pap nog die helemaal niet flexibel was met nieuwe dingen, ook niet toen hij jong was. Zo was het een enorme toestand om een koffiezetter te krijgen. Ook toen mijn veel vooruitstrevendere moeder hem gewoon had gekocht, bleef hij nog een tijdlang met het aluminium kannetje op het gasfornuis koffie maken.
En wij waren het laatste gezin in Nederland volgens mij met een kleuren tv, koelkast, vriezer, en een pick-up met LPs.
Bij mijn vader werd dat helaas nog erger toen hij ouder werd. Mobiele telefoons waren uit de boze en computers helemaal! In zijn opinie leidde PC's en internet tot echtscheidingen.

Ik ben zelf niet zo van gadgets. Ik weet nog heel goed dat een aantal jaren terug meer en meer mensen zeiden, “Oh, ik stuur wel een Appje!”
Ik wist niet eens wat dat was, hihi. Maar het zette me wel aan het denken en deed me beseffen dat ik ook aan de smartphone moest als ik niet achter wilde gaan lopen.
Als er iets is wat ik niet wil, is dat het wel, dus ik had snel een smartphone geregeld!

Het is met nieuwe dingen altijd een afweging of je het wel of niet doet natuurlijk. Sommige dingen vind ik zelf gewoon onprettig. Eén daarvan is de string.
Ik weet nog dat die medio 1999 al bestond, al droegen de meesten hem toen volgens mij nog niet. Destijds liep ik stage in het ziekenhuis en de uniform broeken schenen een tikje door. Ik had één collega bij wie je daardoor kon zien dat ze een string droeg. Dat paste ook echt bij die vrouw en ik vond het wel leuk.
Na mijn scheiding had ik er ook een paar, maar ik droeg ze niet dagelijks. Een aantal jaren later wilde mijn tienerdochter ineens strings en zij droeg ze wel dagelijks. Daar zal peer-pressure een rol in hebben gespeeld. Als alle andere meisjes dat doen, moet je meedoen.
Het was het nieuwe normaal geworden.
Maar niet voor mij. Ik heb een pesthekel aan die rotdingen.

Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik het niet bij iedereen mooi vind. Er zijn maar weinig vrouwen of meisjes met mooie billen om zo’n ding goed tot recht te laten komen. Dat kun je zelfs door kleding heen al zien.
En bij een man is het voor mij een hele grote no-go. Een dealbreaker zelfs.

Qua strings zie ik het een beetje eenders als hoge hakken. Die draag ik ook niet elke dag, sowieso hoogst zelden.
Ik ben teveel op mijn comfort gesteld.
Dan zou je kunnen denken dat dat met leeftijd van doen heeft, maar dat is het hem niet helemaal. Als Stier-vrouw ben ik sensueel, maar ook praktisch. Er is een tijd voor sexy en zwoel, en een tijd voor gewoon lekker comfy.
Buiten dat ben ik op hakken nóg langer, ik ben 1.78m, en doorgaans steek ik dan overal bovenuit. Op zich niet zo erg zou je denken, maar veel mensen zijn sowieso al kleiner dan ik, met hakken wordt het verschil nog groter. Dat praat niet zo handig. Krijg je alleen pijn in je nek van.

Mannen vragen in een quiz op een dating site nogal eens wat je dagelijks draagt. Eén optie is veelal, “Hakjes en rokje?”
Waarom dan hakJES weet ik niet. Ze bedoelen dan neem ik aan juist hakKEN die heel hoog zijn. Om dat zo kinderachtig te stellen met “hakjes” maakt me al kriegel, hihi.
Maar rokjes doe ik dus ook alleen bij gelegenheid. Als ik uitga of zo.
Ik ben op de dag teveel bezig met allerlei verschillende dingen en een rok of jurk is daarmee niet handig.
Lange nagels idem dito.
Tuinieren, typen of huishouden doen met lange nagels vind ik irritant.
Ik bedoel, op je knieën in de tuin zitten graven in een kort rokje en hakken, met lange nagels en een “veter” tussen je billen werkt, dat toch gewoon niet.

Tijdje terug had ik het hierover met mijn osteo, een vrouw, en ik vroeg haar of ze ook wel eens mannen krijgt die een string dragen.
“Ja”, zei ze, “Dat is wel eens gebeurd, maar toen heb ik er wel wat van gezegd en dat hij voortaan in een gewone onderbroek moest komen.”
Sja, er zijn grenzen, toch?!

Ik zie mezelf als iemand die gemiddeld meegaat in nieuwe dingen. Ik doe en draag wat bij mij past, waar ik me goed bij voel.
Ik was in de jaren 90 met mijn man wel bij de voorlopers van het kopen en gebruiken van een PC en mobiele telefoons.
Voor de rest loop ik niet zo hard.
Wel onlangs de nieuwe optie van de medicijnen automaat gebruikt bij de huisarts. En ik ontdekte dat ik via gezondheidsnet ook veel dingen zelf kan regelen, o.a. een afspraak maken bij de huisarts zonder om 8 uur daarvoor op te moeten staan.

Leeftijd hoeft in ieder geval geen belemmering te zijn om nog iets te leren en met de tijd mee te gaan. Dat heb ik van dichtbij meegemaakt.
Mijn stiefmoeder is na overlijden van mijn pap aan een laptop, smartphone, en tablet gegaan. Omdat mijn vader al die dingen onzin vond, moest ze alles leren. Ze was toen 76. In het begin deed ze belangrijke dingen alleen met haar dochter erbij, zoals rekeningen betalen.
Inmiddels kan ze het allemaal zelfs, alleen als er echt iets lastigs is, belt ze haar dochter.
Zoals de meesten mensen kan en wil ze nu niet meer zonder. Zij stond er altijd open voor, maar dat wordt lastig als je partner er faliekant op tegen is.
Nu geniet ze ervan, heeft ze weer contact met verre familie, speelt spelletjes en gebruikt Apps.
Laatst kreeg ik van haar te horen over een app die voor mij handig was. Leer ik iets nieuws van iemand van 83!

Eigenlijk is het toch vooral via sociaal contact (of media) dat je op de hoogte blijft.
Als je nergens in meegaat, wordt je wereldje toch wel heel klein.

geplaatst door Roosje - 1296 keer gelezen