terug

Acht seconden

woensdag 3 april 2024

Op een dag schrijf ik hier mijn ultieme blog. Het blog dat al mijn andere blogs overbodig maakt, het enige blog van mij dat hier zal achterblijven. Een blog zonder woorden, een blog van louter licht. Licht dat de werkelijkheid is, mijn werkelijkheid. Tot die dag oefen ik mij in het schrijven over licht en donker. Tot die dag scharrel ik hier wat rond...

‘...Want als je wil dat ze jou uit de rekken halen moet je avontuur en liefdadigheid uitstralen…’
(uit: Supermarkt Tinder, Delta, CBK Poetry Slam)

Het stond in de krant, in een artikel met tips om gezond oud(er) te worden: Scharrel door het leven. Rommel wat in de schuur. Ga een stukje lopen om een boodschap te doen. Ik was verbaasd - en gerustgesteld, dat ook. Mijn leven is immers een scharrelend leven. Wat ik zoal doe op een dag is rondscharrelen. Ik loop een ommetje Cronesteyn, doe noodzakelijke en minder noodzakelijke boodschappen in zeven verschillende supermarkten, hou mijn huis schoon genoeg, pas regelmatig op de kat en af en toe op mijn kleindochter, en ga wekelijks op pad voor een lange wandeling.
Zo wilde ik op een dag naar Den Haag, naar het Kunstmuseum. Ik wilde een schilderij bekijken, een drieluik uit het Universum van Max Beckmann, een schijnbaar vrolijke voorstelling die een loopje neemt met tijd en ruimte. Maar ja, ik had mijn Chromebook overstuur gemaakt. Het was zijn eigen schuld, hij was immers zelf begonnen. Woordjes van troost? Mijn stem was al te lang de stem van een tot schuldige gemaakte. Hoe dan ook, ik hield mij onledig met het bekijken van mogelijk toekomstige nieuwe tuniekjurkjes toen het scherm plots vijftig tinten donkerder werd. Schier onleesbaar werd. Omzetten van wit naar zwart scherm dan maar? Hm, beter te lezen, al zijn nu alle foto’s lichtblauw. Het lichtblauw van mijn mooiste meisjesjurk ooit. Terug naar wit wilde hij niet. Wat nu? Een behulpzame schoonzoon lastig vallen? Nee, ik kan dit zelf wel ook al kan ik het niet zelf.

‘...Niet in de kamers met stapels gouden munten en torenhoge tronen. Niet in de likes die we bedelen. Niet in de spierballen die we kweken of de kasten die we vullen of de uren die we kloppen.’
(uit: Leegte, Nina Everaert, CBK Poetry Slam)

Nu woon ik nog niet zo heel lang in Leiden - maar wel lang genoeg om die ene computershop te vertrouwen. Vijfentwintig minuten lopen later staar ik ongelovig naar het briefje op de deur: ‘wegens de paasvakantie zijn wij gesloten.’ Terug, weer het spoor over, naar een andere computershop, eentje die nog nooit mijn aandacht heeft getrokken. De man achter de toonbank luistert naar mijn relaas, opent het onwillige Chromebook, omvat hem met zijn grote handen terwijl hij tot acht telt en geeft hem terug. ‘Hij is weer in orde,’ zegt hij, ‘de uitknop acht tellen indrukken, dan vergeet hij alles.’ Natuurlijk was het iets ingewikkelder, was hij lang niet alles vergeten. Wel liet hij zich nu gewillig corrigeren.

‘Want als ik een vrouw ben, dan omdat ik het wil.
Als ik een vrouw ben, dan omdat ik het opeis.’
(vrij naar Gender, Spark, CBK Poetry Slam)

De volgende ochtend open ik mijn Chromebook om… Ja, waarom ook weer? Het scherm is veel te donker - wat ik haast gedachteloos corrigeer met het zonnetje op het toetsenbord.

De ene scharreldag is de andere niet. De ene geranium is de andere niet. En gezond ouder worden is misschien ook ‘meisje’ genoemd worden en dat als thuiskomen ervaren. Ik scharrel hier nog wel even rond.

geplaatst door RodeJas - 1678 keer gelezen