Een gezonde geest in een gezond lichaam, is dat bij een date bespreekbaar?
maandag 22 april 2024
Na het wakker worden, douchen en aankleden is mijn eerste loopje naar de brievenbus. Zes keer per week ligt de krant op de mat; vervolgens neem ik even tijd voor mijn meditatief momentje en het ontbijt, en dan wordt de krant opengeslagen. Het plaatselijke en landelijke nieuws en de columns bereiken mijn hersencellen en dan gebeurt het: De puzzelpagina! Eerst de viersterren Sudoku – loopt soms vast- en dan Fillipinne en Zweedse puzzel. Inmiddels heb ik de Senseo aan het werk gezet, mijn eerste koffie is de beloning voor het goed oplossen van de puzzels.
Dat puzzelen heeft nog een ander effect, het zorgt in combinatie met meditatie ervoor dat mijn geest gespitst blijft. Niets is erger als mijn rust op die momenten verstoord wordt. Gelukkig gebeurt dat zelden. Niettemin is er nog een aspect dat bijdraagt aan mijn welzijn: Bewegen. Dat doe ik liefst “Functioneel”, ik fiets graag naar de super en een of twee keer per week naar Amsterdam voor het dansen, of naar een ander doel. Ook het zelf schoonhouden van mijn woning behoedt mijn spieren voor een lui bestaan.
Hoe belangrijk is het evenwicht tussen het op orde houden van je geest en je lichaam? Is dat niet een van de meest essentiële gedeeltes van het dagritme? De Latijnse spreuk : Mens sana in corpere sano, waarvan een deel van de titel boven deze blog de vertaling is heeft niets aan waarde ingeboet. Toegegeven, in allerlei advertenties van fabrikanten van apparatuur om de beweging te stimuleren en advertenties van organisaties die cursussen aanbieden om de geest helder te houden wordt hier ruimschoots aandacht aan besteed. Maar waarom kan ik dat zelf niet zonder al die vaak dure hulpmiddelen? Kom nou!
Nu de jaren gaan tellen is het niet meer vanzelfsprekend, dat er geen fysieke ongemakken zijn. De inspanningen om de gezondheid van mijn lichaam en geest op het juiste niveau te houden leveren mij de nodige voordelen op (trouwens. als dat peil niet op orde is, moet ik daar wel aan werken). Ik loop minder kans om gekweld te worden door allerlei kwaaltjes, die mijn leven minder aangenaam maken. Plusje is dat ik mij goed kan blijven bewegen, liefst zonder ondersteuning. Als laatste, maar niet geheel onbelangrijk, vergroot ik de kans, dat ik bij een date uiterlijk in de smaak val bij de dame, die ik ontmoet. Immers, het oog wil ook wat!
Het zou mijns inziens heel dom zijn om met de acties, die ik pleeg voor een gezond leven te minderen of ermee te stoppen zodra ik “onder de pannen” ben, oftewel wanneer ik in een duurzame relatie verkeer. In cartoons zie ik zo vaak afbeeldingen van stellen waarvan een van beiden heel onaantrekkelijk is, ook lees ik dat velen ook mentaal op niet eens zo vergevorderde leeftijd al aftakelen. Natuurlijk zijn dit ontwikkelingen, waar deze mensen vaak niet altijd zelf wat aan kunnen doen, er zijn ziekteprocessen, die ze niet kunnen beïnvloeden, of ze kunnen domweg pech hebben gehad door een ongeluk.
Als ik iemand voor de eerste keer ontmoet weet ik al het een en ander van de ander ( en zij van mij), door wat er in het profiel staat, gesteld dat die date via een datingsite tot stand komt. Zowel bij de ontmoetingen die ik zelf had als ook uit wat ik van anderen hoor is duidelijk geworden, dat niet iedereen de behoefte heeft om in een profiel de plussen en minnetjes van de geestelijke en lichamelijke gezondheid aan te stippen. Soms komt dat bij de eerste date wel aan de orde, soms pas later. Het is mijns inziens wel essentieel in een relatie! Door er in elk geval al iets over in het profiel of in het mailcontact te vermelden zal het dategesprek soepeler verlopen, en ik vind, dat het ook eerlijker is dan dit te verhullen.
Maar wat vinden de lezers van de blog van dit alles? Voor alle duidelijkheid tenslotte: Je mag niemand discrimineren op grond van fysieke of psychische onvolmaaktheden. Anderzijds blijft een ieder vrij een contact aan te gaan met wie hij of zij dat wil… Niemand is verplicht om ongeacht de omstandigheden met iedereen die op zijn of haar pad komt in zee te gaan. Mogelijk heb ik door mijn verhaal een tere snaar geraakt, hopelijk heb ik deze dilemma’s zo verwoord, dat het niet stoort. Verder heb ik, laat daar geen twijfel over bestaan, veel bewondering voor diegenen, die zich als mantelzorger voor het welzijn van hun partner of andere verwant(e) inspannen, als diegene wat meer zorg nodig heeft!
geplaatst door Aktivo1 - 1882 keer gelezen
Vorige berichten
Mooie woorden zijn lang niet altijd daden
Mooi gezegd dat een grote woonafstand van elkaar geen bezwaar hoeft te zijn om je partner beter te leren kennen. Zelfs als dat inhoudt dat je de ander dan maar sporadisch kunt bezoeken omdat hij/zij meer dan 1000 km van jou verwijderd woont. Een gastvrij onderkomen in het buitenland kan bovendien een heerlijk vakantieadres zijn, zeker als het een Hollandse man of vrouw is, die de plaatselijke taal goed kent. De wederdienst is dan jouw gastvrije huis als hij of zij naar Nederland komt. In beide gevallen heb je geen hotel nodig.
In het buitenland kan degene die daar al lang woont, je tevens alle mooie plekjes in de omgeving laten zien, zonder dat je daarvoor met een hele groep toeristen op pad hoeft te gaan. Omgekeerd kan de ander bij jou in Nederland, rustig zijn & haar familie bezoeken vanuit jouw huis, of bij jou thuis ontvangen. Na een periode bij elkaar geweest te zijn, kan je daarna beeldbellen met elkaar om de relatie samen verder uit te diepen. Dagelijkse beslommeringen val je de ander dan maar liever niet teveel mee lastig, die los je gewoon zelf op.
Maar wat gebeurt er als je iemand ECHT nodig hebt in de tussenliggende periode dat je niet bij elkaar bent? Tot wie wend je je dan? Tien tegen een dat het een familielid is, je kind(eren), die goede buren of je hartsvriend(in) die alle ins en outs van je kent. Je kan immers niet verwachten dat je partner even overkomt omdat je opeens voor een kortstondige opname naar het ziekenhuis moet, je huisdier(en) te verzorgen in de periode dat je dat zelf niet kan, je post dagelijks uit het zicht te leggen om inbraak te voorkomen, etc.
Nou weet ik wel dat ik niet bij voorbaat al overal beren op de weg moet zien, als er nog niks aan de hand is, anders kan ik straks "bijna" alleen nog maar achter die spreekwoordelijke geraniums zitten. Het is bij mij wel zo dat grote avonturen aangaan een stuk minder is geworden, zeker nadat ik met pensioen ben gegaan. Over al die praktische dingen dacht ik 10 tot 15 jaar geleden nog niet zo na. Misschien scheelt het als je zelf ooit hebt meegemaakt dat er iets ernstig mis ging, of bij een dierbaar persoon waar je een hele sterke band mee hebt.
Ik heb ook ondervonden dat iemand die aan het andere eind van ons land woont ook niet zomaar even naar je toe komt, maar dat het vaak allemaal om vaste afspraken draait. Bij ie man of vrouw die veel minder ver weg woont, gaat dat toch allemaal een stuk makkelijker...
Voorbereidingen op de echte afspraak
Ik ben als ik dit schrijf bezig met het afvinken van mijn things-to-do list voor mijn vakantietrip die 6 juni begint. Er staan aandachtspunten op die ik de afgelopen dagen heb afgerond, dingen die ik vandaag en morgen ga doen en ook heel belangrijke afstreeppunten, die pas op de vroege ochtend van het vertrek afgerond kunnen worden. Acht dagen met de bus richting Hongarije, bezoekjes aan Boedapest en omgeving, in een land waar ik van de taal echt geen enkel woord spreek. Dat gebrek aan zelf verbaal te kunnen communiceren stuit mij tegen de borst. Ik breek zelfs mijn tong over de fonetische weergave van de belangrijkste zinnen en uitdrukkingen in het boekje met woorden en uitdrukkingen in het Hongaars.
Eigenlijk is mijn hele leven een voorbereiding op dingen die later gaan gebeuren. Als kind moest ik mij op school voorbereiden op mijn werkzame leven. Dagelijks of eens per paar dagen moet ik boodschappen doen. Ik probeer bij de voorbereiding van mijn vakantie niets te vergeten. Als ik jarig ben of anderen uit mijn kring jarig zijn eist dat weer een ander stuk voorwerk. En dan de kerstkaarten! Daar begin ik vroeg mee, in oktober ga ik ze al schrijven.
Een date vraagt, nee smeekt ook om voorbereidingen. Ik geloof dat van een flink deel van de dates al op voorhand helder is, dat ze geen vervolg krijgen, louter en alleen vanwege een slechte voorbereiding. Evenals een vakantie volledig in de soep kan lopen als het voorwerk niet perfect is. Hoe vaak lees ik niet dat een gezin en nog vaker een single onderweg merkt, dat er iets vergeten is. Ronduit rampzalig is het vergeten van het uitdoen van de knop van een gasfornuis, die weliswaar op de laagste stand stond.. Als je met z’n tweetjes bent zullen die ultieme missers minder vaak voorkomen.
De voorbereidingen voor een date moet je toch zelf doen. Hoewel, ik heb van sommige dames gehoord, dat ze hulp hebben gekregen, meestal van een dochter of een ander familielid die hen adviseerde hoe ze hun date tegemoet moesten gaan, en vooral bij het opstellen van een profieltekst.
Vrouwen schenken voor een afspraakje doorgaans meer aandacht aan hun kleding en overige uiterlijke verzorging dan mannen. Een even belangrijk aspect voor een date is goed afspreken, waar de locatie is en hoe laat de ontmoeting plaats heeft. Wat voor iemand een bekende plek is kan voor de ander een zoekplaatje zijn.
Net als voor een vakantiereisje is een lijstje van aandachtspunten bij een date niet overbodig,. Voorkomen is beter dan genezen. Nog erger, een mislukte date door een slechte voorbereiding krijgt doorgaans geen tweede kans. Er zijn onvoorziene omstandigheden die een date compleet kunnen laten mislukken. Iemand kan in een slecht humeur verkeren, gewoon niet goed in zijn of haar vel zitten. Is het dan niet beter om de date uit te stellen??
Buienradar is een geweldig hulpmiddel om een buiten-date tot een succes te maken. Ik raadpleeg die site regelmatig. Helaas is ook die site niet altijd voor 100 procent betrouwbaar.
Ik wens iedereen goede voorbereidingen op de ontmoeting, die nog komen gaat. En nog meer, dat die date slaagt en een vervolg krijgt!
Uitgehuwelijkt
Afgelopen weekend heb ik 2 kunstroutes bezocht. Ze waren allebei in de buurt en dus te bezoeken met de fiets. Als bonus heb ik ook diverse mooie tuinen mogen betreden waarin de beelden, het keramiek of de schilderijen zeer fraai stonden opgesteld. Toch hadden sommige kunstenaars hun werk ook nog volledig opgesteld staan in hun atelier.
Zo betrad ik een atelier waar de kunstenaar veel schilderijen van Rembrandt van Rijn had nageschilderd. Hij zei met een brede lach : je hoeft niet meer naar het Rijksmuseum om zijn schilderijen te bekijken, je kunt zijn werk hier ook bewonderen. Hij had ook nog "het puttertje" van Carel Fabritius nageschilderd, Rembrandts meest getalenteerde leerling. Rembrandt is helaas niet zo netjes met het werk van zijn beste leerling omgesprongen.
Als hij een schilderij van Carel mooi vond, zette hij gewoon zijn eigen handtekening eronder, vertelde de kunstenaar me. Hij kwam ermee weg, omdat Fabritius nog een leerling van hem was. Meestervervalser Han van Meegeren, die o.a. schilderijen van Vermeer had vervalst kreeg er gevangnisstraf voor. Rembrandt was in wel meer dingen niet zo netjes, antwoordde ik hem. Ik heb ooit eens gehoord dat hij veel schulden had gemaakt en dat hij in 1656 vrijwillig failliet ging om het erfdeel van zijn zoon te beschermen, maar zijn huis & inboedel werden later toch nog verkocht.
Ook weet ik dat hij na de dood van zijn vrouw Saskia van Uylenburgh een kindermeisje, Geertje Dircx had ingehuurd voor zijn zoon Titus. Zij was ook de huishoudster. Hij werd op haar verliefd en zij werd zijn minnares. Niet vreemd, maar wel ongepast dat ze ongehuwd samenleefden als man en vrouw, dat kon echt niet in die tijd. Hij deed haar dus een trouwbelofte. die hij net zo makkelijk weer verbrak, toen hij een relatie kreeg met Hendrickje Stoffels, zijn grote liefde en muze. Geertje pikte dat niet en klaagde hem aan. Dat kon ze niet winnen want Rembrandt was toen al een beroemd kunstenaar. Sterker nog, zij had de ringen van zijn vrouw, die hij zelf aan haar geschonken had, naar de lommerd gebracht. Hij klaagde haar dus ook aan. Door zijn toedoen werd zij 5 jaar opgesloten in een tuchthuis.
Het gesprek met deze kunstenaar ging als volgt verder. Hij zei : geloof het of niet, maar mijn vrouw en ik zijn aan elkaar uitgehuwelijkt. Wat, hier in Nederland (?), dat meen je niet, zei ik en keek hem verbaasd aan. Tja, mijn vader had een grote boerderij, haar vader was ook een rijke boer. Wij werden door onze ouders gezien als een uitstekende huwelijkskandidaat. Ook kenden onze ouders elkaar, wij hadden dezelfde achtergrond, dezelfde waarden en normen, kat in het bakkie. Hoe liep dat af, vroeg ik hem, zijn jullie gelukkig geworden? Na 55 jaar huwelijk is ze nog steeds mijn vrouw. Geen enkel probleem, onze ouders hadden het goed gezien, antwoordde hij met pretlichtjes in zijn ogen.
By the way, ik heb hier ook nog een dienblad vol met kleine borreltjes oranje bitter staan, voor al mijn bezoekers. Tast toe, proost ...