terug

Het rugzakje

dinsdag 16 april 2024

Zoals de meesten hier heb ook ik het nodige meegemaakt in mijn leven, het meeste gebeurde de afgelopen 10 jaar. Terwijl ik mezelf daarvoor gelukkig prees want nauwelijks problemen met de gezondheid, wel een scheiding achter de rug maar die verliep goed met wederzijds begrip, soms wat kleine niemendalletjes in de familie maar niets ernstigs, eigenlijk kabbelde mijn bestaan zonder grote golven. Tot zo’n 10 jaar geleden er wat problemen kwamen, in het werk, met de gezondheid, en daarna kreeg ik steeds meer in de gaten dat ik niet langer een “ zondagskind” was zoals ik mezelf graag zag maar dat ook ik niet kon ontkomen aan ziekte en zeer.
Mijn rugzakje werd steeds zwaarder gevuld!
En in de Corona periode werd het een rollercoaster van verdriet, eenzaamheid, pijn, en zoals heel veel mensen werd ik teruggeworpen naar het besef dat mijn bestaan valt en staat met wat ik wil en kan en ga doen. En dat was een bewustwordingsproces waar ik een hele kluif aan had maar waar ik redelijk uit ben gekomen. Wel met een aantal ervaringen die mij altijd bijblijven, waar ik nooit vanaf zal komen, ik heb een rugzak die redelijk gevuld is.
En is dat erg?
Belemmert dit mijn bestaan of mijn toekomst?
Mag ik wel aan een nieuwe relatie beginnen met de wetenschap dat ik altijd mijn herinneringen heb en die ook wil delen met een toekomstige partner?
Deze maand, de aprilmaand, zal altijd beladen blijven voor mij, want 4 jaar geleden kon ik niet naar mijn lief toe vanwege de lockdown, hij was jarig zonder mij, werd voor de eerste keer opa zonder dat ik bij hem was en overleed zonder mij.
En ik wil deze herinneringen houden want zij horen bij mijn leven. Maar ik wil ze ook bespreekbaar houden met mijn omgeving dus ook met een nieuwe partner.
Ik lees wel eens in reacties dat je, voordat je aan een nieuwe relatie begint, je rugzakje moet legen en ik vraag me af wat daar de achterliggende gedachte van is. Mag er niet stilgestaan worden bij sommige gebeurtenissen die een grote impact hebben gehad op iemands leven? Wie ben ik om commentaar te hebben op andermans verdriet? Hoe kan een ander bepalen hoelang rouwen mag duren? Zijn sommigen bang voor de geesten uit het verleden, of ervaren ze het als competitie?
Naar mijn idee is een herinnering aan een verloren liefde geen beletsel voor een nieuwe relatie en mag dat stukje ook altijd aanwezig blijven, het is onderdeel geworden van wie ik ben .
En wat ik me afvraag: is een rugzakje alleen maar gevuld met trieste of moeilijke herinneringen of mogen er ook mooie en ontroerende gedachten in? Want die heb ik ook, heel veel zelfs, en ze zijn het waard om ook regelmatig aandacht te krijgen.
Ik ben nieuwsgierig naar de mening van jullie.

geplaatst door Angi - 1341 keer gelezen