Op date met een fatbike?
maandag 1 april 2024
Ooit heb ik als 18-jarige in de jaren ’60 een korte tijd op een brommer gereden. Ik zag dat veel vriendjes uit mijn omgeving verkering hadden en hun geliefde dan na een dansavond in een sociëteit naar huis brachten op hun Zundapp of hun Puch; een Solex was daar natuurlijk niet zo geschikt voor. Toen was er nog geen rijbewijs nodig voor een bromfiets, alleen voor een motor of een Vespa scooter en voor auto’s moest men op les.
Ik was stinkend jaloers op de jongens die wel rondtoerden met zo’n leuke dame op het zadel, haar handen innig om hun middel geslagen. In 1967 besloot ik daarom heel veel vakantiewerk te doen “in de bollen” en zodoende geld voor een gemotoriseerd vehikel bijeen te schrapen.
Mijn oma leende mij de centjes al, zo zeker was zij ervan dat mij deze “Dagobert Duck actie” zou lukken. Ik heb evenwel maar korte tijd genoten van mijn aanwinst. Door een verkeersongeluk was mijn vehikel na een paar maanden al total loss.
De enige jongedame die ik kort na de aanschaf achterop had genomen had domme pech. Ik was nog niet gewend aan dit vervoermiddel, bij het oversteken van een drukke autoweg viel ze door een ongelukkige manoeuvre van het duozadel pardoes op straat, en ik moest hemel en aarde bewegen om haar zo ver te krijgen, dat ze bij mij achterop haar rit naar huis vervolgde. Daarna heb ik nog korte tijd zonder passagiere op mijn gemotoriseerde voertuig gereden, maar dat was het dan.
Later heb ik alleen als passagier van gemotoriseerd vervoer gebruik gemaakt. En dat bevalt me prima. Mijn gewone stadsfiets brengt me binnen redelijke grenzen overal waar ik zijn moet, en anders is er nog Openbaar Vervoer. Voordeel is dat mijn fietstochtjes bijdragen aan mijn welzijn, mijn gezondheid. Mede door geen fatbike te gebruiken word ik ook niet “fat”. Ik ben heel benieuwd wat op termijn de invloed is op de gezondheid van veel jonge weggebruikers als ze op jeugdige leeftijd rijden op een fatbike en daarna op een motor of een scooter, en tenslotte in een auto. Over het ronduit asociale gedrag van fatbikers is onlangs in de pers en in andere media genoeg geschreven. Ik schrik nog steeds als zo’n gozer mij met een snelheid passeert die ik van zijn levensdagen nooit met een fiets haal. Groot nadeel van deze elektrische fietsen is het risico op diefstal. En verder vind ik de berijders vaak behoorlijk intimiderend. Aan de andere kant is het een uitkomst voor ouderen, die de energie missen voor het rijden op een gewone fiets, en toch wat lichaamsbeweging willen hebben.
Natuurlijk zullen vooral jongens de blits willen maken op de meiden, als ze met zo’n dure en indrukwekkende elektrisch aangedreven fiets aan komen sjezen. Ik ben geschrokken van de kosten van deze vervoermiddelen. Kennelijk is er niet zoveel armoede onder de jeugd, want je moet toch over een goedgevulde spaarpot beschikken als je een fatbike wilt kopen. Of trekken vooral pa en ma de portemonnee? Studerende jongeren uit het voortgezet onderwijs moeten wel een onwijs goede bijbaan hebben om zich dit alles te kunnen veroorloven.
Een paar keer heb ik gelezen dat een vrouw het bezit van een auto een absolute voorwaarde vindt voor een relatie. Daar krijg ik een beetje een ongemakkelijk gevoel bij. Haar partner is toch niet per definitie ook gebombardeerd tot particulier chauffeur? Gelukkig zijn er steeds meer dames die juist rijden. Wat een leuk programma trouwens: Meiden die rijden! Dat is echt roldoorbrekend. Onlangs wees iemand, met wie ik wilde daten ook mij af, omdat ik geen auto heb, zij wilde niet altijd de chauffeur zijn. Ik red mij prima met de fiets en het OV, maar ik had geen zin om met haar daar verder over in discussie te gaan.
Mag je een potentiële date op voorhand afrekenen op iets, dat hij of zij niet heeft? Als iemand bewust kiest voor vervoer op zijn of haar manier, nu, so what? Punt is weer dat dit niet standaard in een profiel ingevuld wordt / hoeft te worden. Ik denk, dat de situatie in dun bevolkte gebieden van Nederland in dit opzicht weer geheel anders is dan in de Randstad. Ik heb, mits trein en bus niet verstoord zijn, makkelijk praten, maar in een dorp in “The middle of nowhere” is dit anders. Stel, dat ik een klik krijg met iemand op grote afstand, wat dan? Is het handig bij de eerste date te vertellen, of je een auto hebt of niet? Wederom ben ik benieuwd naar ervaringen van lezers, ditmaal dus over de invloed van de wijze van vervoer bij daten! Op voorhand: Ik vind, dat iedereen zelf moet weten hoe hij / zij rijdt…
geplaatst door Aktivo1 - 1613 keer gelezen
Vorige berichten
En dan ben je ineens alleen
In de Angelsksische wereld is die belofte om trouw te zijn tot de dood je scheidt heel standaard en iedereen kent die wel uit films of tv-series. Maar als je in de 20 bent, is de dood iets wat oude mensen overkomt en op jou en je partner niet van toepassing als je trouwt. Heb je het geluk de juiste te treffen dan gaat de tijd veel sneller dan je denkt en als je om je heen kijkt, word je zelf niet langer als jong gezien terwijl je je nog zo wel degelijk voelt. Mijn echtgenote was 54 toen ze stierf aan de ziekte met de grote K. Zomaar zonder veel waarschuwing en gelukkig met een kort ziekbed en weinig lijden. We hadden geen kinderen en uitsluitend een kat die waarschijnlijk net zoveel verdriet had als ik.
Hoe ga je dan verder als ineens niets meer belangrijk lijkt? Een tijdje was ik volledig van de kaart en werd ik gesteund door familie en kennissen, maar dat is ook maar een tijdelijke troost hoe dankbaar je ook moet zijn als je het geluk hebt dergelijke hulp te krijgen. Na enige tijd dringt het pas echt door: je bent nu alleen. Voor mij voelde dat alsof ineens weinig zin meer had.
Het bedrijf dat je grotendeels samen hebt opgebouwd is plotseling niet meer boeiend. De plannen voor de toekomst na een vroeg pensioen gaan in rook op. En ineens is dat anker weg. Tegen wie moet je nu de dingen vertellen die je overdag meemaakt. Wie is er thuis of komt binnenkort binnen als jij er bent. De kat was een troost omdat deze ook echt van mijn vrouw was geweest. Maar wie hier denkt dat een huisdier ook maar enigszins een relatie kan vervangen vergist zich deerlijk.
Toen duidelijk werd dat mijn echtgenote zou overlijden heeft ze gezegd dat ik iemand anders moest zoeken, Jij bent geen type om alleen te blijven. Maar dat zegt iedereen waarschijnlijk die van iemand houdt en weet dat het afscheid nadert. Dat heb ik beloofd, evenzeer weer zoals iedereen dat waarschijnlijk doet op zo'n moment. De eerste jaren had ik echter geen enkele interesse in een nieuwe relatie. Maar nu heb ik dan na 5 jaar die stap gezet. Inschrijven op een dating-site, Dat was niet eenvoudig, maar daar kom ik eventueel op terug in volgende blogs. Indien dat mogelijk wordt gemaakt.
Relatie stuk: repareren of berusten?
In maart 2026 heb ik een blog geschreven over niet snoepen tussen de scherven. Er gaat ongemerkt veel stuk om mij heen, en dat zullen anderen met mij kunnen beamen.
Ik had gewinkeld in de supermarkt en toen ik wilde afrekenen bleken twee van de vier gewone kassa’s defect en de ruimte met zelfscankassa’s was afgesloten wegens een verbouwing. Een paar dagen later stapte ik in de bus naar Amsterdam, van de incheckapparaten waren twee niet in werking, ik moest net als iedereen naar achteren lopen om bij de uitgang in te checken. Dit zijn natuurlijk geen wereldschokkende gebeurtenissen.
Mijn buurvrouw is een week met vakantie. De overbuurvrouw en ik letten op haar kat; toen ik het beestje naar buiten liet op onze afgesloten patio begon ze in een onbewaakt ogenblik te drinken uit een emmertje, waarin buuf een paar verfkwasten had laten weken. Uiteraard heb ik zo snel mogelijk die emmer weggehaald en met de andere buurvrouw overlegd wat te doen.
Gelukkig liep de kat na een paar dagen weer relaxt door haar huis, alsof er niets gebeurd is..
In mijn eigen woning gaat gelukkig zelden iets stuk. Maar, zeg nooit nooit. Voorkomen is beter dan genezen, een ongelukje zit in een klein hoekje.
Elke relatie eindigt ooit, hetzij door overlijden van een van beiden, of door een uit elkaar gaan op initiatief van een van beide of van beide partners. Hoe dan ook, dan gaat er ook wat stuk. Als jouw relatie eindigt anders dan door overlijden en je voelt dit al in een vroeg stadium aan, moet je dan repareren of berusten in de komende breuk?
Op aandringen van mijn partner heb ik een poging gedaan tot repareren, maar die is na enkele weken gestrand. Ik denk, dat er meer stellen niet slagen in hun reparatiepoging.
Een loodgieter, die een lek in een leiding moet repareren heeft het wat gemakkelijker.
Omdat ook nu nog veel stellen hun relatie niet officieel bezegelen met een samenlevingscontract of een huwelijk zullen er veel relatiebreuken zijn, die behalve in de kring van naaste verwanten en bekenden niet in de openbaarheid komen.
Moet je er voor schamen, dat je relatie op de klippen liep? Of moet je al bij het begin van het contact heel nuchter incalculeren, dat die kans altijd bestaat?
Iets dat in huis stuk gaat is een bron van irritatie. Een relatiebreuk ligt toch gevoeliger. Dan is het zo belangrijk om goede vrienden en fijne familieleden te hebben, die je steunen.
Ik heb er nooit aan gedacht in latere jaren de relatie met mijn ex te (laten) repareren. Misschien zijn er lezers die dit wel geprobeerd hebben. En wie weet heeft het succes gehad.
Probleem bij deze reparaties is de positie van degene, die de reparatie in gang zet. Hij of zij is dan heel afhankelijk van de reactie van zijn of haar ex. Die kan dan bijvoorbeeld voorwaarden stellen aan het opnieuw aangaan van een relatie.
Wel heb ik ooit overwogen te proberen de relatie met mijn vriendin, die na drie en een half jaar latten stopte nieuw leven in te blazen. Maar toen ik hoorde dat zij een andere vriend had gevonden heb ik die reparatie uit mijn hoofd gezet.
Het slagen van een reparatie bij een relatiebreuk hangt mijns inziens af van de wil, die beide partners hebben om de onmin bij te leggen. En van de intensiteit van de schade, die ontstaan is door de relatiebreuk.
Ik besef mij terdege, dat dit bij sommigen kil kan overkomen. Het is evenwel de realiteit!
Succes hangt af van je eigen inzet
Succes hangt af van je eigen inzet
Ik ben blij en trots op mijzelf. Ik was al een paar dagen aan het proberen om op mijn nieuwe laptop de printer te installeren. Het is mij vanmorgen gelukt, evenals de Wifi verbinding. Ik weet nog wanneer ik tijdens mijn werk een probleem niet tijdig opgelost zou kunnen krijgen, ik het een poosje liet rusten. Het gekke was, dat het daarna wel lukte. Zo ook met het installeren van de printer. De volgende dag, of het latere moment kijk je er vaak met een frisse en andere blik naar. En… ik geef niet gauw op.
Ik vind het ook leuk om op een computer iets te proberen, iets uit te vinden. En ben niet bang om fouten te maken. Ik heb dat altijd gedaan. Bovendien van je fouten kun je leren. Op mijn werk hing een bordje met de spreuk: “Wie werkt maakt fouten, wie niet werkt maakt geen fouten”.
Er was een tijd dat alles vanzelfsprekend ‘wij’ was. Iemand in de buurt waaraan je iets kon vragen. Dat was weleens makkelijk, hoewel ik het zelf altijd eerst probeerde. Na tweeënveertig jaar Huwelijk hield het tweezijn ineens op. Niemand naast je om iets aan te vertellen. Dat was wennen. Het ‘wij ‘werd ‘ik’. Alles alleen doen. De (zware) container buiten zetten bijvoorbeeld. Ik noem dit vaak als eerste, omdat ik er een hekel aan heb. Oliepeil van de auto controleren, de banden ervan oppompen, mijn fiets nakijken en een band plakken. Allemaal klusjes die voor mij werden gedaan, omdat bij tweezijn ongemerkt de taken zijn verdeeld.
Hoewel er wel meer taken zijn die ik nu als single moet doen, is elk proces een gewenning. En problemen, of lastige dingen worden nu ook opgelost. Single zijn betekent ook het heft in eigen handen nemen. Het alleen-zijn beleven kost tijd. Inmiddels ervaar ik ruimte. Vooral ruimte om gelukkig te zijn in mijn alleen-zijn. Met alle mogelijkheden om die ruimte in te vullen. Er is geen stilte meer.
“Wie leert lopen op eigen voeten, kan verder komen dan hij dacht”
Liefs,
Monique