terug

Op date met een fatbike?

maandag 1 april 2024

Ooit heb ik als 18-jarige in de jaren ’60 een korte tijd op een brommer gereden. Ik zag dat veel vriendjes uit mijn omgeving verkering hadden en hun geliefde dan na een dansavond in een sociëteit naar huis brachten op hun Zundapp of hun Puch; een Solex was daar natuurlijk niet zo geschikt voor. Toen was er nog geen rijbewijs nodig voor een bromfiets, alleen voor een motor of een Vespa scooter en voor auto’s moest men op les.

Ik was stinkend jaloers op de jongens die wel rondtoerden met zo’n leuke dame op het zadel, haar handen innig om hun middel geslagen. In 1967 besloot ik daarom heel veel vakantiewerk te doen “in de bollen” en zodoende geld voor een gemotoriseerd vehikel bijeen te schrapen.
Mijn oma leende mij de centjes al, zo zeker was zij ervan dat mij deze “Dagobert Duck actie” zou lukken. Ik heb evenwel maar korte tijd genoten van mijn aanwinst. Door een verkeersongeluk was mijn vehikel na een paar maanden al total loss.

De enige jongedame die ik kort na de aanschaf achterop had genomen had domme pech. Ik was nog niet gewend aan dit vervoermiddel, bij het oversteken van een drukke autoweg viel ze door een ongelukkige manoeuvre van het duozadel pardoes op straat, en ik moest hemel en aarde bewegen om haar zo ver te krijgen, dat ze bij mij achterop haar rit naar huis vervolgde. Daarna heb ik nog korte tijd zonder passagiere op mijn gemotoriseerde voertuig gereden, maar dat was het dan.

Later heb ik alleen als passagier van gemotoriseerd vervoer gebruik gemaakt. En dat bevalt me prima. Mijn gewone stadsfiets brengt me binnen redelijke grenzen overal waar ik zijn moet, en anders is er nog Openbaar Vervoer. Voordeel is dat mijn fietstochtjes bijdragen aan mijn welzijn, mijn gezondheid. Mede door geen fatbike te gebruiken word ik ook niet “fat”. Ik ben heel benieuwd wat op termijn de invloed is op de gezondheid van veel jonge weggebruikers als ze op jeugdige leeftijd rijden op een fatbike en daarna op een motor of een scooter, en tenslotte in een auto. Over het ronduit asociale gedrag van fatbikers is onlangs in de pers en in andere media genoeg geschreven. Ik schrik nog steeds als zo’n gozer mij met een snelheid passeert die ik van zijn levensdagen nooit met een fiets haal. Groot nadeel van deze elektrische fietsen is het risico op diefstal. En verder vind ik de berijders vaak behoorlijk intimiderend. Aan de andere kant is het een uitkomst voor ouderen, die de energie missen voor het rijden op een gewone fiets, en toch wat lichaamsbeweging willen hebben.

Natuurlijk zullen vooral jongens de blits willen maken op de meiden, als ze met zo’n dure en indrukwekkende elektrisch aangedreven fiets aan komen sjezen. Ik ben geschrokken van de kosten van deze vervoermiddelen. Kennelijk is er niet zoveel armoede onder de jeugd, want je moet toch over een goedgevulde spaarpot beschikken als je een fatbike wilt kopen. Of trekken vooral pa en ma de portemonnee? Studerende jongeren uit het voortgezet onderwijs moeten wel een onwijs goede bijbaan hebben om zich dit alles te kunnen veroorloven.

Een paar keer heb ik gelezen dat een vrouw het bezit van een auto een absolute voorwaarde vindt voor een relatie. Daar krijg ik een beetje een ongemakkelijk gevoel bij. Haar partner is toch niet per definitie ook gebombardeerd tot particulier chauffeur? Gelukkig zijn er steeds meer dames die juist rijden. Wat een leuk programma trouwens: Meiden die rijden! Dat is echt roldoorbrekend. Onlangs wees iemand, met wie ik wilde daten ook mij af, omdat ik geen auto heb, zij wilde niet altijd de chauffeur zijn. Ik red mij prima met de fiets en het OV, maar ik had geen zin om met haar daar verder over in discussie te gaan.

Mag je een potentiële date op voorhand afrekenen op iets, dat hij of zij niet heeft? Als iemand bewust kiest voor vervoer op zijn of haar manier, nu, so what? Punt is weer dat dit niet standaard in een profiel ingevuld wordt / hoeft te worden. Ik denk, dat de situatie in dun bevolkte gebieden van Nederland in dit opzicht weer geheel anders is dan in de Randstad. Ik heb, mits trein en bus niet verstoord zijn, makkelijk praten, maar in een dorp in “The middle of nowhere” is dit anders. Stel, dat ik een klik krijg met iemand op grote afstand, wat dan? Is het handig bij de eerste date te vertellen, of je een auto hebt of niet? Wederom ben ik benieuwd naar ervaringen van lezers, ditmaal dus over de invloed van de wijze van vervoer bij daten! Op voorhand: Ik vind, dat iedereen zelf moet weten hoe hij / zij rijdt…

geplaatst door Aktivo1 - 1698 keer gelezen