(Toevallige) Ontmoetingen
zaterdag 6 april 2024
Een paar dagen terug had ik een leuk moment in de voortuin. Vanuit mijn ooghoeken zag ik een jongere man mijn kant oplopen, maar ik was druk dus keek niet echt. Spreekt hij me ineens aan, zonnebril op en een pet, dus ik was niet meteen van helemaal open maar meer ff de kat uit de boom kijken.
Bijna meteen excuseerde hij zich en zette zijn zonnebril af.
“Ik ken u nog niet”, begon hij, “Ik zie altijd wel het zwarte autootje daar staan, maar ik heb u nog nooit gezien.”
Hij bleek ietsie verderop in de straat te wonen.
“Waar de baby geboren is,” verduidelijkte hij, maar ook dat had ik niet gezien in de straat want dat stukje kom ik niet gauw langs.
Hij stelde zich voor, even kletspraatje en beiden weer verder.
Geheel onverwacht, wel leuk!
Ik heb een kaart gekocht voor de kleine, moet ik straks even in de bus doen.
Het zette me aan het denken. Je hebt ontmoetingen en toevallige ontmoetingen.
Bij de eerste weet je ervan, meestal ook wie je gaat treffen en waar. In het tweede geval niet en voor zulke ontmoetingen moet je dus meer openstaan anders gaan ze makkelijk aan je voorbij.
Een paar jaar geleden had ik enorm veel onverwachte ontmoetingen en wat was dat leuk!
Ik zat op een hele hoge vibratie, simpeler gezegd dat je dus super goed in je vel zit. Niets kon mij verstoren, heerlijk was dat. En dan ben je ook makkelijker in het moment aanwezig, zodat je dingen en mensen veel meer opmerkt.
Normaal wals je overal aan voorbij, zie je niet echt al die mensen die je tegenkomt. Het zijn meer als bewegende objecten die je passeren door de dag heen. Toen zag ik ze wél. Als mens. Als levend wezen.
Hóe anders was dat!
Ik liep zo door het ziekenhuis op weg naar een afspraak. Iedereen in de gang druk met zijn eigen ding, amper anderen opmerkend. Voor mij zie ik een vrouw van mijn leeftijd met krukken lopen. Ik wilde er voorbij, want ik had haast en zij ging niet zo snel. Maar het viel me op dat ze een super leuk jack aan had, magenta van kleur wat één van mijn favo kleuren is.
Dus in het passeren, zeg ik, “Wat heeft u een prachtig mooi jack aan!”
Ze kijkt me aan, haar hele gezicht opent met een prachtige glimlach als ze me bedankt. Na al lopend nog wat uitwisselen gaan we elk weer ons weegs.
Meer was ook niet nodig. Gewoon even dat contact. Elkaar echt even zien.
Een paar dagen later sta ik in de rij bij de Appie. Het is stervensdruk en het jonge mannetje achter de kassa ziet er bleek en afgetrokken uit. Heel de dag in het gebliep zitten onder TL verlichting is ook niet bijzonder leuk.
Wat me echter het meest opviel en best verbijsterde, was dat niemand van de mensen hem echt aankeken, niets tegen hem zeiden wat niet nodig was voor het afrekenproces en snel weer wegliepen.
Leuk voor zo’n jonge man die dus heel de dag niet gezien wordt, ondanks dat ie tientallen mensen voor zijn neus langs krijgt schuiven.
Toen ik aan de beurt was zei ik wél iets tegen hem. En hij keek op, ineens helemaal erbij, grote glimlach en stralende ogen. Ik was blij dat ik in dat korte momentje even zijn dag wat op kon fleuren.
Al duurde dat maar één minuutje voor hij weer terug zou zakken in het niet gezien worden, is toch één minuutje met een fijn gevoel!
Het mooie is dat dat dan wederzijds is, want dat raakt ook mijn hart. Het geven is zelf ontvangen. Daar deed ik het niet voor, maar die wisselwerking is wel heerlijk!
Het allermooiste was ook in die tijd toen ik terug liep van de supermarkt. Terwijl ik wat rondkijk, zakt mijn mond bijna open van verbazing. Ineens merk ik dat alles veel helderder is?! Alsof er een flinterdunne sluier van de wereld af is die er normaal altijd is, waar je mee opgroeit en die je finaal niet ziet.
Het licht was helderder en sprankelender, kleuren waren véél levendiger! Ik had nog nooit zoiets gezien, en als ik het niet met eigen ogen had waargenomen, zou ik het bijna niet geloven.
Vanuit mijn wijd vertakte spiri netwerk weet ik dat dit eigenlijk normaal is als mensen vanuit het hart leven in plaats van uit het hoofd en ego. Maar om dat dan zelf zomaar onverwacht te ervaren, wow!
Toen ik weer verder liep, intens genietend, zag ik aan de overkant van de straat een oma met een paar meter ervoor haar kleinzoontje op een driewielertje. Beiden in hun eigen wereldje, maar ineens, alsof ze getrokken worden door een energetisch iets, kijken ze allebei tegelijk op, recht in mijn ogen! Een grote glimlacht volgt meteen en ik glimlach terug.
Zo’n bijzondere ontmoeting, zo’n bijzonder moment!
Een andere keer kwam ik zo op terugweg van de supermarkt mijn vriendin van verderop in de straat tegen. Eén en al klagen en gedoe. Ik bleef gewoon op mijn eigen hogere vibratie, liet me niet meetrekken in haar drama. Dat ging vanzelf, niets gespeelds dus.
Zo’n 5 minuten later waren we bij haar huis en nam ze afscheid met de woorden, “Goh, altijd als ik bij jou ben geweest, voel ik me ineens zó goed!”
Waarschijnlijk duurde dat niet lang, omdat ze dat zelf niet kan vasthouden, maar toch. Het zijn fijne ontmoetingen en ervaringen. Gewoon fijn dat ik dat prettige gevoel even kon geven aan iemand zonder ook maar iets te doen, behalve mezelf zijn.
Helaas kelderde ik een paar maanden later zelf grotendeels van die hoge energie af door iets in mijn privéleven wat me tot het bot raakte.
Maar ik weet dat het kan, dat het bestaat, hoe fantastisch het is om gewoon vanuit je ‘zijn’ mensen die je tegenkomt aan te raken.
En ik hoop vooral om weer mee te maken dat die ragfijne sluier van de wereld afgaat! De wereld weer te zien zoals hij echt is.
Voor nu wens ik iedereen en mezelf mooie (toevallige) ontmoetingen!
geplaatst door Roosje - 1156 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.