terug

(Toevallige) Ontmoetingen

zaterdag 6 april 2024

Een paar dagen terug had ik een leuk moment in de voortuin. Vanuit mijn ooghoeken zag ik een jongere man mijn kant oplopen, maar ik was druk dus keek niet echt. Spreekt hij me ineens aan, zonnebril op en een pet, dus ik was niet meteen van helemaal open maar meer ff de kat uit de boom kijken.
Bijna meteen excuseerde hij zich en zette zijn zonnebril af.
“Ik ken u nog niet”, begon hij, “Ik zie altijd wel het zwarte autootje daar staan, maar ik heb u nog nooit gezien.”
Hij bleek ietsie verderop in de straat te wonen.
“Waar de baby geboren is,” verduidelijkte hij, maar ook dat had ik niet gezien in de straat want dat stukje kom ik niet gauw langs.
Hij stelde zich voor, even kletspraatje en beiden weer verder.
Geheel onverwacht, wel leuk!
Ik heb een kaart gekocht voor de kleine, moet ik straks even in de bus doen.

Het zette me aan het denken. Je hebt ontmoetingen en toevallige ontmoetingen.
Bij de eerste weet je ervan, meestal ook wie je gaat treffen en waar. In het tweede geval niet en voor zulke ontmoetingen moet je dus meer openstaan anders gaan ze makkelijk aan je voorbij.

Een paar jaar geleden had ik enorm veel onverwachte ontmoetingen en wat was dat leuk!
Ik zat op een hele hoge vibratie, simpeler gezegd dat je dus super goed in je vel zit. Niets kon mij verstoren, heerlijk was dat. En dan ben je ook makkelijker in het moment aanwezig, zodat je dingen en mensen veel meer opmerkt.
Normaal wals je overal aan voorbij, zie je niet echt al die mensen die je tegenkomt. Het zijn meer als bewegende objecten die je passeren door de dag heen. Toen zag ik ze wél. Als mens. Als levend wezen.
Hóe anders was dat!

Ik liep zo door het ziekenhuis op weg naar een afspraak. Iedereen in de gang druk met zijn eigen ding, amper anderen opmerkend. Voor mij zie ik een vrouw van mijn leeftijd met krukken lopen. Ik wilde er voorbij, want ik had haast en zij ging niet zo snel. Maar het viel me op dat ze een super leuk jack aan had, magenta van kleur wat één van mijn favo kleuren is.
Dus in het passeren, zeg ik, “Wat heeft u een prachtig mooi jack aan!”
Ze kijkt me aan, haar hele gezicht opent met een prachtige glimlach als ze me bedankt. Na al lopend nog wat uitwisselen gaan we elk weer ons weegs.
Meer was ook niet nodig. Gewoon even dat contact. Elkaar echt even zien.

Een paar dagen later sta ik in de rij bij de Appie. Het is stervensdruk en het jonge mannetje achter de kassa ziet er bleek en afgetrokken uit. Heel de dag in het gebliep zitten onder TL verlichting is ook niet bijzonder leuk.
Wat me echter het meest opviel en best verbijsterde, was dat niemand van de mensen hem echt aankeken, niets tegen hem zeiden wat niet nodig was voor het afrekenproces en snel weer wegliepen.
Leuk voor zo’n jonge man die dus heel de dag niet gezien wordt, ondanks dat ie tientallen mensen voor zijn neus langs krijgt schuiven.
Toen ik aan de beurt was zei ik wél iets tegen hem. En hij keek op, ineens helemaal erbij, grote glimlach en stralende ogen. Ik was blij dat ik in dat korte momentje even zijn dag wat op kon fleuren.
Al duurde dat maar één minuutje voor hij weer terug zou zakken in het niet gezien worden, is toch één minuutje met een fijn gevoel!
Het mooie is dat dat dan wederzijds is, want dat raakt ook mijn hart. Het geven is zelf ontvangen. Daar deed ik het niet voor, maar die wisselwerking is wel heerlijk!

Het allermooiste was ook in die tijd toen ik terug liep van de supermarkt. Terwijl ik wat rondkijk, zakt mijn mond bijna open van verbazing. Ineens merk ik dat alles veel helderder is?! Alsof er een flinterdunne sluier van de wereld af is die er normaal altijd is, waar je mee opgroeit en die je finaal niet ziet.
Het licht was helderder en sprankelender, kleuren waren véél levendiger! Ik had nog nooit zoiets gezien, en als ik het niet met eigen ogen had waargenomen, zou ik het bijna niet geloven.
Vanuit mijn wijd vertakte spiri netwerk weet ik dat dit eigenlijk normaal is als mensen vanuit het hart leven in plaats van uit het hoofd en ego. Maar om dat dan zelf zomaar onverwacht te ervaren, wow!

Toen ik weer verder liep, intens genietend, zag ik aan de overkant van de straat een oma met een paar meter ervoor haar kleinzoontje op een driewielertje. Beiden in hun eigen wereldje, maar ineens, alsof ze getrokken worden door een energetisch iets, kijken ze allebei tegelijk op, recht in mijn ogen! Een grote glimlacht volgt meteen en ik glimlach terug.
Zo’n bijzondere ontmoeting, zo’n bijzonder moment!

Een andere keer kwam ik zo op terugweg van de supermarkt mijn vriendin van verderop in de straat tegen. Eén en al klagen en gedoe. Ik bleef gewoon op mijn eigen hogere vibratie, liet me niet meetrekken in haar drama. Dat ging vanzelf, niets gespeelds dus.
Zo’n 5 minuten later waren we bij haar huis en nam ze afscheid met de woorden, “Goh, altijd als ik bij jou ben geweest, voel ik me ineens zó goed!”
Waarschijnlijk duurde dat niet lang, omdat ze dat zelf niet kan vasthouden, maar toch. Het zijn fijne ontmoetingen en ervaringen. Gewoon fijn dat ik dat prettige gevoel even kon geven aan iemand zonder ook maar iets te doen, behalve mezelf zijn.

Helaas kelderde ik een paar maanden later zelf grotendeels van die hoge energie af door iets in mijn privéleven wat me tot het bot raakte.
Maar ik weet dat het kan, dat het bestaat, hoe fantastisch het is om gewoon vanuit je ‘zijn’ mensen die je tegenkomt aan te raken.
En ik hoop vooral om weer mee te maken dat die ragfijne sluier van de wereld afgaat! De wereld weer te zien zoals hij echt is.

Voor nu wens ik iedereen en mezelf mooie (toevallige) ontmoetingen!

geplaatst door Roosje - 1347 keer gelezen