terug

Vrouwvriendelijk versieren, onmogelijk of kan het toch?

vrijdag 19 april 2024

Het woord versieren roept allerlei gedachten bij mij op, omdat een homoniem is, het heeft meer dan een betekenis. Toen ik nog bij mijn ouders woonde was versieren een van de belangrijkste mogelijkheden om enkele feestelijke dagen nog leuker te maken. Mijn vader hing slingers op als we jarig waren, hij was minstens net zo lang als mijn zoon en ik nu ook zijn. Dat zit dus in de genen, daardoor kon mijn vader bijna overal zonder ladder gemakkelijk bij komen. Mijn vader was expert in het mooi inpakken van de cadeaus die we bij Sinterklaas kregen. Pa en ma versierden de kerstboom, elk jaar als de kerstspullen weer tevoorschijn kwamen was het versieren een feest op zich. Met mijn partner zorgden we ook voor een leuk aangekleed huis op hoogtijdagen. Nu ik single ben zijn een mini kunstkerstboom en de ontvangen kerstkaarten dé versiering bij mij thuis, op mijn verjaardag brouw ik er niet veel meer van.

Onlangs deed ik mee met een chocolade workshop in Haarlem, een initiatief van de personeelsvereniging, voor minder dan de helft van de prijs die je als individuele deelnemer aan zo’n workshop kwijt bent schreef ik als pensionado in op dit gebeuren.
Er waren twaalf dames en drie heren die met de begeleidster aan de slag gingen. Na een uitleg over chocolade, de geschiedenis en het verwerken van cacaobonen zetten we ons in om hopelijk lekkere bonbons te maken. We hadden tevoren wel een (hoe kan het anders) bruin schort voorgedaan. Dus, helemaal in stijl.

Eerst moest ik tot mijn verwondering de decoratie in de gaten in de vormen draperen. Maar toen ik logisch ging nadenken snapte ik het, die topping komt als laatste uit de vormpjes! Vervolgens goot ik de chocolade in de vorm, na koeling de vulling, als laatste de bodemlaag en opnieuw na koeling schudde ik het resultaat op de tafel uit. Ik legde de bonbonnetjes in een sierlijk doosje, lintje er om en met het gevulde doosje kon ik weer huiswaarts fietsen.

In de relatiewereld heeft versieren een geheel andere betekenis. Daar is in de meeste gevallen een vrouw het (lijdend) voorwerp van versiering, met haar in het vizier probeert een man haar voor zich te winnen door zijn charmes, door slimmigheden, door zich goed voor te doen.
Ook bij deze uiting van versieren moet de versierder zich terdege voorbereiden. Goed gekleed gaan (bij de bonbons moest ik dus het schort voordoen), bedenken wat hij gaat zeggen, toen ik de bonbons prepareerde moest ik juist goed luisteren, opletten wat de begeleidster ons als aanwijzingen gaf, ik moest handig omgaan met de spatel en de vulvormen, een goede houding aannemen om er geen puinhoop van te maken (dat moet je ook doen als je een dame tegemoet treedt).

Bijzonder dat er veel meer dames dan heren in zo’n workshop geïnteresseerd zijn. Maar heeft een man, als hij probeert een vrouw te versieren ook meer keuze? In elk geval ging ik deze avond geen bonbons versieren met het doel om maar met een chocolaadje thuis te komen. Alle vijftien deelnemers namen een doosje met vierentwintig pralines mee naar huis.

Als ik daarentegen een dame voor mij kan winnen hoef ik er echt maar één. Van de pralines ga ik genieten of misschien is er al heel snel een vrouw, die mij hierbij gaat helpen. Ik kan iedereen trouwens aanraden om met zo’n workshop mee te doen. Je bent een paar uur leuk bezig, je ontmoet misschien weer andere mensen. In mijn geval was het een weerzien met een paar ex-collega’s (de mannen) en een ontmoeting met een dozijn nieuwe medewerksters van het bedrijf, waar ik ooit werkte (allemaal jonge blommen).

Misschien zijn er lezers, die bij dit verhaal over versieren direct de me-too discussie willen openen. Maar waarom zou je? Versieren kan ook een speels gebeuren zijn, en in de setting waarin ik zat was het mijns inziens heel onschuldig. Ik voelde mij in de chocolaterie beslist geen Don Juan…

geplaatst door Aktivo1 - 1566 keer gelezen