FF bomen over Respect!
zaterdag 11 mei 2024
Respect is belangrijk, in het leven, en zeker ook in de liefde.
Toch is het ergens maar een gek iets, respect.
Iedereen wil het hebben en krijgen, maar je kunt dat niet afdwingen. Men zegt wel eens “je moet het verdienen”, maar daar krijg ik dan toch een vervelend gevoel bij.
Alsof je ineens geen respect meer zou hoeven of mogen krijgen als je eens een keer uit de bocht vliegt. Alsof je nooit eens fouten zou mogen maken. Dan wordt respect wel erg voorwaardelijke en dat vind ik dan weer niet… respectvol.
Wat is respect nou eigenlijk helemaal, zonder het te Googlen?
Gezien worden, er wordt naar je geluisterd en niet over je heen gelopen. Je mag en kunt zijn wie je bent, mits dat anderen uiteraard niet benadeelt of kwetst, want dat is dan ook weer niet respectvol.
Geaccepteerd worden zoals je bent, en ja, dan mag je dus ook eens uit de bocht vliegen en alsnog respect krijgen.
Voor mij hoort verantwoordelijkheid nemen voor je eigen acties er ook bij. En als je een keer iemand kwetst of even lomp rond hebt lopen doen, je ook je verontschuldigingen aanbiedt en dat ook meent.
Het is en blijft ergens een raar iets.
Vaak zijn degenen die het hardst schreeuwen om respect te krijgen ook degenen die het zelf niet geven, dus zelf niet zo respectvol zijn.
Ik herinner me nog dat mijn ooitmalige partner verzuchtte dat pubers altijd respect willen, maar het zelf niet geven.
Dat is me altijd bijgebleven omdat het inderdaad vaak zo gaat.
Gisteren keek kwam in een tv serie zoiets voorbij uit een protest vanuit de LGBTQIA gemeenschap. Eén van hen zei verongelijkt, “When are we gonna get some respect?!” Oftewel “Wanneer krijgen wij eens respect?!”
Ik dacht meteen, “Wanneer je het zelf gaat geven!”
En niet om dat fenomeen te gaan bediscussiëren, daar wil ik dit blog absoluut niet over laten gaan. Maar wel die houding, verwachting en eis dat de hele wereld zich aan moet passen aan hen.
Ongeacht van wie zo’n houding komt, ik vind dat kansloos en van bitter weinig respect getuigen.
Van pubers ligt dat nog net ietsie anders, omdat die op die leeftijd hun eigen grenzen en eigen identiteit aan het uitvogelen zijn. Dan hoort dat er een beetje bij, maar moet natuurlijk niet de spuigaten uitlopen.
Respect in een relatie is ook weer een dingetje. Dan kom je weer terug op de kwaliteiten die ik in de 1e paragraaf omschreef.
Maar dan toch… ik ben ooit het respect voor een partner kwijtgeraakt en voor mij is er niet veel wat sneller de liefde kan nekken dan dat!
Ik kan gewoonweg niet verliefd worden of blijven en houden van een man die ik niet (meer) kan respecteren.
Wat is er dan eigenlijk weg of kapot?
In eerste instantie zou ik nog zeggen dat ie gewoon alles nog deed wat ik eerder zei: mij zien en accepteren, niet over mij heen lopen enz. enz.
Maar in 2e instantie deed ie dat eigenlijk niet. Alleen gebeurde dat niet rechtstreeks. Hij leek dus alsnog wat je kunt noemen respectvol, maar intussen gaf hij finaal geen gehoor aan wat ik keer op keer aangaf.
Het is te persoonlijk om dieper op in te gaan, maar tot ik dit nu zit te typen had ik dat nog nooit doorgehad!?
Dat geeft dan meteen een nieuw stukje aan: respectloos zijn, is niet persé luid en duidelijk. Het kan heel subtiel gebeuren. Zo subtiel dat je het niet eens merkt, buiten een vaag gevoel in je buik dat er iets niet meer klopt.
Wat ik wel wist, heel duidelijk, was dat het vertrouwen kapot was.
Weer iets wat erbij hoort: jezelf veilig (kunnen) voelen en daarmee ook vertrouwen kunnen hebben in die ander en de relatie.
Toch verdomd belangrijk, dat respect!
Moet je het altijd met iemand eens zijn om hem te respecteren? Absoluut niet. Dat is dan weer het leuke ervan. Je kunt iemand enorm respecteren om iets wat je voor jezelf niet in je leven hebt en ook niet wilt.
En in een relatie kun je iets van je partner respecteren waar je zelf finaal niets mee hebt. Dat gaat hand in hand met elkaar accepteren zoals je bent en elkaar de ruimte gunnen jezelf te zijn.
Om af te sluiten dan nog ff geGoogled:
Onder ‘respectvol gedrag’ verstaan we de bereidheid en het vermogen om een ander te behandelen zoals je zelf ook graag behandeld wil worden, dat wil zeggen: de ander de ruimte te geven zoals je die ook graag voor jezelf ziet, bereid zijn in je gedrag rekening te houden met de ander en bereid zijn rekening te houden met de grenzen die de ander aangeeft.
Ik vond het leuk even te bomen hierover!
geplaatst door Roosje - 1418 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.