Knopen Doorhakken
zaterdag 18 mei 2024
De laatste week had ik me in een aardige kronkel gewerkt en ik wist niet wat ik moest doen. Ik heb me zelden zo helder gerealiseerd dat ik knopen doorhakken best wel moeilijk vind. En dan ook een partner mis waarmee je kunt overleggen.
Ik ben wel blij met het inzicht want soms krijg je de vraag of je makkelijk beslissingen kunt nemen, en ik wist het nooit zo goed.
Nou is het ook nooit zwart-wit. Het ligt eraan waar het om gaat. Met veel dingen kan ik dat prima en snel, met andere weer minder.
Het kwam omhoog met de kitten die ik erbij zou nemen. Eentje die in stal opgroeit, wel geregeld opgepakt door kinderen (zeggen ze). Ik schoot in twijfel omdat ik eigenlijk een zwarte had gewild en dit poesje was dat niet helemaal. En dan nog dat ze niet in huis opgegroeide wat niet zo handig is.
Ik bleef maar rondkijken naar een zwart kittentje. Natuurlijk vind je die dan op den duur ook, en hoppa, daar kwam de besluiteloosheid om de hoek: wat ga ik nu doen?
Als ik die eerste af wilde zeggen, kon ik daar uiteraard niet heel lang over doen, dus ik voelde ook die druk op me, wat niet hielp.
Ik heb mezelf werkelijk een aantal dagen gek zitten maken. Dan wilde ik voor de één gaan, dan de ander.
Niet getreurd, dit is geen kattenblog, de link naar daten komt er aan!
Uiteindelijk besloot ik toch voor het eerste poesje te gaan.
Totdat ik hilarische videootjes van Nila als kitten zat te kijken. Voor het eerst viel me het verschil in gedrag & spelen op tussen Nila & Roosje. Nila is fijn in huis opgegroeid, Roosje op stal.
Het verschil tussen een “boerderijkat” en een écht gesocialiseerde kat was ineens heel duidelijk.
Na het lezen van een uitgebreid artikel hierover, besloot ik dat ik niet nog een slecht-gesocialiseerde kat uit een stal erbij wilde. Met pijn in het hart heb ik het poesje afgezegd.
Meteen daarna zag ik een link hierin met partners en relaties.
Als iemand me waarschuwde voor een boerderijkitten, dacht ik, “Ach, dat zal wel loslopen. Dat komt goed als je met ze knuffelt en van ze houdt.”
Maar hun ‘normaal & veilig’ wordt tussen 2-7 weken ontwikkeld en is definitief. Dat kun je nooit meer veranderen. Ook niet met knuffelen en houden van.
Hoe vaak heb je niet in relatie of bijna-relatie gezeten met eenzelfde soort insteek?
Die gedachte & overtuiging van “Ach, het zal wel loslopen.” “Het verandert nog wel.” “Dat komt wel goed.” “Dat draait mettertijd nog wel bij.”
Dat soort dingen.
Hoe vaak neem je daarmee genoegen met een situatie die je eigenlijk niet had gewild? En ten koste van wat, want je moet er zelf altijd een veer voor laten.
Je krijgt dan een relatie waarin je het er maar mee doet, je settled for less.
Jaren geleden heb ik van dating- & relatiecoaches de risico’s van settelen geleerd. Maar om dan alsnog niet in die valkuil te trappen als je iemand leuk vindt, blijft verdomd lastig.
Net als met de kitten. Als ik had vastgehouden aan ‘zwarte kitten’ en ‘geen stalkat’, dan had ik mezelf 3-4 dagen gek maken bespaard.
In de liefde gaat het vaak niet om slechts dagen maar kostbare jaren.
Ik zat zo eens terug te kijken naar mijn “relatie CV”.
Wat een tijd heb ik dan “verspild” aan partners en relaties die net niet helemaal klopten, wat ik eigenlijk al heel snel wist ook. Tóch ben ik een relatie aangegaan met hen en heb zo jaren min of meer verloren.
Plus dan nog de jaren die het kost om over een breuk heen te komen want dat doet hoe dan ook altijd pijn. En ik ben niet iemand die van de ene in de andere relatie stapt. Ik neem tijd het te verwerken, zodat mijn hart weer echt open is voor een nieuwe liefde.
En nee, die jaren waren niet alleen kommer en kwel, absoluut niet. Ook hele mooie en fijne dingen ervaren en samen neergezet. Ik ben ook jaren best gelukkig geweest en verliefd. Maar toch waren het als ik echt eerlijk ben net niet écht de juiste relaties.
Ik ben erg goed er wat van te maken, maar als ik dan vergelijk met koken, is dat een beetje als met restjes en bijna-over-de-datum ingrediënten nog wat eetbaars in elkaar weten te flatsen. Terwijl een relatie als een schitterend uitgebreid & kakelvers buffet hoort te zijn!
Als ik daadkrachtiger was geweest, niet zo snel had gedacht “Ach, het valt wel mee. Dat komt wel” dan had ik me ook een hoop tijd en energie, en ja, ook ellende bespaard.
Want de gevolgen zijn toch substantieel. Voor mij, maar ook mijn kinderen hebben de prijs betaald van het hele gebeuren. Die voelen ook dat dingen niet kloppen, dan volgt scheiding, verhuizing, andere school enz. enz. Dat soort dingen nemen ook zij mee in hun latere leventje.
En heel schokkend om te beseffen… als ik daadkrachtiger en zelfverzekerder was geweest, was ik met geen van mijn ex-partners in zee gegaan!
Dan had ik al snel afgehaakt omdat duidelijk was dat het óf niet helemaal de juiste match was óf hij emotioneel niet beschikbaar was.
Als ik daar zo eens over nadenk, wordt eens te meer duidelijk hóe verdomd belangrijk het is om de juiste keuze te maken, te durven maken.
Niet te snel te denken, “Ach, het valt wel mee.”
Want, nope, als het er in het begin al niet is, dan komt het ook niet. Beter dan in het begin wordt het namelijk niet want dan zet iedereen zijn beste beentje voor. Later verslapt dat en wordt het vanzelf minder.
Super belangrijk dat het in het vroege stadium hartstikke goed zit! Het moet dan als dat kakelverse uitgebreide buffet zijn en niet een kwakkelmaaltijd die redelijk te pruimen is.
Je kunt immers van zo’n vers buffet best af en toe even een stapje terug, bijvoorbeeld een compromis sluiten. Maar van een flutmaaltijd kun je niet nog verder terug naar af. Dan zou je jezelf op droog brood & water zetten.
Zo’n relatie moet niet eens een optie zijn!
Weet wat je wilt & nodig hebt.
Durf te kiezen, voor jezelf.
geplaatst door Roosje - 1161 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.