terug

Dankbaar zijn

vrijdag 14 juni 2024

Gisteren heb ik mijn kleinkind gezien, vastgehouden in mijn huiskamer en als toetje nog een stukje achter de kinderwagen met mijn kleinzoon buiten gelopen, voor ze weer naar huis gingen. Op deze dag heb ik 23 jaar gewacht.

Toen ik 49 jaar was werd ik ernstig ziek. Het was nog onzeker hoe erg het was, maar ik zou het hele traject van operatie en bestraling moeten ondergaan. Toen ik na de uitslag van de specialist het ziekenhuis van Beverwijk uitkwam, heb ik een stuk gelopen in het bos achter het ziekenhuis. Dat was nodig om deze informatie goed te verwerken voor ik naar huis zou gaan. Ik zei tegen mezelf : God, laat me deze ellendige ziekte overwinnen, want ik wil blijven leven om mijn kleinkinderen te kunnen zien. Gelukkig was ik ruim 1 jaar later helemaal hersteld. Ik heb echter geen dochters, wel twee zonen, maar die hebben heel lang het studentenleven in Amsterdam volgehouden.

Ze gingen van festival naar festival, verhuisden van het ene huis naar het andere. Ook verschillende vriendinnen zijn in de loop der tijd de revue gepasseerd. Inmiddels zijn ze allebei ruim in de veertig en hebben ze een vaste vriendin. Mijn oudste zoon ging anderhalf jaar geleden samenwonen met zijn veel jongere vriendin in Amsterdam. Opeens kreeg ik uit het niets via WhattsApp een echo opgestuurd. Zijn vriendin bleek al bijna 4 maanden zwanger te zijn. Toen ze in maart 7 maanden zwanger was, ben ik met een rieten mand vol met babyspullen naar hun huis gegaan om ze een babyshower te geven. De geboortedatum was eind mei uitgerekend. Haar zus, die op Lanzarote woont, zou echter 1 juni trouwen en zij mocht nog tot en met 1 mei (36 weken zwanger) met het vliegtuig naar Lanzarote vliegen. Dus waren ze daar al een maand voor de bruiloft aangekomen.

Op vrijdag 24 mei is mijn kleinzoon geboren. Ik was voor de 2e keer opgeroepen om als vrijwilligster in het parochiehuis te helpen bij de bediening van een driegangendiner voor een groep alleenstaande, oudere mensen, toen de weeën diezelfde ochtend vroeg al waren begonnen. Ik keek dus regelmatig op mijn smartphone om te zien of er al nieuws was. Met de andere vrijwilligsters dronken we na afloop van de lange horeca-dienst (ruim 5 uur) nog gezamenlijk een wijntje, maar ik kon nog steeds niet met ze proosten. Toen ik allang weer thuis was, kwam om half elf 's avonds eindelijk het goede nieuws. Hij is er, alles is goed. Acht dagen later trouwde haar zus en was zij voldoende hersteld om de hele bruiloft erbij te kunnen zijn. Maar ik moest toch nog weken geduld hebben om mijn klenizoon te mogen zien.

Woensdag 12 juni zijn ze teruggekomen en de volgende dag, gisteren dus, zijn ze vanuit Amsterdam naar mijn huis gekomen. Ik kon niet wachten tot ze binnen zouden zijn. Ik heb ze in de voortuin opgewacht. Het dekentje van de kinderwagen heb ik voorzichtig opzij geschoven en daar was hij, mijn mooie kleinzoon. Ik ben zo dankbaar, op 72-jarige leeftijd voor het de 1e keer oma geworden, mijn gebeden van 23 jaar geleden zijn verhoord...

geplaatst door sixty - 1637 keer gelezen