Met de flow mee!
zaterdag 1 juni 2024
Vandaag had ik gepland het kattenhuisje te gaan beitsen, maar helaas was de luchtvochtigheid nog hoger dan gister dus ging het niet.
Even was ik serieus uit mijn hum, want ik wilde dat zó graag doen! Eindelijk echt resultaat zien waarvoor ik al zo lang zwoeg in de garage.
Mijn twee poezenmeisjes waren ook uit hun hum omdat ze niet naar buiten konden met de regen. Ze liepen ongedurig om mij heen te drentelen, Nila bijna continue mauwend, Roosje aan het klieren bij Nila, dan weer andersom.
Dat hielp mijn humeur ook even niet.
Maar toen bedacht ik me dat ik het gewoon moest laten. Loslaten. Ik kan het weer niet beïnvloeden, en sjaggo worden verandert er ook niets aan. En de poesjes kan ik ook niet vertellen wat te doen. Het zijn nou eenmaal katten die doen wat ze doen. Omdat ze zo gevoelig zijn, bestaat het risico dat ze nog onrustiger worden als ik me met hen bemoei, dus loslaten maar.
Ik besloot gewoon het roer om te gooien, met de flow mee te gaan van wat was, en binnen iets doen wat ik ook leuk vond.
Soms kan ik erg goed zijn in toch gewoon doorduwen, maar dat is gewoon niet handig. Mijn nog altijd niet helemaal genezen enkel kan ook een dagje rust gebruiken!
Niet veel later was ik geboeid aan het lezen over mijn Human Design chart. En daar ben ik eigenlijk de hele middag zoet mee geweest.
Human Design is iets wat je gratis online uit kunt rekenen en het geeft ongelofelijk veel in-zicht in jezelf!
Ik heb geen flauw idee wie het systeem uitgevonden heeft eigenlijk, mij kan dat dan ook niet zoveel schelen, hihi. Als het klopt, is het voor mij goed.
En dat schijnt dan precies te passen bij mijn Human Design type: Manifesting Generator.
Die geven niet zo om feiten, of ze kunnen ze niet zo onthouden (omdat het hen niet interesseert), tenzij het iets betreft wat echt hun belangstelling heeft.
Klopt voor mij als een bus.
Het kan je ook –heel breed- je levensdoel vertellen. Heel breed in de zin dat het niet vastligt als ‘moeten’. Je hebt altijd keuze.
Maar in mijn levenservaring en ervaring met dit soort dingen en zelfinzicht, heb ik geleerd dat je bepaalde natuurlijke tendensen en kwaliteiten nooit echt kunt onderdrukken en zeker niet veranderen.
Je kunt het wel proberen, maar dat levert inwendig frictie op en geeft dan –zeker op termijn- allerlei problemen, mogelijk zelfs gezondheidsklachten.
En je wordt er niet gelukkig van.
Even terug naar met de flow meegaan.
Beide poezenmeisjes besloten dat uiteindelijk ook maar te doen en gingen lekker liggen snoezelen in een mandje. Rust in de tent!
Ik vind het niet altijd makkelijk, dat met de stroom meegaan en niet er tegenin roeien.
Dat onderwerp kun je natuurlijk tot in de treuren uit gaan pluizen, het is nogal breed, maar ik wil het een beetje chill houden.
Omdat ik zelf nogal goed ben tegen de stroom in te roeien, wat alleen maar enorm veel energie kost, heb ik er een keer een schilderij van gemaakt. Om mezelf er dagelijks aan te herinneren.
Volgens Abraham, gechanneld door Esther Hicks, is alles wat je nodig hebt en wat goed voor je is, met de stroom mee, nooit tegen de stroom in.
Door als het ware er tegenin te roeien, probeer je jezelf eigenlijk alleen weg te houden van dat wat jou juist goed doet. Van alles waarvan je blij, vervuld en gelukkig wordt.
Best wel stom dus, haha. Vandaar dat schilderij.
Anderzijds kan het met bepaalde dingen ook weer lastig zijn om helder te zien of je nou met de flow meegaat of niet. Bij dingen waar je nog over twijfelt, of als je nog niet het hele plaatje goed in beeld hebt.
Voor mij als Manifesting Generator zou het dan moeten werken om mijn buikgevoel te volgen. Dat is voor een MG dé kracht en motor om knopen door te hakken, en ook wat je energie geeft.
Ik moet toegeven dat ik de laatste jaren daar een beetje vanaf gedwaald ben, van dat buikgevoel.
Al vaker heb ik me afgevraagd waarom dat nou eigenlijk is en ik heb er vooralsnog geen antwoord op.
Feitelijk ben ik dus uit alignment geraakt met mijn Human Design.
Of misschien toch niet?
En daar gaan we weer, die wip-wap: wel-niet, wel-niet.
Kom op, meid, even naar het buikgevoel en luisteren wat dat zegt!
Nee, krijg ik dan, ik ben niet uit alignment. Dat voelt ook echt kloppend.
Ik ben blij dat ik globaal gezien mijn flow kan leven. Als je werkt, moet je je aanpassen aan de flow van de Westerse levensstijl en werkwereld, die veelal stress geeft, ook als je het niet zo voelt. Praktisch alle westerse mensen heb chronisch verhoogde stresshormonen.
En toch zeker als jouw natuurlijk stroom en die van de buitenwereld niet met elkaar overeenkomen.
Het gekke is wel dat de Westerse wereld het imago heeft (gecreëerd) dat op zich alles kan, dat er vrijheid is, ook persoonlijke vrijheid om jezelf te zijn.
Maar oh wee als je 1 teen buiten het geijkte stramien steekt, bijv. dat van de 8-17.00 werkmentaliteit.
Dan meent men het volle recht te hebben je daar op af te rekenen, veroordelen en bekritiseren. Men snapt dat niet, houdt blijkbaar liever vast aan het bestaande stramien.
Tenzij je buiten dat stramien super succesvol bent, oftewel veel geld verdient. Dan wil men het ineens ook en is men jaloers.
Als het zo werkt, stroomt de vrijheid toch niet echt...
Nog ff terug naar de flow, stroming, maar dan letterlijk dit keer.
Het is zó fijn en rustgevend om naar kabbelend of licht golvend water te kijken. Zelf voel ik me dan helemaal ‘landen’ in mijn lichaam, helemaal kalm worden, bijna in trans. Zo heerlijk!
Wild bruisend of stevig golvend water is dan weer meer activerend.
Maar ik mag graag naar het wateroppervlak staren van een plas water als de zon de kleine golfjes –deininkjes meer- zacht streelt met haar licht.
Chill... relax... let go & enjoy.
geplaatst door Roosje - 1027 keer gelezen
Vorige berichten
Open tuinen weekend
Afgelopen weekend kon ik in Heiloo een aantal mooie tuinen bezoeken die aan het open tuinenweekend van Groei en Bloei meededen. Op internet kon ik de adressen vinden en ook of de tuin op zaterdag of zondag open was. Mijn festivalmaatje heeft ook een grote tuin en wilde wel met me meegaan. Onze fietsen ingeladen in zijn bestelbus en met de uitgeprinte adressenlijst + overzichtskaart hoe er makkelijk te komen naar Heiloo. De auto in de schaduw neergezet en verder met de fiets op stap.
De trotse eigenaren gaven zelf een rondleiding door hun tuin om toelichting te geven over de prachtig aangelegde borders met bloeiende heesters en fleurige bloemperken. Ze wisten ook bijna alle namen van de soms zeldzame planten in hun tuin. Ik moest af en toe best lachen om de Nederlandse benaming van sommige planten. Ik had bijvoorbeeld nog nooit gehoord van de plant Schout bij Nacht en ook de plant Jan op de Preekstoel was mij volledig onbekend. De topper vonden we allebei een reusachtig grote tuin, bijna aan de rand van het Heiloo-er bos,
Deze tuin had geen schutting nodig, lag (bijna) direct bij het bos. Een aangrenzende, eveneens grote tuin, had alleen wat doorzichtig gaas als afscheiding ivm huisdieren. Een andere buur had helemaal geen afscheiding geplaatst, want dat was makkelijker omdat ze allebei dezelfde grasmaaier gebruikten. Er was nu wel tijdelijk een lint gespannen, want deze buren deden dit jaar niet mee aan Groei en Bloei. Je kon wel hun hele tuin overzien. Het geheel was net een park, met uitzicht aan alle kanten op de hoge bomen van het bos, schitterend gewoon !!
Overal in deze prachtige tuin stonden zitjes, waar je even mocht neerstrijken om volop van de tuin te genieten. De meeste bezoekers waren echtparen op leeftijd, of 2 vriendinnen, die ook deze route per fiets deden. Alleengaande heren heb ik niet gezien, misschien omdat het toen ook best wel warm was. Of is bij anderen in de tuin gaan kijken, hoe de mensen alles zo smaakvol hebben ingericht iets wat vooral vrouwen leuk vinden om te doen?
Aangezien ik in mijn eigen tuin altijd wel een struik zie die gesnoeid moet worden of bloemen die uitgebloeid zijn, die weggeknipt moeten worden, kan ik nooit zo lang stil zitten in mijn eigen tuin. Die behoefte is er niet in andermans tuin. Ik kon heerlijk blijven zitten en ik genoot met volle teugen van deze prachtige tuin. Heel rustgevend en beslist een uitje dat voor herhaling vatbaar is...
Mijn huis
Ik heb een mooi oud en groot huis, waar ik graag en (een beetje trots) binnenkom. Ik ken de geluiden, weet waar het licht mooi valt en waar je fijn zit. Ik kan me hier goed redden.
En dat is misschien wel precies het woord: redden.
Ik kook, ruim op, zet de vuilnis buiten en heb mijn leven aardig op orde. Geen zorgen, goede gezondheid, veel sociale contacten. Maar soms, vooral ’s avonds, als het huis stil wordt, ontbreekt er iets.
Ik mis een partner.
Niet zo zeer voor vakanties of feestdagen. Om ergens te gaan eten of drinken, naar een museum te gaan of een wandeling te maken. Dat zijn fijne dingen, zeker. Maar …..
Ik mis iemand, die er gewoon is. Die niet per se naast mij op de bank hoeft te zitten. Die misschien een film kijkt of in de keuken een kop thee maakt, terwijl ik achter de computer zit. Iemand van wie je de aanwezigheid voelt, zonder dat er gepraat hoeft te worden. Dat je allebei je eigen dingen doet, soms zelfs op grote afstand, maar gewoon weten en vooral voelen: wij horen bij elkaar, wij zijn er voor elkaar. Altijd de verbinding en de liefde voor elkaar voelen.
Mijn huis is mijn huis. Daar ben ik blij mee. Echt. Maar soms denk ik: het zou nog warmer zijn als iemand hier niet op bezoek kwam, maar thuiskwam.
En…. hoe ik ook gehecht ben aan mijn huis. Ik hoop dat duidelijk is, dat dat dus niet het belangrijkste in mijn leven is. Ik zou het graag ruilen voor een gezellig huisje vol liefde ergens op een dijk langs de rivier, naast het bos of bij het strand. Een leuk appartement in het centrum van de stad mag ook. Het maakt eigenlijk niet uit zolang er op zaterdag een ouderwetse papieren krant in de bus ligt en een kopje koffie van je geliefde op tafel staat en er vrede in je hart is.
Terug naar de eenvoud en de essentie van waar het in dit leven echt om gaat. Ergen thuiskomen.
Waar val ik op en wie valt op mij?
In een vorige blog heb ik de consequenties aangeroerd van een letterlijke val. Niemand vindt het fijn om ongewild een val te maken. Alleen parachutisten is het gegeven door een goede beveiliging een – lange – val te maken. Maar verder? Soms letten we niet op, en dan gaat het goed fout. Er is nog een andere valpartij: als een regering ten val wordt gebracht gaat dat veelal gepaard met geweld of doordat ze ernstige fouten heeft gemaakt en daardoor opstapt.
Er is ook een verschil tussen ergens over vallen en op iemand vallen. Bij het daten gaat het er om, dat iemand je eerst opvalt – opvallend vindt, dat je dan op die persoon valt omdat hij of zij je bevalt. Grappig dat het werkwoord vallen dus positief en negatief gebruikt wordt, al naar gelang de context waarin het geplaatst wordt.
Ik geloof dat het een enkele keer voorkomt, dat beide personen meteen op elkaar vallen. Vaker zal een van de twee zich erg aangetrokken voelen, terwijl de ander nog onzeker is over zijn of haar gevoelens. Als na enige tijd het samenzijn – de ontmoeting beiden bevalt kan het na verloop van een jaar zelfs leiden tot een bevalling…. Anderzijds kan een date ook gruwelijk tegenvallen.
Ik kan er niet omheen, het valt mij op dat ook als je niet meer zo piepjong bent toch het uiterlijk bij de eerste ontmoeting essentieel is. Hoewel, is uitstraling een betere omschrijving?
De eerste keer, dat je elkaar aankijkt bij een date is uiterst belangrijk. Daar staat of valt alles mee. Mannen vallen vaak op een bevallige dame, vrouwen kijken meer dan mannen naar de kleding en uiterlijke verzorging.
Veel uiterlijke aspecten zijn vaak momentopnamen. Er zijn legio cartoons van vrouwen met krulspelden in het haar als ze wakker worden en van mannen met een buik welke bij geval als dienblad gebruikt kan worden. Niemand gaat op voorhand proberen te daten met zulke mensen. Daten is een zaak van vallen en opstaan. Wie vaker dan een of twee keer een afspraakje had dat geen vervolg kreeg moest zich zeker als zo’n gevalletje zich voor het eerst voordeed even herpakken, voordat hij of zij het opnieuw probeert. Een afzegging – een blauwtje valt niet lekker.
Sommige dates zijn echt niet leuk. Het is nog net geen gevecht. Ik herinner mij nog dat ik als jonge knaap een keer werd uitgenodigd bij een dame thuis. Zij zat nota bene achter een bureau en ik mocht op een stoel daarvoor plaats nemen. Misschien was ze bang dat ik in de aanval zou gaan?
Nu schiet mij de spreuk te binnen van Karel Doorman, Karel Doorman wordt vaak geëerd omdat hij in 1942 tijdens de Slag in de Javazee “Ik val aan, volg mij” zou hebben gezegd, wat erg dapper werd gevonden. Dit is echter niet geheel waarheidsgetrouw. Doorman gaf aan alle schepen het sein “Follow me” (“[to] All ships. Follow me”). Daarmee gaf hij aan dat ze niet de Exeter, maar het vlaggenschip De Ruyter moesten volgen. (bron Wikipedia)
Ik zal die kreet absoluut nooit slaken. Maar het kan geen kwaad er voor te zorgen, dat ik niet steeds in de zelfde valkuil loop, mocht ik ooit weer een date hebben… Andersom zet ik wel een valletje als ik een muis wil vangen, maar die strategie hanteer ik niet voor een date..
Hopelijk valt deze blog niet verkeerd en misschien valt hij in de smaak, en ik hoop dat niemand zich aangevallen voelt..