Met de flow mee!
zaterdag 1 juni 2024
Vandaag had ik gepland het kattenhuisje te gaan beitsen, maar helaas was de luchtvochtigheid nog hoger dan gister dus ging het niet.
Even was ik serieus uit mijn hum, want ik wilde dat zó graag doen! Eindelijk echt resultaat zien waarvoor ik al zo lang zwoeg in de garage.
Mijn twee poezenmeisjes waren ook uit hun hum omdat ze niet naar buiten konden met de regen. Ze liepen ongedurig om mij heen te drentelen, Nila bijna continue mauwend, Roosje aan het klieren bij Nila, dan weer andersom.
Dat hielp mijn humeur ook even niet.
Maar toen bedacht ik me dat ik het gewoon moest laten. Loslaten. Ik kan het weer niet beïnvloeden, en sjaggo worden verandert er ook niets aan. En de poesjes kan ik ook niet vertellen wat te doen. Het zijn nou eenmaal katten die doen wat ze doen. Omdat ze zo gevoelig zijn, bestaat het risico dat ze nog onrustiger worden als ik me met hen bemoei, dus loslaten maar.
Ik besloot gewoon het roer om te gooien, met de flow mee te gaan van wat was, en binnen iets doen wat ik ook leuk vond.
Soms kan ik erg goed zijn in toch gewoon doorduwen, maar dat is gewoon niet handig. Mijn nog altijd niet helemaal genezen enkel kan ook een dagje rust gebruiken!
Niet veel later was ik geboeid aan het lezen over mijn Human Design chart. En daar ben ik eigenlijk de hele middag zoet mee geweest.
Human Design is iets wat je gratis online uit kunt rekenen en het geeft ongelofelijk veel in-zicht in jezelf!
Ik heb geen flauw idee wie het systeem uitgevonden heeft eigenlijk, mij kan dat dan ook niet zoveel schelen, hihi. Als het klopt, is het voor mij goed.
En dat schijnt dan precies te passen bij mijn Human Design type: Manifesting Generator.
Die geven niet zo om feiten, of ze kunnen ze niet zo onthouden (omdat het hen niet interesseert), tenzij het iets betreft wat echt hun belangstelling heeft.
Klopt voor mij als een bus.
Het kan je ook –heel breed- je levensdoel vertellen. Heel breed in de zin dat het niet vastligt als ‘moeten’. Je hebt altijd keuze.
Maar in mijn levenservaring en ervaring met dit soort dingen en zelfinzicht, heb ik geleerd dat je bepaalde natuurlijke tendensen en kwaliteiten nooit echt kunt onderdrukken en zeker niet veranderen.
Je kunt het wel proberen, maar dat levert inwendig frictie op en geeft dan –zeker op termijn- allerlei problemen, mogelijk zelfs gezondheidsklachten.
En je wordt er niet gelukkig van.
Even terug naar met de flow meegaan.
Beide poezenmeisjes besloten dat uiteindelijk ook maar te doen en gingen lekker liggen snoezelen in een mandje. Rust in de tent!
Ik vind het niet altijd makkelijk, dat met de stroom meegaan en niet er tegenin roeien.
Dat onderwerp kun je natuurlijk tot in de treuren uit gaan pluizen, het is nogal breed, maar ik wil het een beetje chill houden.
Omdat ik zelf nogal goed ben tegen de stroom in te roeien, wat alleen maar enorm veel energie kost, heb ik er een keer een schilderij van gemaakt. Om mezelf er dagelijks aan te herinneren.
Volgens Abraham, gechanneld door Esther Hicks, is alles wat je nodig hebt en wat goed voor je is, met de stroom mee, nooit tegen de stroom in.
Door als het ware er tegenin te roeien, probeer je jezelf eigenlijk alleen weg te houden van dat wat jou juist goed doet. Van alles waarvan je blij, vervuld en gelukkig wordt.
Best wel stom dus, haha. Vandaar dat schilderij.
Anderzijds kan het met bepaalde dingen ook weer lastig zijn om helder te zien of je nou met de flow meegaat of niet. Bij dingen waar je nog over twijfelt, of als je nog niet het hele plaatje goed in beeld hebt.
Voor mij als Manifesting Generator zou het dan moeten werken om mijn buikgevoel te volgen. Dat is voor een MG dé kracht en motor om knopen door te hakken, en ook wat je energie geeft.
Ik moet toegeven dat ik de laatste jaren daar een beetje vanaf gedwaald ben, van dat buikgevoel.
Al vaker heb ik me afgevraagd waarom dat nou eigenlijk is en ik heb er vooralsnog geen antwoord op.
Feitelijk ben ik dus uit alignment geraakt met mijn Human Design.
Of misschien toch niet?
En daar gaan we weer, die wip-wap: wel-niet, wel-niet.
Kom op, meid, even naar het buikgevoel en luisteren wat dat zegt!
Nee, krijg ik dan, ik ben niet uit alignment. Dat voelt ook echt kloppend.
Ik ben blij dat ik globaal gezien mijn flow kan leven. Als je werkt, moet je je aanpassen aan de flow van de Westerse levensstijl en werkwereld, die veelal stress geeft, ook als je het niet zo voelt. Praktisch alle westerse mensen heb chronisch verhoogde stresshormonen.
En toch zeker als jouw natuurlijk stroom en die van de buitenwereld niet met elkaar overeenkomen.
Het gekke is wel dat de Westerse wereld het imago heeft (gecreëerd) dat op zich alles kan, dat er vrijheid is, ook persoonlijke vrijheid om jezelf te zijn.
Maar oh wee als je 1 teen buiten het geijkte stramien steekt, bijv. dat van de 8-17.00 werkmentaliteit.
Dan meent men het volle recht te hebben je daar op af te rekenen, veroordelen en bekritiseren. Men snapt dat niet, houdt blijkbaar liever vast aan het bestaande stramien.
Tenzij je buiten dat stramien super succesvol bent, oftewel veel geld verdient. Dan wil men het ineens ook en is men jaloers.
Als het zo werkt, stroomt de vrijheid toch niet echt...
Nog ff terug naar de flow, stroming, maar dan letterlijk dit keer.
Het is zó fijn en rustgevend om naar kabbelend of licht golvend water te kijken. Zelf voel ik me dan helemaal ‘landen’ in mijn lichaam, helemaal kalm worden, bijna in trans. Zo heerlijk!
Wild bruisend of stevig golvend water is dan weer meer activerend.
Maar ik mag graag naar het wateroppervlak staren van een plas water als de zon de kleine golfjes –deininkjes meer- zacht streelt met haar licht.
Chill... relax... let go & enjoy.
geplaatst door Roosje - 885 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.