terug

O, boze zwaan

vrijdag 28 juni 2024

Achteraf gezien was de boze zwaan een voorteken.

In Seoul is een wedstrijd nietsdoen gehouden: Wie 90 minuten lang de laagste, meest constante hartslag had, werd de winnaar. Wie in slaap viel, werd gediskwalificeerd. De wedstrijd was een initiatief van een kunstenaar; hij wilde laten zien dat nietsdoen niet per se tijdverspilling is.

Ikzelf wilde juist van alles doen. De Auronde oppoetsen en hem op Marktplaats zetten, samen met de zware, verstelbare spiraalbodem; het mos op mijn stoepje wegborstelen; verjaardags eten voorbereiden; op blote voeten van Katwijk naar Scheveningen Noorderstrand lopen; de oude gaten van de oude deurkrukken groen verven; een nieuwe wollen loper uitzoeken voor in de kamer. Maar eerst moest ik even een pakketje ophalen bij de supermarkt aan de overkant van het Kanaal, de negende supermarkt op loopafstand, de supermarkt die ik alleen gebruik als postkantoor - en voor bezwijk-aankopen zoals sesam reepjes of rijstwafels met chocola.

Goed, ik ging dus op weg, over het schelpenpad tussen vaart en park. In het gras tussen pad en vaart staat een grote zwaan bij een klein zwaantje. Vleugels in rust, plat op de rug. Als kind woonde ik aan een gracht vol eenden en zwanen. En vol ratten, maar ja. Langs een zwaan met opgestoken vleugels lopen, was ten strengste verboden. Dit verbod werd geïllustreerd met het verhaal van de zwaan die de arm van een jonge moeder had gebroken. Vooral die jonge moeder maakte indruk: Hoe moest ze nu haar baby uit de kinderwagen tillen? Ik liep dus rustig langs de grote zwaan en het kleine zwaantje, keek niet eens naar ze. Strekt het dier plotsklaps zijn nek en blaast! Ik kon maar net opzij springen.

Het takje, beestje, blaadje, steentje of wat dan ook raakte mijn oog toen ik ‘s avonds terug naar huis liep; een onbeduidend voorvalletje. Ik voelde me tevreden: in de diepe stadstuin van mijn dochter had ik twee pioenrozen en een bessenstruik gered van te onstuimig groeiende gulden roedes. Oppaskat Charly keek nauwlettend toe; er kon immers elk moment iets spannends tevoorschijn komen. Liever had hij de avond samen met mij op de bank doorgebracht, denk ik. Hij wilde op mijn bovenbenen klimmen, telkens als ik op mijn hurken zat.

Vandaag zit ik aan mijn ronde tafel blij te zijn dat allebei mijn ogen weer licht kunnen verdragen. De lindeboom voor mijn flat kijkt vriendelijk terug; zijn mond raakt wat uit model. Het begon klein. Bij klein leed altijd eerst spoelen met lauw water, is mijn motto. Dat was ‘s nachts, toen ik wakker werd met een rechter oog waar een mes in stak. Bij groot leed willen tranen nog weleens helpen - tenminste, als er een reddende engel in de buurt is. Dat was de dag erop, toen ik (met aspirientje) boodschappen dacht te gaan doen, maar strandde bij de huisartsenpraktijk. Mijn reddende engel was de arts die toevallig langs de ‘wegens ziekte en onderbezetting’ gesloten balie liep. Ze vroeg wat er mis was en regelde dat mijn eigen huisarts zijn lunchpauze opschortte. Hij onderzocht mijn oog en maakte een spoedafspraak met de oogarts - die op zijn beurt constateerde dat een beschadiging op mijn oog geïnfecteerd moest zijn geraakt. Het takje, beestje, blaadje, steentje of wat dan ook?

De volgende dag, aardig opgekikkerd, bracht ik (met zonnebril én grote zonneklep) even een tas vol karton naar de container. Dus struikelde ik in de schaduw over een eeuwenoude boomwortel en viel alweer een gat in mijn knie. ‘s Middags stond ik in het verkeerde ziekenhuis voor mijn prikvoeten; het ziekenhuis dat de informatiebrief had gestuurd en niet het ziekenhuis dat werd genoemd in de bevestigingsbrief. Ik ben een beginneling in de Leidse gezondheidszorg... En nou is het genoeg, boze zwaan. Vandaag ga ik niets doen. Helemaal niets. Mijn haar zit trouwens best goed.

geplaatst door RodeJas - 1818 keer gelezen